PASSIO SS. MANUEL, SABEL ET ISMAEL. 
35 
ταθήναι κελεύει, τούς μάρτυρας καί λώροις ώμοΐς και άπεσκληκύσι διά τεσσά- 
ρων τνπτεσθαι. ον γεγονότος όλον αύτοις το σώμα τοϊς αϊμααιν εδείχθη κατάρ- 
ρυτον, πληγών καί τραυμάτων ώς είκός επιγενομέν ων καί την οδύνην άφόρη- 
τον επιδεικνυμένων. εΐτα μικρόν διαλιπών, χεϊρας αύτΰνν καί πόδας τοϊς ήλοις 
5 διατρήσας καί τώ κολαστήριο) ξύλιρ προσδήσας, επί μετεώρου άναρτά, σιδη- 
ροϊς όνυξι τάς σάρκας αυτών κελεύσας ξα ίνεσθαι' ών καί αφειδώς ξαινομένων 
καί πολλά τών μελών τοϊς ξυστήρσιν εκείνοις άποσπωμένων, καιρίαις τε όδύ- 
ναις πάντοθεν || βαλλόμενων, ούδ 3 ούτως ο της ψυχής αυτών τόνος εκάμ- /. 35 υ 
πτετο ή μαλακώτερος διεφαίνετο, άλλα προς μόνον άτενίζοντες τόν Θεόν τοιαύτα 
10 καί γλώσση καί διανοία τούτιρ εφθέγγοντο' «Έπί ξύλου καί αυτός παρά τών 
άνο μουντών άνηρτήθης, ώ δέσποτα, καί την αμαρτίαν θριαμβεύσας καί παρα- 
δειγματίσας τόν διά σταυρού ύπήνεγκας θάνατον επί ξύλου νυν καί ημείς 
οί σε ηγαπηκότες κρεμάμεθα, ΐνα πάντως καί τό της σαρκός πάχος άποξυσώ- 
μεθα καί τη πληγή τών σιδήρων την π ληγεΐσαν τη αμαρτία ψυχήν ίασώμεθα. 
15 άλλ 3 έπεί την ασθένειαν οϊδας τής φύσεως, | όός δή την εξ ύψους βοήθειαν col. 2 
καί τόν πόνον ελάφρννον καί τής άλγηδόνος τό δριμν καταπράϋνον. σοί γάρ 
Όαρροϋντες τών επιπόνων τούτων κατετολμήσ αμεν, ών την πικρίαν δράς, όση, 
κύριε, καί ώς λίαν ημάς κατατρύχουσα » . άλλά γάρ ούκ έμελλες ό γλυκύτατος 
'Ιησούς, ταχύς ών εις άντίληψιν, ή μελλήσαι περί την τών θεραπόντων σου 
20 αίτησιν, ή μή δούναι αύτοις καί πλεϊον ον ήτησαν έτι γάρ επί γλώσσης στρε- 
φόντων την δέησιν άγγελος θειος επιφανείς τάς τε όδννας αύτοις επεκονφισε 
καί τά σώματα ρζιον διέθηκεν ού μόνον δέ, άλλά καί προς τά λοιπά τών άγώ- 
νων επέρρωσε, πολλήν αντοϊς 0ούς την || χάριν καί ελπίδος μείζονα. /. 36 
15. 3 Εν όσιο δε ταϋτα εγίνετο, καί ο τύραννος τών κολάσεων άνεθήναι 
25 προστάσσει αυτούς' οϋς καί επιτωθάζων καί οίονεί έπεγγελών, «Ειδετε» φησί, 
«πώς ύμϊν έτι πεφεισμένως προσφέρομαι, τών βαρύτερων τέως άπεχό μένος 
ελπίδι τού μετιιβαλέσθαι υμάς» έφ' ώ καί άχθεσθέντες οί άγιοι, παρρησίας 
τε ύποπλη σθέντ ες μείζονος, « Μή οϊον άλλως εξειν ημάς, θεομάχε, ή ώς ήδη 
έώρακας έχειν» άντέφησαν «πράττε οϋν λοιπόν, εϊ τι καί άλλο σοι βουλητόν. 
30 ϊδε, ήμεϊς πάντα παθεϊν έτοιμοι, καί στρεβλούσθαι, καί σφοδροτέρ ως 
αίκίζεσθαι, καί αύτώ πυρί καταπ ίμπρασθαι, τρνίφήν μάλλον ή κόλασιν τάς col 2 
βασάνους ηγούμενοι' έπεί καί τρυφή όντως τό διά Χριστόν πάσχειν τοϊς ευαι- 
σθήτως διακειμένοις εστίν». 
16 . Άλλ 3 ο ασύνετος ουδέ μετά τοσαύτην τών γενναίων πείραν συνείς, 
7 ς'ρίαιο Ж 2 9 Χριοτόν pro Θεόν V 10 τούτο Ж 4 10 — 11 άνηρτήΰης 
παρά τ. ά. V 11 ούκ äv την pro καί τήν Ж 1 Ж 2 Ж 3 Ж 4 11 — 12 κάί παραόειγματίαας 
от. Ж 2 12 εί μή (είμί Ж 4 ) τόν όιά οτροϋ κτλ. Ж 1 Ж 2 Ж 3 Ж 4 ibid. καί νϋν Ж 1 
14 τη άμαοτία от. Ж 1 Ж 2 Ж 3 Ж 4 17 τετολμήκαμεν Ж 2 20 ή μη Ж 2 ibid. γάρ 
от. Ж 2 ibid. γλώττης V 21 αγγελόσ οου Οεϊοο Ж 2 Ж 3 Ж 4 22 ράιων Ж 1 
23 έλπίόα V 24 έγένετο Ж 2 Ж 3 25 л g ос στάσει Ж 4 ibid. καί ante οίονεί от. V 
ibid. ΐόετε V 27 μεταβαλλέσθαι Ж 4 28 τί Μ 1 29 έχοντας V ibid. πράττε Μ ι Μ° 
30 ΐόε: ο Γόε Ж 1 Ж 3 , οίόε Ж 2 , ίόε Μ 4 , littera ο ante ι erasa гЫсІ. ημείς οοι V 34 οννίΐο Ж 4 
