PASSIO SS. MANUEL, SABEL ET ISMAEL. 
87 
18. Τούτοις ο παραπλήξ αλλοιωθείς όλος καί μη δε καθεκτώς έχων λαμ- 
πάδας παραχρήμα πνρός ταϊς τούτων νφάπτει πλευραΐς, ίν’ ώσπερ εκείνος τ ф 
θνμώ, όντως αυτοί καταπιμπρώνται τω πυρά οι γε καί πυριφλεγείς διόλου 
γεγονότες, ευχαριστίαν κάν ту άνυποίσ τω таѵту βασάνω τω δεσπότη άνέπεμ- 
5 πον, ού πρός τά παρόντα βλέποντες αλγεινά, άλλά πρός την δι 5 αίώνος άπό- 
λανσιν, ουδέ λυπηρόν τό παθεϊν, άλλα τό μή τι των δεινότερων νπομεϊναι 
οίόμενοί' ούτως αυτούς ο πρός Χριστόν ερως διέθηκεν, ώς επιλα ϋέσθαι καί /. 37 υ 
αυτής ής είλήχασι φύσεως. άλλ ’ ό βαρυκάρδιος καί μεμηνώς, ώσπερ ούδενός 
των γεγονότων αίσθηθείς «Ού συνίετε » πρός τούς γενναίους πάλιν εϊπεν, «ότι 
10 οντω τέλεον τοϊς θεοϊς άπηχθημένοι εστέ, την ύμετέραν ίσως προσδεχομενοις 
επιστροφήν; οϊ διά τούτο κάν ταϊς βασάνοις άνεξικάκως ύμϊν διατίθενται, τά 
των αλγεινών επίπονα μεταβάλλον τες». αλλά τούτο καί γέλωτα πλατύν καί 
γνώμης άκραν ηλιθιότητα οί μακάριοι ήγησάμενοι, «Ούόεν ήμΐν καί τοϊς σοϊς 
ϋεοΐς » , μέγα ανϋις εβύησαν, « κακοδαιμονέστατε . I/o μεν τον ήμέτερον σωτήρα 
15 καί κύριον, ον βοηθόν εν πάσι καί όμο λογοϋμεν καί οϊδαμεν. οϋτος καί των col 2 
παρόντων ημάς άλγεινών εξαιρείται καί θαρρεϊν έν τοϊς δεινοϊς παρέχει καί 
πυρός καί σιδήρου καί παντός άλλου καταφρονεϊν εμποιεί ■ επεί πώς αν άλλως 
σάρξ καί αίμα πρός τοσούτον βασάνων εΰμόν εξήρκησεν, όπου γε καί λίθου 
φύσις, ή τούτο μόνον σκληρά, τούτοι ς εδαπανήθη αν καί τέλεον κατειργάσθη; 
20 καί εί μή άρα τό επιπροσθούν σοι τής άγνοιας νέφος έπεσκότει τοϊς λογισμοϊς 
καί από σ ού άφήρει την αϊσθησιν, έγνως άν, όπως θεϊα τά ήμέτερα πάντα καί 
θαυμαστά καί Θεού τού αληθούς άξια ' νύν δε τούτων ούόεν ούτε οίδας ούτε 
συνιέναι βούλει. πώς γάρ, μόνοι ς προσκεχηνώς τοϊς αίσχίστοις; ότι καί πρός f 3S 
μόνα τά κάκιστα πονηροί σε δαίμονες άπεπλάνησαν» . 
25 19. Λείσας ούν ο παραβάτης, μή τω πλεϊον τούτους άνετάζειν πλείονς 
δέχοιτο καί τάς ύβρεις, εκείνους μέν, άτε πείσειν άπεγνωκώς, άπολελοίπει 
παντάπ ασιν, επιστρεφής δε πάλιν γίνεται πρός τον Μανουήλ, ήπατη μένος ό 
μάταιος καν γούν τούτον εξειν ' επικλινή , άπειλάς τε αύτώ καί τιμωρίας αϋθις 
μείζους προτεινόμενος τών προλαβονσών. άλλ 5 ονθ 9 ό γενναίος ή επεστράφη 
30 όλως πρός τά παρά τούτον, ών ήδη καί j εκ πολλού καταφρονητικώς έσχε, со /. 2 
καί άνδρειοτέραν μάλλον τήν ενστασιν επεδείκνυ, π επαρρη σια σμένη βοών τή 
φωνή · « Τί ματαιοπονείς; τί άναιόεύη, τύραννε, διακενή ς, τί; τά τών ήμετέρων 
ούκ έγνως πολλάκις; ούκ οϊσθα, όπως έχομεν καί γνώμης καί διάνοιας, εις τω 
1 μήδέ Μ 1 Μ 2 * 3 καταπι\πρώνται Μ 2 ihid. οί δέ V , περιφλεγεϊο Μ 4 , δι’ 
δλον Μ 1 Μ 4 5 άιώνοο Μ 4 6 τών μή δενοτέρων παϋεΐν Ы 4 ; ϋπομεΐναι om. M 2 M S M 4 
7 ερρωσ Μ 4 9 ΐ/οθημένος V ibid. σννίεται Μ 4 11 δ ι ατοντο libri 18 το- 
οούτων Μ 4 19 τούτον V 20 τής άγνοιας от. V 21 άφαίρει V ibid. άπαντα Μ 1 
22 οϋτ’ οίδαα Μ 2 Μ' λ Μ 4 24 τε pro σέ V 25 τό pro τφ Μ 4 ibid. έξετάζειν V 
26 άπολέλοιπε V 27 έπιοτροφής V, έπιοτραφεια Μ 4 28 νϋν pro γοΰν Μ ι Μ 2 Μ' Λ Μ 4 
ibid. άπειλάο τε Μ 1 31 έπεδείκνυτο V 32 τά от. VM 2 M :i 31* 33 ονκίγνωο Μ 4 
