PASSIO S. PANTELEKMONIS. 
41 
καί ô ΙΙαντολέων είπε' « Χαίροις καί αυτός, πρεσβύτα, πάσης τιμής καί αΐδούς 
άξιε», ο δέ 'Ερμόλαος έπιλαβόμενος της χειρός αύτοϋ έποίησεν αυτόν καθεσθήναι 
συν αύτφ καί έφη προς αυτόν «Τέκνου, απάγγειλαν μοι, τίνος νιος εΐ» ; δ δε 
ΙΙαντολέων άπ εκρίνατο' «Υιός μέν είμι Εύστοργίον τον συγκλητικού, μητρός 0ε 
5 Ενβούλης, ήτις χρόνον έχει τελευτήσασα » . δ δε πρεσβύτερος έψιγ « Ποιας θρη- 
σκείας ήσα ν » ; καί δ ΙΙαντολέων εΐπεν « II μέν μήτηρ μου χριστιανέ] ετελεντησεν, δ 
δε πατήρ "Ελλην υπάρχει άχρι τής δεύρο » . καί δ πρεσβντερος έφη' « Λυτός δε 
ποιου μέρους τυγχάνεις, κατά τον πατέρα ή κατά τήν μητέρα»; Παντολέων 
εΐπεν «Έτι ζώσα ή μήτηρ μον εβ ον Αετό με έχειν μεθ’ εαυ τής ψ δ δε πατήρ col. 2 
10 μου ον σννεχώρει, βουλόμενύ ς με εν τφ παλατίερ στρατεϋσαι · εγώ δέ μάλλον 
συν τή μητρί μον εβονλόμην είναι ' τελεντησάσης δέ αυτής δ πατήρ μου πρδς 
εαυτόν με προσελάιβετο» . καί δ πρεσβντερος έφη ' «Καί τίνα εστίν ά μανθά- 
νεις παρά τφ διδαοκάλω σου, άπάγγειλόν μοι ». ΙΙαντολέων εΐπεν « ’ Ασκλη- 
πιού καί Ηπποκράτους καί Γαληνού τήν τέχνην όντως γάρ ενετείλατό μοι δ 
15 μαγίστωρ μον λέγων, ότι, εάν μάθης τήν τούτων τέχνην, πάσαν ασθένειαν έση 
θεραπεύουν» . δ δε πρεσβντερος έφη ' «Ασκληπιός, ον εΐπας, ούδέν εστιν, ούτε 
' Ιπποκράτης , ούτε Γαληνός, ούτε οί λοιποί θεοί, ονς σέβεται Μαξιμιανός. 
πείσθητι ονν, τέκνου, καί πίστευα ον τφ Χριστώ, ον τή επικλήσει πάσαν νόσον 
καί πάν άρρώστημα Ιάσθαι μέλλεις' οϋτος γάρ νεκρούς άνέστησε, τυφλοΐς 
20 εχαρίσατο βλέπειν, άσθενούντας ίάσατο · ον τού κρασπέδου άψαμένη γυνή 
ρύσιν αίματος δωδεκαετή κατέπανσεν δαίμονας άπήλασεν, ύδωρ εις οίνον μετέ- /· 136» 
βάλε καί άλλα πολλά, θαυμάσια έποίησεν, έίπερ λόγος παραστήσαι ον δύναται' 
ός καί σνμπαρών τοΐς Ιδίοις όούλοις δύεται αυτούς εκ πασών των θλίψεων 
αυτών καί τοΐς εις αύτδν πιστεύονσι δύναμιν χαρίζεται καί μείζονα τούτων 
25 ποιεί». 
3. 'Ο δέ ΙΙαντολέων, ώσπερ γή καλή καί αγαθή δεξαμένη σπόρον καρπο- 
φορεί κατ « το Εναγγέλιον, ούτως καί αυτός τον λόγον δεξάμενος εν τή καρδία 
αυτού εκαρποφόρησεν εις σωτηρίαν εαυτού καί ετέρων, καί λέγει τφ πρεσβυ- 
τέριο’ «Κύριε πάτερ, εβονλόμην καί τον μαγίστωρά μον γνώναι, άπερ εΐρηκας’ 
80 ταύτα γάρ καί παρά, τής μακαρίας τής μητρός μου ήκουον, προσενχομένης αεί 
καί επικαλούμενης τον Χριστόν», δ δε πρεσβντερος έφη' «ΙΙίστενσον καί αυτός 
εις αυτόν καί λάβε τό λουτρόν τής αθανασίας, καί έση ταύτα πάντα ποιων 
ουδέποτε γάρ δ Χριστός άπολιμπάΐνεται των αγαπών των αυτόν». col. 2 
4. Έφ’ έκάστης δέ ημέρας έπορεύετο δ ΙΙαντολέων πρδς τον πρεσβύ- 
35 τερον καί εστηρίζετο νπ 5 αυτού εν τή πίστει τού κυρίου 5 Ιησού ' ον γάρ άπήει 
εις τον ίδιον οίκον, εΐ μή πρώτον αυτόν εωράκεΐ' ούτως ήν ζέων εις τήν άγά- 
1 πα~\ Τολέων εΐπεν χαϊροισ — πρέσβύτα — αίδουα 13 εϊ\Πεν 16 Ό-φη 18 πεί\- 
Ο&ητι 19 άνέοτηαεν 24 πιστεύουαιν 26 γή 28 Καί — πρεσβντέρωι 30 τής 
ante μητρός eiecerim 34 ’6 φεκάοτηα 36 έοράκει 
27 Εύαγγέλιον: cf. Marc. 4.2 :— 28 . 
