PASSIO S. PANTELEEMOXIS. 
43 
6. Ό δέ Παντολέων τον θησαυρόν έχων του άγιον πνεύματος έχαιρεν 
καί ήγάλλετο. πολλήν δέ σπονδήν εΐχεν ο Παντο'λέουν και περί τον πάτους 
αυτού, ώστε ποιήσαι αυτόν χριστιανόν , και συνεχώς έλεγεν αύτφ περί της 
δυνάμεως τον Χριστού, ότι θεός ών γέγονεν άνθρωπος και εσταυρώθη διά 
5 τάς ήμετέρας αμαρτίας και ετάφη καί άνέστη καί άνήλθεν εις τούς ουρανούς 
καί εκάθισεν εν δεξιά τού Θεού καί αυτός εστιν ο μέλλων έρχεσθαι κρΐναι ζάυν- 
τας καί νεκρούς · οί γάρ λεγόμενοι θεοί δαίμονες είσιν ακάθαρτοι, πλανώντες 
τούς σεβομένους καί πρυσκ υνοϋντας αύτοις ’ περί ών εΐπεν ό προφήτης, ότι 
όμοιοι αύτοις είσιν οί ποιούντες αυτά καί πάντες οί πεποιθότες επ’ αύτοις. 
10 ό δε πατήρ αύ τού ταντα άκούσας κατηνύγη υπό τής χάριτος τού Θεού καί 
εΐπεν αύτφ' «Μά την εμήν σωτηρίαν, τέκνον, τό | ρήμα, υπέρ εύρηκας, ήόέους col 2 
κατεδεξάμην καί ού δύναμαι σοι άντειπειν » . ό δε Παντολέων ηύχαρίστησε τφ 
Θειο, ότι δώ ενός ρήματος τον πατέρα αύτού τής πλάνης των ειδώλων ή λεν - 
θέρωσεν ούκέτι ούν τοΐς ‘θεοΐς ΰυσίας έπετέλεν είχε }'άρ είδωλα εν τφ οϊκφ 
15 αυτού · ό δε Παντολέων εβουλενσατο π ολλάκις συντρίψαι αύτά, διά δε τό μή 
παροργίσαι τον πατέρα αύτού άνεβάλετο λέγουν «'Όταν κατανυγή υπό τής 
χάριτος καί πιστεύση τφ Χρίστου, τότε αυτός ταΐς ίδίαις χερσί καταβαλεΐ 
αυτά » . 
7 . Ταϋτα δε αύτών λα λούντουν ιδού τινες επέστησαν του πνλουνι, έχοντες 
20 μείΧ εαυτών τυφλόν, καί κρούσαντες την Θήραν έπυνθ άνοντο , εί Παντολέων ό 
ιατρός ενταύθά εστιν, καί παρεκάλουν όπως έξελθιυν ύλεάσηται τόν τυφλόν 
ό δε ΙΙαντολέων άκούσας εξήλθε μετά σπουδής ίδεϊν αυτόν, παραλαβών καί 
τόν πατέρα αύτού μεϋ 5 εαυτού · καί ίδιον αυτόν ό ΙΙαντολέων έφη αύτφ * «Ύί 
σοί εστιν»; ό δε τυφλός || έφη αύτφ * « Δέομαι σου, σπλαγχνίσθητι εις εμέ τόν f. 138 
25 μη ορώντα τό ιρώς καί ποίησόν με άναβλέψαι. οί γάρ ιατροί πάντα μου τά 
υπάρχοντα λαβόντες ούδέν με ώφέλησαν, άλλά καί όπερ εΐχον τής δράσεως 
άφείλοντο ». ό δε ΙΙαντολέων έφη αύτώ ■ «Εί τοίννν εκείνοις τά υπάρχοντά 
σου πάντα έδωκας, έμοί τί δώσεις, εάν σε 'θεραπεύσω »; ό δε τυφλός έφη - 
« Εστιν έτι ολίγα καταλειφ/θέντα μοι, καί ταϋτά σοι δίδουμι». ΙΙαντολέων 
3 ο εΐπεν « Ιδού δεδώρηταί σοι ό κύριος Ιησούς δ ι εμού τού άμαρτω/.ού ο επι- 
θυμείς’ α δε επηγγείλω διδόναι μοι, δός τοΐς πτωχοϊς». ό δε πατήρ αύτού 
διεκώλυεν αυτόν λέγουν «Άπόστηθι, τέκνον, ού γάυ εΐ καλλιών τουν προ σού 
επιμελησαμένων αυτού καί μηδέν ώφελησάντουν αύτόν». ό δέ ΙΙαντολέων έλε- 
γεν « Άλλ’ εκείνοι μέν τη εαυτών τέχνη εύΐάρρουν εγώ δέ Χρίστου θαρρών 
35 τ’φ αληθινού ιατρού επικαλούμαι αυτού τό όνομα, καί χαρίζεται αύτφ τήν ϊασιν». 
ό δέ πατήρ αυτού υπονοήσεις, ότι περί Ευφροσύνου τού μαγίστωρος αύτού 
1 et 33 παντο\Λέων 8 περιών 9 είαίν 10 ταϋ\Τα 12 ηύχαρίατησεν 14 εΐχεν 
15 ονντρίιραι 16 δτ’άν 17 χεραίν 19 Δε — Ιόου τινεα 20 μεθεαυτών 21 έντανϋα 
έοτιν — έ'ξελΟών 22 d | Κούαιια έξήλθεν 23 μεθεαυτοϋ 24 σοι έστίν 25 Πάντα 
27 έκεΐνοια 30 Ίόου όώρηταί 31 ôiôô\ ναί μοι 32 προ\οοϋ 
10 προφήτης: Psalm. 113.16. 
