46 
PASSIO S. PANTELEEMOMS. 
σεώς μου», καί ταντα λέγων είσήχθη ενώπιον τον βααιλέως * έφη δε προς 
αυτόν ο βασιλεύς ’ « ΟύχΙ εγώ έκέλευσα μαθεϊν σε την Ιατρικήν τέχνην, βονλό- 
μενός σε έχειν εν τω παλατίω όιά την επιστήμην σου και την ωραιότητα του 
προσώπου σου; και πώς τοιαϋτα άκούω περί σου»; ό όε Παντολέων εφη ’ 
col. 2 «Kai τίνα έστίν a ακούεις περί εμού»; ο όε βασιλεύς εφη ’ ) «" Οτι περιέρχη 5 
την πόλιν, τους καταδίκους καί εχθρούς των 'θειον θεραπεύων καί διατροφάς 
αυτοί ς παρέχων». ό όε Παντολέων άποκριθείς είπε ■ « Γέγραπται , βασιλεύ ’ 
θεοί, οΐ τον ουρανόν καί την γην ούκ εποίησαν, ά πολέσθωσαν καταμάθωμεν 
ονν καί Ιδωμεν, εί τον ουρανόν αυτοί εποίησαν, εί την γην θεμελίωσαν, εΐ 
νεκρούς άνέστησαν, εί τυφλοίς εχαρίσαντο βλέπειν, εί άσθενοϋντας έθεράπευ- ίο 
σαν, εί άλλο τι χών τοιούτων εποίησαν» . ό δε βασιλεύς εφη" «' Όν γάρ οι χρι- 
στιανοί σέβονται Χριστόν, δύναται ποιησαι ταντα, άπερ εΐπας» ; Παντολέων 
εφη · «Ό Χριστός, όν σέβονται, ταντα πάντα εποίησε καί μείζονα τούτων 
ποιεί», ό βασιλεύς εφη ’ «Καί πώς γνωσόμεθα τούτο»; Παντολέων εΐπεν « Εί 
τοίννν πεισθήναι θέλης, βασιλεύ, κέλενσον ένα τών παραλύτων τών εν τη ΐδ 
πλατεία έρριμμένων άχθήναι ενταύθα, καί έλθιοσιν οί ιερείς τών ϋεών σου 
/. 140 καί επικαλεσάμενοι || τούς θεούς υμών άναστήσωσιν αυτόν εί δε μή δννήσον- 
ται, εγώ έπικαλέσομαι τον Χριστόν μου, καί ά ναστήσει αυτόν καί ον τη επι- 
κλήσει θεραπενθ ή ό παράλυτος, αύτώ όφείλομεν πιστεύσαι, ότι έστί Θεός». 
1 3. Ό δε βασιλεύς έκέλευσεν ά χθήναι τον παράλυτον’ ώς δε ήνέχϋη επί 20 
κλίνης βασταζόμενος καί έτέθη ενώπιον τού βασιλέως, έφη ό βασιλεύς’ «Παν- 
τόλεον, έπικάλεσαι πρώτος τον Θεόν σου, καί Ιδωμεν, εί δυνατός έστιν άναστή- 
σαι αυτόν», ό δε Παντολέων εΐπεν « Ούχί , άλλ ’ οί ιερείς πρώτοι επικιιλεσά- 
σθωσαν τούς θεούς αυτών ίσως είσακουσθήσονται, κάγώ παύσομαί’ εί δε μή 
δυνη'θώσιν, έπικαλέσομαι εγώ τόν Χριστόν μου», ό βασιλεύς έφη’ «Μα τούς 25 
θεούς, καλώς εϊρηκας » . οί δε ιερείς εστώτες επεκαλούντο τούς θεούς αυτών, 
οί μεν τόν 'Ασκληπιόν, οί δε τόν Ηπποκράτην, οί όε τόν Γαληνόν καί οί μεν 
τήν Άρτεμιν, οί όε τήν 5 Αθήναν καί τούς λοιπούς θεούς αυτών, πολλής δε 
col 2 ώρας διαγενομέ \νης θεασάμενος ό βασιλεύς μηδέν αυτούς άνύσαντας έκέλευσεν 
άποστήναι αυτούς, ό δε ΙΙαντολέων εστώς κατεγέλα αυτών τήν άνοιαν. 30 
14. ' Ως όέ άπέστησαν εκείνοι, έφη ό βασιλεύς τώ Παντολέοντί’ « Έπι- 
κάλεσαι καί αυτός τόν Θεόν σου, ΐνα ίδωμεν, εί δυνατός έστι τον παράλυτον 
άναστήσαι» . στάς δε ό μακάριος Παντολέων καί άναβλέφας εις τόν ουρανόν 
είπε’ «Κύριε, είσάκουσον τής προσευχής μου, καί ή κραυγή μου πρός σε 
ελθέτω ’ μή άποστρέψης το πρόσωπόν σου απ’ εμού’ εν ή αν ημέρα θλίβωμαι, 35 
κλΐνον πρός με τό ούς σου’ εν ή αν ημέρα επικαλέσωμαί σε, ταχύ επάκουσόν 
1 Και 5 ητοι\εμυϋ 7 παν\Τολέων 8 γην 9 ειδοηιεν 11 άλλο τι — ’6φη 
13 έποίηοεν 14 et 23 εί\Πεν 15 тадцѵаі 19 ίοτιν 21 ααντό\Λεον 24 καγώ 
28 άϋηνάν — ΙΙολ/.ήο 29 μηδέν — άνοίσαντασ 31 εκείνοι 32 ίοτιν 34 εΐπεν — 
'βισάκονσον 
7 Γέγραπται: Ierem. 10 . 11 . 
34—30 Κύριε 
ίπάκουοόν μον: Гзаіт. 101. ι—ι. 
