PASSIO S. PANTEÎÆEMONIS. 
47 
μου καί δεΐζον τοΐς παρανόμοις καί άσεβέσι, καί ϊόωσί σου το κράτος, ότι ον 
εΐ Θεός μόνος», καί ταύτα προσευζάμενος επελάβετο τής χειρός τού παραλύ- 
του καί εΐπεν «Έν τφ όνόματι Ιησού Χριστού άνάστηθι επί τούς πόδας σου» . 
καί άνέστη αυτή νή ώρα. ô δε βασιλεύς καί πάντες |j οί συν αυτφ δεασάμενοι /. ΐ4ο υ 
5 το γεγονός εζεπλήττ οντο επί νή δυνάμει του κυρίου, καί άπήει ό ίαδείς εις τον 
οίκον αυτού χαίρων καί δοξάζουν τον Θεόν, πολλοί δε των παρεστώτων Ελλή- 
νων, ίδόντες τό θαύμα, επίστευσαν τφ κυρίω καί άπ έστησαν των ματαίων 
ειδώλων. 
15. Οί δε ιερείς σιρόδρα δομο ύμενοι εβρυχον κατ’ αυτού ώς Θήρες άγριοι' 
10 καί προσελδόντες τφ βασιλεύ λέγουσι: «Βασιλεύ, εάν τούτον συγχώρησης ζήν, 
πολλούς άπο στήσει των θεών καί ποιήσει πιστεύσαι τφ Θεφ αυτού' ό γάρ 
παράλυτος ου τή δυνάμει τού Χριστού, άλλα νή επικλήσει των δεών υγιής 
γέγονεν». υπαχθείς δε ό βασιλεύς τοΐς λόγοις αυτών, πρ ο σκαλεσάμενος τον 
Παντολέοντα έφη αυτφ' « Πείσδητι τοΐς δεοΐς καί δύσον ουχ όρζις, πόσοι 
15 άπέδανον, μή βουληδέντες δύσαι αντοΐς»; ό δε Παντολέων εΐπεν «Οί διά 
τον Χριστόν ούτως άπ οδνήσκοντες βασιλείαν ουρανών κληρονομούσι καί ζωής 
αιωνίου καταριούνται » . ό βασιλεύς έφη' | «Παύσαι λοιπόν τού όνομάζειν τον col 2 
Χριστόν, ΙΙαντόλεον, καί ελέησαν σου την ηλικίαν καί δύσον, ϊνα μή πολλαΐς 
καί ποικίλαις βασάνοις ύποπέσης » . ό δέ Παντολέων εΐπεν «"Ηδη ούν πρόσ- 
20 φερέ σου τα βασανιστήρια' έτοιμος γάρ είμι πάντα ύπομεΐναι διά τον Χριστόν» . 
ό βασιλεύς έφη' « "Εγνως, όσα υπέμεινεν " Ανδιμος ο γέρων διά τό μή βουλη- 
δήναι αυτόν δύσαι τοΐς δεοΐς»; ό δε Παντολέων εΐπεν «Ου μικρώς κάγώ 
θαυμάζω τόν ανδρα, ότι τοσαύτας βασά νους ύπομείνας ου μετεβάλετο την 
γνώμην, άλλά μέχρι τέλους τήν εις τόν κύριον Ίησούν Χριστόν πίστιν διεφύ- 
25 λαξεν είδε ό γέρων ούτως ήγωνίσατο, πολλφ μάλλον ημείς οί νέοι πρύς πάντα 
καρτερεΐν όφείλομεν» . 
16. Ταύτα άκούσας ό βασιλεύς όργιο δεις σιρ όδρα εκέλευσε κρεμασ θέντα 
αυτόν ξέεσδαι καί λαμπάδας καιομένας προσφέρειν αυτού ταΐς πλευραΐς. ό δε 
μακάριος Παντολέων ζεόμενος, άναβλέψας εις τόν ουρανόν, ρ (ιδίως τούς πύ- 
30 νους υπέιρερε καί προσευχόμενος έλεγε' « Κύριε ’ Ιησού Χριστέ, μή [[ άποστής /. 141 
άπ 5 εμού, μη δε εγκαταλίπης με, «/./.’ ώς πάντοτε καί νύν παράστα μ, οι τφ 
δούλοι σου καί δώρησαί μοι τήν υπομονήν» . καί ταύτα αυτού είπόντος εφάνη 
αυτφ ό σωτήρ εν σχήματι 'Ερμολάου τού πρεσβυτέρου καί έφη αυτφ' «Μή 
φοβού, ΙΙαντόλεον, τάς βασάνους αυτών μετά σού γάρ είμι' ύπόμεινον έτι 
35 μικρόν, ϊνα κληρονομήσης τήν αιώνιον ζωήν», καί ευθέως αί χεΐρες τών δη- 
μίων παρελύδησαν. δ δε βασιλεύς άπορών, τί ποιήσει, εκέλευσε καν ενεχδήναι 
1 άσεβέοιν — ϊ,όωαιν 2 Καί 4 ώρα Ό 0 χαίρων — παρεστώτων 9 Ίερεΐσ 
10 λέγονσιν 14 et 18 δύσον 10 κληρονομούσι ν 17 ΙΙανσαι 19 '6ιπεν 21 ''6γνύ)α 
22 παντο'Λέων 23 μετεβάλλετο 24 γνώμην 27 Ταϋτα — έκέλενσεν 29 μα\Κάριοσ 
30 ύπέφερεν — ελεγεν 30 — 31 Άποστήσ άπεμοϋ μήδε ίγκαταλείπησ 35 αιώνιον 
36 έκέλενσεν 
