PASSIO S. PAN'l'ELEEMONIS. 
52 
25. Καί κελεύει ό βασιλεύς τον Παντολέοντα Αχθήναι · ώς δε παρέστη, 
έι/ η αντφ δ βασιλεύς ' «Τί εσκέψω, ΙΙαντόλεον; {λύεις τοϊς έλεοΐς καί Απολαύεις 
τού βίου; ιδού γάρ οί διδάσκαλοί σον 'Έρμιππος καί ' Ερμοκράτης πεισϋέντες 
έθυσαν τοϊς ϋεοϊς καί είσί πρώτοι εν τώ παλατίο) μου», καί ό Παντολέων 
είδώς, δ τι άπειλήφασι τούς στεφάνους της επιθυμίας αυτών, λέγει ' «Κέλευ- 
σον, ινα ϊδω αυτούς έμπροσθεν σον ου μετά πολύ γάρ συν αύτοΐς διάγω εις 
τον αιώνιον χρόνον», δ δε λέγει ' «Χρείας μου γενομένης άπέστειλα αυτούς εις 
ετέραν πόλιν, ϊνα εκεί διάγωσιν». Παντολέων είπε ' «Καλώς, άτιμε κύον, οΐό- 
col 2 μένος ψεύδεσθαι την Αλήθειαν εΐπας' είσί γάρ εν ουρανό), εν | πόλει του Χρι- 
στού όι άγοντες» . δ δε παράνομος Μαξιμιανος πολλάς βασάνους επιϋείς αντώ 
έκέλευσεν αύ τον άποκεφαλι σθήναι , παραγγείλας τοϊς δημίοις, ϊνα μετά τδ άπο- 
κεφαλισθήναι αυτόν τδ σώμα αυτού πνρί καύσωσιν δ δε μακάριος Παντο- 
λέων άπτ/ει ψ άλλων καί λέγουν «Πλεονάκις επολέμησάν με εκ νεότητάς μον 
καί γάρ ονκ εδννήθησάν με ' επί τον νώτόν μου ετέκταινον οί άμαρτωλοί' έμά- 
κρυναν την ανομίαν αυτών κύριος δίκαιος συνέκοφεν αυχένας Αμαρτωλών» . 
26. Λαβόντες δε αυτόν οί δήμιοι άπήγαγον έξω τής πόλεως κατά δυ- 
ο μάς ήλιον καί εύρόντες τόπον, όπου ενδόκησεν δ κύριος τελειωθήναι τον δί- 
καιον, προσέδησαν αυτόν εις φυτόν ελαίας, ήν γάρ έστιος κατά τον τόπον το 
φντόν ’ καί τό σιδήρων ώσπερ κηρός άπεστράφ,η τον δικαίου, μή Αψάμενον 
αυτού, καί θεωρήσαντες οί άνδρες τό γεγονός έλεγον προς άλλήλονς· «Προ οπέ - 
f. ΐ44 ν σωμεν || τώ άνδρί, ϊνα εϋξηται περί ημών, διότι μέγας ό θεός τών χριστιανών» . 
καί προσέπεσον τοϊς ποσίν αυτού λέγοντες' « Δεύμεθά σον, δούλε τον Θεού, 
ενξαι περί ημών, ϊνα άφεσις ήμΐν γένηται καί πιστενσωμεν καί ήμεϊς εις τόν Χρι- 
στόν». καί άναβλέφας ο μακάριος εις τόν ουραίων είπε ' «Κύριε ό θεός, πλή- 
ρωσόν μου τόν πόθον καί δός μοι τε/.ειώθήναι εν τώ τόπο) τούτο ο καί τοϊς 
άνδράσι τούτοις αφεσιν άμαρτιών παράσχον καί δός αύτοΐς μέρος εν τή βασι- 
λεία σου», καί ήλθεν αντώ φωνή εκ τών ουρανών « Παντόλεον, δούλε μου 
αγαπητέ, επληροτθη ή επιθυμία σον ήνεώγασί σοι οί ουρανοί ' άί στρατιαί 
τών αγγέλων περιμένονσί σε' δ θρόνος σου ήτοίμασταί' δ στέφανός σοι κατε- 
σκεύασταί' ή χάρις τών Ιαμάτων δεδώρηταί σοι’ ούκέτι κληθήση Παντολέων, 
αλλά Παντελεήμων έσται τό όνομά σου, διότι πολλούς έση ελεών σύ γάρ έση 
col. 2 λιμήν χειμαζομένων, καταφυγι) θλιβομένων, \ άντιλήπ τωρ καταπ ονουμένων, 
Ασθενούν των ιατρός καί τών πνευμάτων διώκτης». 
27 . Ό δε άγιος Παντελεήμων καλέσας τούς άνδρας λέγει αύτοΐς' «Προσ- 
ελθόντες κρούσατέ με' εάν γάρ τούτο μή ποιήσητε, ονκ έχετε μέρος μετ’ 
εμού», ταύτα άκο ύσαντες οί άνδρες προσελθόντες αντώ καί παν μέλος κατα- 
4 et 9 είοιν 5 άπειλήφασιν 6 μετοπο/.ϋ 8 et 24 εϊπεν 14 νώτον μον 
1G χατιιδνομάο 18 ήν 22 δούλε 23 εϋξαι 26 άνδράοιν 28 ήνεώ- 
γαοίν 29 περιμένονσί ν 
13 — 15 Πλεονάκις — άμαρτωλών: Psalm. 128,1—5. 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
