LAUDATIO S. PANTELEEMONIS. 
59 
11 . Πρώτον μεν οϋν εκείνος, δεινός γάρ ήν καί πανούργος, το ήδυφανές 
τον τρόπον καί μειλίχιον οΐόν τι δέλεαρ προτείνουν τώ αγωνίαν ή, « Άκηκόαμεν, 
ώ ΙΙαντόλεον» , έλεγεν, «ούκ αξίας περί οοϋ φήμας, της τε κατά ψυχήν παιδείας 
καί τής κατά τι) σώμα παντάπασιν ανοικείους ώραιότητος· καί γάρ έφασαν τον 
5 μέγαν Ασκληπιόν καί τους άλλους ϋεονς ήμελήσθαι παρά σοί, επί Χριστώ 
δ’εκείνφ τώ βιοΰανεΐ βροτώ τάς τής ψυχής ελπίδας σαλεύοντα τούς τών 
μεγάλων ϋεραπεύειν θεών υβριστής' άλλ ’ εγώ την κατηγορίαν άπεσεισάμην ώς 
ψευδή' οϊδε γάρ καί ο παρά τών ομοτέχνων καί τών γειτόνων φθόνος άνάπτειν 
ενίοτε κατά τον εύδοκιμονν\τος την συκοφαντίαν μή γάρ την ήμετέραν ήγνόη- col 2 
10 σας διάθεσιν περί σέ, ή έπελάνθου την έννοιαν καί όσα πρώην παιδείας τής 
σής εϊνεκεν τώ σώ παρηγγέλλομεν καθηγεμόνι, ώστε σε ΰάττον άσκησάμενον 
καλώς την ιατρικήν εις το ήμέτερον στήναι πρόσωπον, τοΐς πρώτοις τών Όερα- 
πόντων εναρί'θμούμενον . καί νυν του γε εϊνεκεν προσκέκλησαι, ώστε καί την 
νπονοονμένην κατά σου λοιδορίαν άπολογίαις εύλόγοις άποτρίψασθαι καί τοΐς 
15 μεγίστοις καί ζώσι ϋεοϊς τήν όφειλομένην άποδόντα τιμήν τής τε παρ’ αυτών 
εύμενείας καί τής ήμετέρας φιλοφροσύνης κατατρυφάν». — « Αλλά, πώς αν 
γνοίημεν, ώ βασιλεύ», εφη, «τις εστιν ό ζών καί άληϋώς ών θεός, εί μή διά 
πείρας αυτής τον νουν πληροφοροίημεν; δεΐν γάρ οΐμαι τον σννέσεως μετα- 
ποιούμενου άπαντα μετά πληροφορίας όράν, μάλιστα δε χρήναι τον σεβαζό- 
20 μεν ον ασφαλώς πεπεϊσ ϋαι, ά)ς έστι τώ οντι θεός, καί οϋ\\τως άνενδοιάστως /. 150 
αν τώ τήν προσήκουσ αν άναφέρειν τιμήν όσιο γάρ μείζων εστίν έργων άπάντων 
ή περί το θειον όσιότης, τοσούτφ μείζων ό κίνδυνος του ά/.ηθώς μεν θεού 
παραμε/πϊν, τφ μή οντι δέ καρδίας προσκεϊσθαι διαθέσει, νυν οϋν, βασιλεύ, 
αμφιβολίας μεταξύ κείμενης καί σου μεν τούς λεγομένους ΰεούς ώς άληθινού ς 
25 νψούντος θεούς, εμού δε τον Χριστόν μόνον είδότος όντα Θεόν, εί κελεύεις, 
έργω καί πείρα τήν εν τούτοις άλήθειαν επισκεψώμεθα. τις οϋν ή πείρα ; ελ- 
ΰέτω τάχος εις μέσον παραλυτικός, έλθ έτωσαν δε οί ιερείς καί πάντες οι νομι- 
ζόμενοι τών ΰ-εών. καί ώδε έγώ τον Χριστόν επικαλούμενος εστηκα τον εμόν, 
επικεκλησύλωσαν δε καί αυτοί τούς αυτών θεούς πρώτοι· οϋτινος δε τώ όνό- 
30 μάτι ό άρρωστών Ιαθείη, θεός ουτος ζών καί μόνος προσκννητός δηλαδή». 
12. ’Ήρεσε ταύτα καί τώ άδικοι βασιλεύ εργον γάρ τούτο τής μεγάλης 
Θεού σοφίας καί δυνάμεως εις μεγίστην διατροπήν τών πλανοζμένων. αντίκα col 2 
τοίνυν εις μέσον παρήκτο παραλελυ μένος άνήρ επί κλίνης υπό τεττάρων έπαι- 
ρό μένος' παρήσαν δε καί τών ματαίων θεών οί ιερείς καί πο. ράντες ός μεν τον 
35 Δία, ός δε τον ’Απόλλω καί άλλος τον Ασκληπιόν καί ιίλλος άλλον επεβοάτο 
φωνή' ό δέ τήν αυτών ματα ιοπονίαν εμειδία ορών, έπεί δέ άλις αύτοΐς είχε τά 
τής ματαιότητος, άνατείνει μεν ό μακάριος τό όμμα πρός ουρανόν, τόν επί τον 
3 καταψνχήν 5 pro παρά aol praetülerim παρά σοϋ 13 оперто ώστε 
17 — 18 όιαπείρασ 19 μεταπληροφορίασ 26 πείρα 29 οΰτινοα 32 πλα- 
τ ο μένουν 
