GO 
LAUDATIO S. PANTELEEMOXIS. 
θρόνον καθήμενον επικαλούμενος τον πατρός, συνανα τείνει 0έ την διάνοιαν 
και προ οψνεται νοερώς, εΐ θέμις τούτο είπειν, των ποδών επ ειλημμένος Χρίστον, 
και προς τον άρρωστον ευθέως επιστραφείς και τής χειρός λαβό μένος « ° Εν τώ 
όνόματι » φησίν « Ιησού Χριστού άνάστηθι καί στήθι επί τούς πόδας σου καί 
έσο υγιής από τής ώρας ταύτης». άμα τοίνυν τώ τού άγιου παραγγέλματι παν- 5 
τοδννάμφ χειρ ί στηριχτείς καί εξ εαυτού άναστάς, ώ τού θαύματος, ενώπιον 
/. ΐδΟ ν πάντων άλλό μένος άπήει. [| τις ουκ εφριξεν ορών ταύτα; τις καρδία ουκ ήγαλ- 
λιάαατο πιστή; τίνος των ασεβών ουκ επλημμέλησε καί κατεθραύσθη ψυχή; 
τούτο το εργον ούδεν τού κατά τον Ήλίαν απολείπεται θαύματος, πλήν ότι ο 
μεν εις όλεθρον καί τών προφητών τής αισχύνης κόλασιν ένδικον την υπέρ- ίο 
φυά κάθοδον έχρήσατο τού πνρός, δ δε τού φιλανθρώπου πνεύματος Ιησού 
πλήρης ών εις σωτηρίαν αυτού τε τού ίαθέντος καί τών δ Τ αυτού Χριστά) 
πεπιστευκό' των τώ θαύματι τούτο) σννεχρήσατο - τούτο τής εν τώ μεγάλο) 
Πέτρο) καί Ιωάννη δννάμεως καί εξουσίας είπών τις ενέργημα ονκονν διαμάρ- 
τοι τής Αλήθειας, οϊ τοΐς αύτοΐς ρήμασι [καί] τή αυτή πίστει κάκεΐνοι καί τώ αύτφ ι δ 
πνεύματι τον επί τον ιερού καθήμενον καί προσαιτούντα παρα λελνμένον άνωρθώ- 
σαντο καί τώ ’ Ιησού όνόματι τάς τε βάσεις αυτού στερεώσαντες καί τά σφυρά 
οίκείοις βαίνειν άφήκαν ποσίν. 
col. 2 13. Τούτο Μαξιμιανός ίδιον καταισχύνεται μεν καί 'θαυμάζει | καί ταράτ- 
τεται καί σαλεύεται, καί τρόμος επελάβετο αυτόν, μένει γούν όμως Μαξιμιανός ’ 20 
μικρόν γάρ πρός τους αυτού διστάσας θεούς άνανήφει πάλιν άπό τής σο>- 
φρονος εκστάσεως καί πρός τήν οίκείαν αυτού λύτταν άκρατέστερον εκφέρεται 
καί πλανάται, ώς ον τή Χριστού δυνάμει, άλλα τή τών αυτού θεών ό παρά- 
λυτος εστερεώθη. διά τοι τούτο πάλιν επ’ Αγώνας μείξονς τόν κράτιστον Αγω- 
νιστήν εκάιλεΐ’ έδει γάρ τόν μεν διά πάσης καται σχννθήναι πείρας καί τόν εν 25 
αντώ μένοντα κιιταθρανσ θήναι σατάν, τόν δε διά πάσης βασάνου νικήσαντα 
στεφανο)θήναι καί τόν εν αντώ κηρυττόμενον μεγαλυνθήναι Χριστόν, ανθις 
γούν τόν άγώνα λαμπρότερον άνανεού μένος « Οΐκτειρον» εφη, «Παντό- 
λεον, τήν Ακμήν καί τό επ ανθούν σόι κάλλος τής νεότητας καί μή ενιδρυθήναι 
θελήσης τή ματαία πεισμονή ταύτη, Αλλά προσελθών εξενμένισαι τούς θεούς 30 
/. 151 τιμαΐς καί σπονδαΐς, ί να σοι καί παρ’ ημών μεγάλα ι προστεθώσι || δωρεαί 
καί τιμαί, τούτο σαφώς είδώς, ώς άπειθ ούντι βάσανοι μέν όριμεΐαι καί χαλεπαί 
καί δειναί, θάνατος δε οϊκτιστος άπόκειταί σοι ». — « МАЯ’ ουκ άνελεώς, ώ Μα- 
ξιμιανέ», φ ησί, «περί τήν εμήν ψυχήν διακείμενος εις τούσόε τούς πόνους έμαν- 
τόν καθήκα - ουδέ, γάρ οντω τού σώφρονος άπώλισθον λογισμού, ώς τό χείρον 35 
τού κρείτ τονος ή τόν θάνατον τής ζωής προτιμάν οΐδα δέ, καί σαφώς οϊδα, ώς 
εν μέν τοΐς παρ’ υμών προτεινομένοις θανάτους ή Αληθής καί διηνεκής εγκέ- 
7 άλόμενοο 10 ύπερφνά: sic cod. 15 ή pro οϊ cod. ibid. αύτοΐς bis 
scriptum in cod. pro τοΐς αύτοΐς ibid. y.ai inserui 18 άφίκαν :ιοοί 20 y ’όϋν 24 έπα- 
ycbi (aç) 25 πεΐρασ 34 ιμάνταν 
