PASSIO S. STEPHANI PAPAE. 
79 
Ιησού Χριστού τού υιού σου, ον то άπέστειλας εις τούτον τον κόσμον, καί σύν- 
τοιιρον τον σατανάν, όπως άπόσχοιεν οϋτοι οι ατυχείς εκ τής αυτού παγίδας καί 
εγκαταλείιραντες τα χειροποίητα είδωλα σε τον των όλων κτίστην Θεόν πατέρα 
παντοκράτορα καί τον υιόν σου τον μονογενή , τον κύριον ημών 7 ησούν Χρι- 
5 στον επιγνώσονται» . εν ναύτη οϋν τή ώρα ο δυσσεβής Μάξιμος υπό δαίμονος 
συνείχετο καί μεγάλη τή φωνή ήρξατο βοών «Νεμέσιος ό νυνί γεγονώς χρι- 
στιανός εμπυρίζει με * ιδού ή τούτον ευχή εκθλίβει με», καί δ ή τή αυτή ώρα 
εξελθόντες εκ τού ναού προσέταξαν σνσχεΟήναι τον Νεμέσιον. ώς δε οί τούτον 
κατέχοντες ήκιζον, [| άφνω Μάξιμος ό ύπατος έξέπνευσεν. /. 15 
10 6. Οί δε συλλαβόμενοι τον Χεμέσιον παραχρήμα άπήγαγον αυτόν προς 
Ούαλεριανόν εν τώ παλατίω των αναγορευόμενων τού Κλαυδίου. ός παραστάς 
ταΐς θέαις αυτού, έφη προς αυτόν ο Οναλεριανός ' «Νεμέσιε, πού εστιν ή φρό- 
νησίς σου, ήνπερ αεί διέγνωμεν εν τε ταΐς σνμβουλαΐς καί εν ταΐς πράξεσιν 
εδραϊαν οϋσαν; μή τί γε ημείς ούκ επιστάμεθα, τί μεν έστι τύ κρεΐττον, τί δε 
15 τό έλασσον; πλήν όπερ χρήσιμόν σοί εστιν, ημείς εις τούτο σε προτρεπόμεθα, 
όπως τή αλήθεια πειθόμενος μή εγκαταλείπης τούς θεούς, ουσπερ διά παντός 
άπ 5 αυτών τών σπαργανών προσεκύνησας καί εσεβάσϋης» . Νεμέσιος διάκονος 
άπεκρίνατο συν δάκρυσι καί εΐπεν « Έγώ μεν οϋν ό άτυχος καί άμ,αρτοελός 
διά παντός ενεκατέλειπον την αλήθειαν καί εξέχεον αίμα άϋώον | καί έως τού col. 2 
20 νύν λίαν, πεφορτισμένος ταΐς άμαρτίαις υπάρχω · άλλ ’ οϋν τφ ελεεί Χριστού τού 
υιού τού Θεού τυχών επέγνων λοιπόν τόν δημιουργόν μου, εί καί όιρέ ποτέ, τον 
ποιητήν τού τε ουρανού καί τής γης, καί [Ίησούν] Χριστόν τόν υιόν αυτού, οντινος 
τώ βαπτίσματι είμί λελντρωμένος' ός καί άνέο/ξε τούς οφθαλμούς τής εμής 
ϋυγατούς, όπερ ούδείς τών ιατρών ήδυνήΟη ποιήσαί ποτέ * άλλά μην καί τούς 
25 οφθαλμούς τών καρδιών ημών εφώτισεν, ϊνα διαπτύοαντες την δεισιδαιμονίαν 
τής είδούολάτρου πηρώσεως προς τό άληϋινόν φώς τής χριστιανότητος επι- 
στραφώμεν. τούτον δέδοικα, τούτον προσκυνώ, αύτώ τό σέβας τής εμής οίκετείας 
προσκομίζω καί την αυτού συμμαχί αν πάντοτε εκζητήσω, έπεί πάντα τά είδωλα 
τά τε λίθινα καί χαλκά τά χειροποίητα αποβάλλομαι, άπερ δαιμόνιο. \ είναι επέ- 
30 γνων, К άτινα αίρούνται άπολέσαι υμάς καί εις τόν αιώνιον θάνατον σύν αύτοΐς /. ΐ5 ν 
1 τούτον Ρ 2 οατανάν — άτνχηο I'; παγιόοσ V 4 μονογενή Ρ 5 ταντη — όυοοε- 
βήο Ρ 6 ουνεΐχετο — φωνή — βοάν — γεγονώσ Ρ 7 ϊόοϋ — τοιαύτη Ρ 8 ώσόε Ρ 9 ό 
от. Ρ 10 παραχρήμα Ρ, παραχρήμα V 12 ό от. V 13 άεϊ — ενταιταϊο Ρ 14 μήτιγε PV 
15 τούτο σε Ρ 16 et 19 όιαπαντόσ Ρ 17 προοεκύνηοον Ρ 18 άπεκρίύη V, omissis συν — 
εΐπεν; ovvôc ίκρυσιν Ρ; όύν Ρ, от. V; άτυχος καί от. V 19 διά παντός от. V, mox habet κα- 
τέλιπον — έξέχεα 20 λίαν от. V,mox ταΐς άμαρτίαια πεφορτισμένοο; τώ έλέει PV, sed prae- 
stat τον έλέους 21 έπέγνω — όψε ποτέ Ρ 21 — 27 brevius exponuntur in V ita: . . .τυχών ôipè 
ποτέ έπέγνων τόν δημιουργόν μου, οΰτινος τώ βαπτίσματι έφωτίσΰην, да ς' άνέωξεν τούσ 
όφθαλμούα τή σ έμήσ καρόίαο, τούα τε αίσΟητουσ τήα έμήα ϋυγατρόο' τούτον προσκυνώ, τού- 
τον δέδοικα κτλ. 22 Ίησοϋν inserui е І; οϋτινοα Ρ 24 ποιήσαι ποτέ Ρ 25 δησιδαι μο- 
νίαν Ρ 26 προ\ατό Ρ 27 οίκείαα Ρ, Ικετείασ V; correxi e L, ubi legitur servitutis 
28 πρόσ\ κομίσω — έπιπάντα Ρ 29 χαλκά — χειροποίητα Ρ; τά τε — άποβάλλομαι от. V 
29 sqq. pro verbis έπέγνων— καταδικάσαι V habet haec: εγνων είναι, άποατρέφομαι ς' βδελύσοο- 
μαιαύτά ς' τούσ σεβομένουσ αύτά 30 ιροϋνται Ρ 
