104 
PASSIO SS. ΓΗ0Τ1Ι ET ANICETI. 
διηπόρει, ποιώ θανάτφ αναλώσει αυτόν καί κελεύει λέβητα πληρωθήναι μο- 
λίβόον και ύποκαίεσθαι αυτόν, έως έγένετο βρασμός φρικώδης, και κελεύει 
σφενδονισθήναι εκεί τον μακάριον και άήττητον μάρτυρα, δ ήσαντες δε αυτόν οι 
δήμιοι εσφενδόνισαν, τον λέβητος άναβράζοντος. ό ραθείς τε παρά πάντων 
ημών των περιεστώτων άγγελος αυτόν δεχόμενος εν τω τού λέβητος βρασμώ. 5 
έγένετο δε δ λέβης ψυχρός, καί ήν δ άγιος ώς άπδ σφοδρού καύσωνος εν ψυ- 
col. 2 χρο \τάτφ νηχόμενος </άρ> υδαττ καί λέγει δ Διοκλητιανός ' « Άπολέσθω σαν οί 
θεοί καί συντριβή· νω τά τούτων άγάλματα, ότι τοσαύτας θυσίας δεξάμενοι παρ’ 
ημών καί σπονδέις αναίσθητοι είσιν, μήτε βασιλέα παρακαλοϋντα δεχόμενοι, 
μήτε την ίεράν σύγκλητον παρεστώσαν αίδούμενοι, ενός δε μάλλον δυσφημούν- ίο 
τος άνεχύμενοι μείρακος, ου δ ι’ αυτούς το έδαφος εμεθύσθη τοις αϊμασιν». 
1 6. Τότε δ εύγενής άδελφιδούς τού Άνικήτου τούνομα Φώτιος γυμνός 
τοις φόβοις άθλητικώς έπαπεδύσατο, εν πάσί τε τοις βασανιστηρίοις τφ 
άδελφφ συμπάσχων καί συμπαρών ευθέως τόν αδελφών δεδεμένον εφίλησε 
καί στάς προθύμως φησί προς τον τύραννον « Άθλητικώς μεν ήδη υπό 15 
τού άδελφ ιδού μου νενίκησαι, άναιδέστατε τύραννε' διόπερ γελώ σε μεγ ά- 
λως εγώ, πώς τών ειδώλων ύπερμαχεϊς' τήν γάρ άπώλειαν αυτών ήγνοή- 
/. S9 V κασι καί μή βουλόμενοι || φέρουσιν εαυτούς γάρ διασώσαι ου δύνανται. 
διόπερ γλώττη μεγαλοφώνως αυτούς έπιγελώ' εί γάρ θεοί, ώς έφης, άπόλ- 
λυνται, καταγέλαστος ή πλάνη καθέστηκεν τόν γάρ ζόφον τής πλάνης 20 
υμών δ πονηρός επισκιάσ ας τήν οικουμένην έσκότισεν πού γάρ χωρήσειε Ζύ- 
θων καί ξύλων ύλη νεκρά, εί μή εις απώλειας ύπόστασιν; πού δε σοΰ λοιπόν 
τών ματαίων επαγγελιών τά χλευάσματα; αίσχύνθητι τών ειδώλων ύπερμαχών, 
ών μήτηρ ή γη καί τάφος καί απώλεια, νύν τε γάρ εγώ συμπατήσω καί λικ- 
μήσω τά είδωλα καί προθύμως υπέρ τού ελέους τού Χριστού μετά τού είδε λ- 25 
φού μου τεθνήξομαι, τά σκήπτρα τής νίκης κατά σού άμα αύτφ μετ’ ευφρο- 
σύνης παρά τού σωτήρος δεξά μένος» . Διοκλητιανός έφη' «Κρουσθήτω ξίφει 
1 κελένλεβη\ τα 2 ύποκέεσθαι 4 έσφενδόνηοαν — ώραθεία τί παραπάντων (scripse- 
rim ώράΟ-η e V) 5 περιεστώτων 6 άπο\ σφοόροΰ 7 γάρ videtur a scriba ipso esse erasum 
8 τοσαύταϋ 9 άναΐσθη τοι είσι ν 11 διαυτονα 12 ένγενησ όόελφιόούσ 13 π&σιν | τε 
14 ανμπαρόν 16 όδελφιό ούα μον 17 ηγνοήκασιν 19 γλώττη 22 ποϋδεσον 24 γή — 
τε 
αν νπανήσω 25—26 άδελφονμον 26 σκήπτρα 26 — 27 μ ε νφροαννηο 
άγιος εν μέαφ τοϋ καιομένον λέβητος ώς έπί ϋδατος άναπαύαεως Ιστώς. τότε λέγει ό Διοκλη- 
τιανός' «’Απώλοιντο [sic] οί θεοί και σνντριβείησαν τά τούτων άγάλματα, ότι τοσαύτας θυ- 
σίας παρ’ ήμών δεξάμενοι καί σπονδέις άναίσ Οητοι διαμένονσι, μήτε βασιλέα παρακαλοϋντα 
δεχόμενοι, μήτε τήν ίεράν σύγκλητον παρεστώσαν αίδούμενοι, ενός δε δυσφημούνε ος άνεχό- 
μενοι μείρακος, ού δι’ αυτούς το έδαφος έγεμίαθη τοϋ αίματος». 
16. Τότε τοίννν ό άδελφιδοϋς τοϋ μάρτυρας όνόματι Φώτιος άθλητικώς άπεδύσατο, έν 
/. 140 πααι τοις βασανιστηρίοις τφ άδελφφ συμπάσχων καί συμπαρών, καί στάς προ\θύμως φησί 
προς τόν τύραννον « Άθλητικώς μεν ήδη υπό του άδελφοϋ μον Άνικήτου νενίκησαι, άναιδέ- 
στατε τύραννε' διόπερ καί γελώ σου τής άδυναμίας, πώς τών ειδώλων ύπερμαχών τήν άπώ- 
?.ειαν αυτών καθωμολόγηοας, ήν καί αυτός δι έι τής θεομάχου γλώττης σου μεγαλοφώνως 
έπηγγείλω' εί γέιρ οί θεοί, ώς έφης, άπώλοιντο [sic], καταγέλαστος ύμών ή πλάνη γεγένηται». 
Διοκλητια νός έφη· « Κρουσθήτω τήν κεφαλήν ό άνόσιος, ί να μή πολλούς άναστατώσας θανά- 
του παραίτιος τοις ότακτοΰσι γένηται». ό δε σπεκ.ονλάτωρ σπουδαίος ειξας τοις τοϋ τυράννου 
