PASSIO SS. PHOTII ET ANICETI. 
105 
την κεφαλήν δ άνόσιος, ίνα μή πολλούς άναστατώσας θανάτου παραίτιος τοΐς 
εντάκτοις τής πόλεως γένηται » . [ δ δέ σπεκονλάτωρ σπουδαίος εϊξας τοΐς του col. 2 
τυράννου δεσπίσμασι, λέων τω τρόπω βρυχώμενος μετά του ξίφους κατέ- 
τρεχε, ακότει τε δεινώς τους οφθαλμούς γνοφωδείς το ξίφος εις εαυτόν αντί 
5 του άδλητού επήνεγκε καί κρούαας τή σπάδη τά ίδια γόνατα, εκτείνας εαυτδν 
. ποοδύμως επί τον φόνον ψυχήν κατατρέχουοαν μετά σπονδής άπέδωκε καί 
πεσών ήρθη υπό στρατιωτών παραυτίκα νεκρός. 
17. ’Λπορηδείς τε επί τω σνμβεβηκότι δ τύραννος δαύ μάτι λέγει' « ΙΙπό- 
ρησα νυν, μά τους θεούς, καί τάς φρένας ήλλοίωμαι, ύπδ τής συμφωνίας των 
10 δημίων τούτων επί τοσούτου πλήδονς ήττηδείς» . προστάττει δε παρευδύς 
βληδήναι αύτοΐς κλοιά σιδηρά καί πέδας περί τούς πόδας [καί] άπαγδήναι 
δέσμιους εις την ειρκτήν, άπαγομένων δε αυτών κατά συγκυρίαν ύπηντάτ ο αν- 
τοϊς δ άγιος Λουκιανός ’έχων μα\\δητών νεολέκτων πλήδος πολύ, αγόμενος άπδ /. 90 υ 
τής άνατολής, ών καί αυτός εν τοΐς σιδήροις. καί περιπτυξάμενοι κατεφίλησαν 
15 άλλήλους. τότε πλήδη ώλόλυξαν, δεασάμενοι δέσμιους ώς δηρία εαυτούς κατα- 
φιλοϋντας τούς μάρτυρας. Λουκιανός έφη ’ «Μή φοβηδήτε, ώ τέκνα, τον τύ- 
ραννον, μήτε προς το μαοτύοιον δειλανδρήσητε, ότι σήμερον ύψοϋται καί αϋριον. 
ταπεινοϋται, καί τδ όνομα αυτού άπολεϊται · ή δε γή βοήσει προς τον Θεόν με- 
δύονσα τοΐς άγιων αϊμασιν δ βύδιος τάρταρος κινηδήσεται επ’ αυτόν, καί ή οργή 
20 τού Θεού εκτρέφει αυτόν, ότι τοιαντα κατά τών υπέρ τής οικουμένης πρε- 
σβευόντοίν αγίων ετόλμησεν. όδεν ημείς, υπέρ τού Χριστού άδλήσει άδλήσαντες 
εύτολμότατοι, την πλάνην τών ειδώλων τεδαρρηκότως πομπεύσωμεν, εαυτούς 
τής βασιλείας τών ουρανών οίκήτορας άναδείξαντες' καί γάρ ή φνσις ούκ επαρ- 
κεΐ τή π ροδυμία' δ άδλο δέτης Χριστός ου ζημιώσει την πρόδεσιν». ταύτα col. 2 
25 φήσας άμα αύτοΐς άπήει εις την φρουράν, είσελδόντων δέ αυτών καί εν πολλή 
ευφροσύνη διατελούντων άνέβη φάσις τω βασιλεϊ, τον Λουκιανόν έληλυδέναι 
1 ϊναμη 2 ήξαα (correxi e V) 3 δεαπίαμααιν — βρνχόμενοσ — κατέτρεχεν 4 γνο- 
φωϋεϊο 5 έπήνεγκεν 6 επιτόν — κατάτρέχονααν — άπέόωκεν 7 πεσών ήρθη 8 άπορι- 
ϋεΐστε—δαΰματι 9 ματΐο 10 έπιτόσούτον — ήττηδείσ — παρ\ευϋνσ 11 πέόας: πάιόαα cod. 
ibid. και inserui 12 ύπηντάτω 15 όλό/.νξαν — όεσμίοισ 17 προοτό — δειλανδ ρΐαητε 
19 κινηδήτε- 20 τοιάυτα — νπερτήσ 21 ύμεΐα νπερτοϋ 25 πολλή 26 διατελούντων 
■Οεοπίσμαοι μετά τοϋ 'ξίφους κατέρχεται καί κρούαας vrj σπάθη τα. ίδια γόνατα επληξεν καί 
πεσών ήρθη νπό τών παρεστοηων νεκρός. 
(17). Ό δε τύραννος έπί τφ σνμβεβηκότι άπορηθείς [άποκριθείς cod.] δράματι λέγει * 
«’Ηπόρησα νυν καί τέις φρένας ήλλοίωμαι έπί τοσούτου πλήθους ήττώμενος». προστάττει δέ 
ενθνς έπιτεθήναι αύτοΐς κλοιά σιδηρά καί πέδας περί τούς πόδας καί άπενεχθήναι δέσμιους 
εις την ειρκτήν, άπαγομένων δε αυτών κατά συγκυρίαν ύπήντησεν αύτοΐς ό άγιος Λουκιανός 
εχων μαθητών νεολέκτων πλήθος πολύ, άγόμενος άπο τής άνατολής, ών καί αυτός δέσμιος, 
καί πε ι ρ ιπτυξάμενο ι κατεφίλησαν άλλήλους " τά τε πλήθη τών χριστιανών εύθέως ώλόλυξαν /. 140 ν 
ίδόντες αύτοϋς δέσμιους, οίον θηρία τινά, άλλήλους καταφιλοϋντας τούς μάρτυρας, τότε ό 
άγιος Λουκιανός εφη αύτοΐς ' «Μή φοβηθήτε, ώ τέκνα, τόν τύραννον, μηδε πρός τόν τοϋ στα- 
δίου κάματον δειλανδρήσητε, ότι σήμερον ύιροϋται καί αϋριον ταπεινοϋται καί το όνομα 
αύτοϋ μετ’ ήχου άπολεΐταυ δθεν ημείς υπέρ τής εις Χριστόν πίστεως άθλήσαι σπουδάαωμεν, 
