122 
TITA ET PASSIO S. MARCELLI. 
μ ακαριζο μένους άπέδειξεν, επείπερ φθόνος τοΐς καλοίς έφεδρεύειν πέφνκε. πάντα 
μεν γάρ τούτον φανέντος ελνετο τοϊς άρχομένοις τά δυσχερή, των δε άμεινόνο ·)ν 
/. ιοί απάντων όαιμιλώς άπόλανσις |j έβραβεύετο, και κατήφεια μεν τών πόλεων έξελαύ- 
νετο, έχόρευε δε λαμπρότης και θυμηδία, και εξήγετο μεν τά λυπηρά, άντεισ- 
ήγετο δε τά τερπνά, καί αδικία μέν, μακρφ χρόνιο σκιρτήαασα, τότε πρώτον 
έδιδάσκετο σωφρονεΐν, δικαιοσύνη δε αδίκως άτιμασθεΐσα δικαίως την πρέπου- 
σαν άπελάμβανε τάξιν, καί ακολασία μέν, γυμνή κεφαλή π ομπεύουσα πρότερον, 
σκοτεινοί ς εμφωλεύειν έσπ ούδαζε τόποις, νφ ορισμένη την δίκην, σωφροσύνη δέ 
ταΐς άρμοδίαις έστεφαν ο ντο τιμαΐς, καί ή π άνδοχος μεν τής πλεονεξίας ενε- 
φράττετο φάρυγξ, ίσομοιρίας δέ χάρις έπ ρυτανεύετο. καί το δή θαυμαστότατον, 
ότι φιλανθρωπότατος ιόν τοσοϋτον τοΐς άνθρώποις ενέσπειρε δέος, ώς ευθύς 
τούς κακούς μεταβάλλεσθαι άπό των φαύλων πράξεων καί τρόποις άρετών , 
col. 2 κοσμεΐσθαι * ού γάρ η των τρόπων ώμότης επενόει τον φόβον, άλλα το τής 
αρετής καθαρόν έσωφρόνιζε την κακίαν, καί αύτω μεν έσπ ουδάζετο μηδαμώς 
αίμασι το άρχικόν ξίφος μολνναι, οί δέ τή κακία σνζώντες, την άδιάφθορον 
γινώσκοντες τούτου ψυχήν, ούκ εΐχον δυνάμεως άφοβοι μένειν τούτον τον 
τρόπον, τονδε τήν αρχήν εξιθύνοντος, ηρκεσεν ημερότης ύπερορώσα χρημάτων 
καταλϋσαι μέν τι'ι πριν φοβερά, παυσαι δέ τά πρότερον δυσχερή καί καταλυσαι 
μέν φλεγμαίνονσαν πονηριάν, δούναι δέ τοΐς άόικουμένοις άγαπητώς άναπνεύ- 
σαι. καί όλως ούδέν ήν ιίτακτον ή βίαιον, άλλι'ι πάντα σύν κύσμω καί τάξει διά 
τής τονδε προμήθειας εκυβερνάτο, καί ούτε νεότης επανέβαινεν γήρα, ούτε 
/. ΐοΐ Ό πλούτος πενία, ούτε όρφανία πρόχειρος ήν τοΐς βονλομένοις καταπατεΐν, || μι- 
κριιν δέ τής ερημιάς αϊσθησιν ελάμβανεν ή χηρεία, ταΐς εντεύθεν ελαφρυνομένη 
ψνχαγωγίαις. 
ΰ. Τούτον τον τρόπον τήν αρχήν κυβερνήσεις όψέ ποτέ τής άρχής άπαλ- 
λάττεταν στερηθέντες δέ τής τούτου κηδεμονίας οί άρχόμενοι συμφοράν έποιή- 
σαντο τήν διαδοχήν, καί ο μέν τις τον πατέρα καλών εμιμεΐτο τοΐς όδυρμοΐς 
ορφανούς, ο δε βοηθόν όνομάζων δαψιλεία δακρύων τήν ερημιάν εμήννε, 
πάντες δέ κοινόν ευεργέτην καί κηδεμόνα προσαγορεύοντες άθλιους εαυτούς 
άπεκάλουν, ότι τηλικαύτης κηδεμονίας γευσάμενοι πριν ε/ιφορηθήναι τής άπο- 
λαύσεως έγυμνώθησαν τού προστάτου, ό δέ πριν γενέσθαι τά πάντα γινώσκων 
Θεός, επειδή καλώς αυτόν είδε ταΐς πολιτικαΐς εγγνμνασθέντα φροντίσιν, ήδη 
col 2 λοιπόν εκκλησίας προχειρίζεται πρόεδρον καί έξ αρχής βιωτικής | εκκ/.ησιαστι- 
1 ΐπεΐ.Ύ,ερ — πέφυκε от. Ρ 2 ; πέφνκεν Ρ 1 2 ιιεν/άρ — άμείνων Ρ 1 3 άπόλαυοειο Ρ 1 
4 ι'χόοενι . г Ρ 2 ; λυπηρά Ρ 1 6 άτιμααΟ ήοα Ρ 1 7 άπελάμβανεν — γυμνήν κεφαλήν Ρ 1 
8 έμφολεύειν έο л ούδαζε ν Р г Р 2 10 φάρνζ Ρ 2 ; ίοομβρϊαο I’ 1 , ϊαομυοίαο Ρ 2 11 τόοοϋτον Ρ 1 ; 
ένέσπειρεν Ρ ι Ρ 2 14 έοωφρόνιζεν — μήόαμώσ Ρ 1 15 αΐμαοιν Ρ 1 Ρ 2 ; μολνναι Ρ 1 16 ούκή- 
οαν (pro ον у. εΐχον) Ρ 1 ; τούτον I' 1 17 τονδε от. Ρ 2 ; έξη ΰύνοντοο — ϋπερόρώαα Ρ 1 18 κα· 
ταλύααι bis Ρ ι Ρ 2 ; φοβερά — δυοχερή Ρ 1 20 οννκόσμω Ρ 1 21 έκυβερνάτω — έν γήρει Ρ 1 
22 ήν Ρ 1 23 έρμϊαα — χηρϊα I’ 1 25 τούτον — υφεποτε Ρ 1 26 κηόαιμονίαο Ρ 1 
27 έ.ιυιήτυ Ρ 1 . έ μιμείτο Ρ 2 2S όρφανοί — έμήννεν J' 1 29 κηδαιμό να 1‘ г 30 κηδαιμο- 
■VI ίο Ρ 1 31 όδε 2' 1 32 είδεν Ρ^Ρ 2 33 έξαρχήσ Ρ 1 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
