14 
1!. Б. ЛАТЫ ШЕ БЪ. 
Αντωνϊναν καί τύν Αλέξανδρον . . . ονκ έδώκεν ή ιστορία ποσώς γνώνα.ι . . . 
7 ν' vu ών ταντα ταΐς ψιλοθ-έοις νφαπλώσωμεν άκοαΐς. Alex. (10. VI), 1. — 
Τον πατριάρχην Γερμανόν ϊστε πάντες τον άγιον. Theodos. (19.. VII), 3. — 
και ο ιό' ότι μαθεΐν οι φιλομάρτνρες βο νλεσθε. lui. (30. VII), 1. — ταντα 
σννείδομεν ταΐς ι/ιλο ϋέοις άκοαΐς παραστησαι. Transi. (G. VIII), 1. — 
Τά κατά την μεγάλην μάρτυρα Βάσσαν δίκαιον άρα προς διήγησιν νφαπλώσαι 
ταΐς ψιλό ϋέοις και φιλομά ρτνσιν άκοαΐς. Bass. (30. VIII), 1 .- — τοιγαρ- 
ονν δεύτε, ιό ψιλόθε ον άθροισμα, -ιραλμικώς ναύτη και χαρμοσύνως τάς 
χεΐρας επικροτήσω μεν. Deip. (31. VIII), 1 . 
Въ началѣ нѣсколькихъ житій святыхъ, родившихся или подвивав- 
шихся въ Константинополѣ, встрѣчается названіе ихъ «нашими» или «зем- 
ляками», свидѣтельствующее о томъ, что яти житія написаны въ этомъ 
городи,. Приводимъ эти мѣста: 
Ήμέτερον δ Νικηφόρος καί τής ήμετέρας πόλεως, τής Κωνσταντίνου 
ι/ι/μί,... γέννημα, θρέμμα, παίδενμα. Nie. (2. VI), 1. — επίσκοπος τήςδε 
τής Κωνσταντίνου. Metr. (VI, 4), 1 . — ΙΙανλος. . . τό τής ήμετέρας πόλεως, 
τής Κωνσταντίνον ψημί, γέννημα και θρέμμα και παίδενμα. Paul. (8. VI), 2. — 
Ημεδαπή και εγχώριος τής Κωνσταντίνου ψημί τής επιφανούς ταντης ή καλ- 
λ/στη θεοδοσία γέννημα, θρέμμα καί παίδενμα. Theodos. (19. VII), 1. — Ημε- 
δαπός ό " Ελευθέριος καί τής Κωνσταντίνον καί οντος γέννημα, θρέμμα καί 
παίδενμα. Eleilth. (4. VIII), 1. — Ημεδαπός ό Καλλίνικος καί τής Κωνσταν- 
τίνοι' καί οντος γέννημα, · θρέμμα καί παίδενμα. Call. (30. VIII), 1. 
Чрезвычайно близкое (въ послѣднихъ двухъ случаяхъ дословное) 
сходство этих ь начальныхъ Фразъ ставитъ, на нашъ взглядъ, внѣ сомнѣнія, 
что данныя житія написаны однимъ и тѣмъ же лидомъ 1 ). Выраженіе «καί 
οντος» въ послѣднихъ двухъ случаяхъ содержитъ въ себѣ явный намекъ 
на то, что авторъ, кромѣ свв. Елевѳерія и К ал. шинка, имѣлъ въ виду и 
другихъ Константинопольскихъ святыхъ. 
1) Отмѣтимъ кстати нѣсколько другихъ житій, въ которыхъ происхожденіе святыхъ 
обозначается совершенно сходными выраженіями: О μ.έγας οίνος . . τής έπιφανοϋς πόλεως 
Γάγγρας. . . καί θρέμμα καί παίδενμα χιά άρχιερενς γνωρίζεται. Нур. (5. III), 2. — Ο έπος τής 
’ Λ ναζά ρβου πόλεως ήν γέννημα, θρέμμα και παίδενμα. lui. (21. VI), 2. — Τής Αλεξάνδρου 
χα'ι Κόριλ,λος ό σοφός γέννημα, θρέμμα καί παίδενμα... έγνωρίζετο. Cyr. (28. VI), 1 . — Τής 
έπιφανοϋς Νικομήδειας .. γεννήματα καί θρέμματα καί παιδενματα. Herrn. (26. Y II), 1. — 
Τήςδε τής πόλεως έγω γέννημα, θρέμμα καί παίδενμα. Eupl. (11. VIII), 4. — Τής Νικομήδους 
τέι κ.Λλ.λισ τα θρέμματα. Strat. (17. VIII ). 1.— Кромѣ этихъ выраженій отмѣтимъ еще нѣсколько 
случаевъ, въ которыхъ для обозначенія происхожденія взяты выраженія изъ растительнаго 
міра: τής Βηρυτού βλαστός πέφνκε πόλεως. Pamph. (16. II), 2. — 'Ρώμης τής έπιφανοϋς καί 
πρεσβυτέρας έπιφανής ό Μητροφ Λ νης βλαστός. Metr. (4. VI), 1. — Αντιόχειας βλαστός. Eus. 
(δ. VIII), 1 . — τ ής Κρήτης βλαστός. Myr. (8. VIII), 1, cf. l it. (25. VIII), 1. — γονέων εύγενών 
εύγενέοτατος κλάδος. Leon. (20. Π), 1 . — ήνθησε το καλόν τούτο φντον επί των χρόνων Ιουστι- 
νιανού. Greg. (14. III), 1. - — ήνεγκε τό καλόν τούτο φντον ή Αλεξάνδρου τον Άνατόλ.ιον. 
Aiiat. (7. VII). 1,— ήνεγκεν ή ΙΙιρσίον χώρα καί τό καλόν τούτο φντον. Dom. (7. VIII), 1. 
