ВИЗАНТІЙСКАЯ ЦАРСКАЯ МИНЕЯ. 
31 
τού βήματος: Ag. (II. 5), δ; Eutr. (III, 3), 7; Phil. (27. III), 2. — αγειν 
έπί βήματος: Ones. (1δ. II), 3; Max. (19. И), δ. — αγειν προς το βήμα. 
Arch. (21. II), 2 . — αγειν κατά τύ βήμα. Luc. (3. ΥΙ), 9. — άγει ταντην τφ 
ύπ 5 αυτόν βήματι. Aquil. (13. ΥΙ), 4. — ότι τάχος τον ζητούμενον παραστή- 
σαι. Tryph. (1. II), 10 . — -τφ καϋαρωτάτω βήματι παρέστηκε. ibid. — τφ 
β-τι ταντην παρίστησι. A g. (II. δ), 3, 7. Cf. Quint. (VII. 6), G; Eleuth. 
(VIII. 4), 4; Bass. (20. VIII), 2; Myr. (21. VIII), 2, 4. — τφ β-τι παρα- 
στήσας. Char. (10. II), 1. — τους μάρτυρας παραστησάμενος δ ανόσιος. Max. 
(19. II), 10.— τφ β-τι παραστήσαι το τάχος. Eud. (1. III), 11. — τφ β-τι 
π αρίσταται. ibid. 12. Cf. Bass. (20. VIII), 6. — τφ β-τι τήν μάρτυρα 
παριστά. Paul. (4. III), 9. Cf. Clir. (24. VII ), 12. — τφ αυτόν τούτους 
παρίστησι β-τι. Phot. (III. 20), 4. — τφ β-τι τούτους παραστησάμενος. 
Troph. (21. III), 2. Cf. Luc. (3. VI), δ; Quint. (VIL G), 3. — τφ β-τι 
παραστήναι προσέταζε. 10 mart. (δ. VI), 2. Cf. Cosm. (1. \ II), 7; Mart. 
Nie. (10. VII), 2; Mar. (17. VII), 4. — παρίστησιν αύτδν καί πάλιν επί τον 
β-τος. Alex. (10. VI), 7. Cf. Chr. (24. VII), 11; Call. (29. VII), 2; 
Straf. (17. VIII), δ. — καί πάλιν παρίστησι ταντην τφ β-τι. Aquil. (13. 
VI), 6. — παρέστη τφ β-τι. Fehl’. (2 δ. VI), δ. — στέλλει τους στρατιώτας 
τούς παραστήσοντας τφ β-τι τον Θεόδωρον. Theod. (VII. δ), 4. — παρέ- 
στησε πάσας τφ β-τι. Proc. (8. Λ II), 19. — ό τύραννος τφ β-τι τούτον τον 
Άνίκητον παρεστήσατο. Phot. (12. VIII), 7. 
Первый вопросъ, съ которымъ производящій дознаніе правитель обра- 
щается къ обвиняемымъ. Формулируется во многихъ житіяхъ въ одинако- 
выхъ или близко сходныхъ выраженіяхъ. Примѣры: 
τις καί πόϋεν καί τίνα τά κατά σοϋ φημιζόμενα. Iren. (26. III), 2. — 
λέγε το τάχος, όϋεν ώρμησαι καί τι σου το όνομα καί τι σου τδ επιτήδευμα. 
Leont. (18. VI), G. — συ τις εΐ καί τι σου τδ όνομα καί όϋεν αρα καί εϊης 
κτλ. Theod. (δ. VII), 4. — λέγε μοι, όϋεν αρα καί εϊης καί τι σου τδ όνομα. 
Aem. (18. VII), δ. — λέγε, όϋεν αρα καί εϊης καί τι σου τδ όνομα καί τι σου 
τδ επιτήδευμα. Eust. (28. VII), 2. — δίδαξον, όϋεν αρα καί εϊης καί τί σου 
τδ (όνομα καί τί σου το επιτήδευμα. Eupl. (11. VIII), 4. — ό παρεστώς πρώ- 
τον είπάτο) τδ όνομα, τήν πατρίδα, τήν τύχην, έπειτα καί τδ σέβας. Tryph. 
(1. II), 10. — όνομα τούτον καί τύχην έρωτά καί πατρίδα. Con. Q8 . 1 1 1), 11. — - 
έρωτα, τίνες τε εΐεν καί όϋεν καί τί τδ σέβας αντοϊς. Phot. (20. III), 4. — 
έρωτά κλήσιν, έρωτά τύχην, έρωτά καί πατρίδα. Cer. (1δ. VII), δ. — όνομα 
έρωτηϋείς καί πατρίδα καί σέβας. Phoc. (23. VU), 1. — κάκεϊνος έρωτά 
γένος, έρσηά καί πατέρας, ναι δή καί όποιον άσπάζοιτο σέβας. Pant. (27. V II), 
2. — όϋεν τε εϊεν καί όπως καλούντο καί τί τδ σέβας διερωτών. Troph. (21. 
III), 1. — τις καί όϋεν καί πώ)ς καλοϊτο διηρωτάτο. Call. (22. IIIj, 4. — εις 
ερώτησιν έρχονται, τίνες αρα εΐεν καί όπως κατονομάζονται. Ιοη. (28. III), 3. — 
