32 
В. В. ЛАТЫШЕВЪ. 
τίνες καλοΐννο καί οΟεν εϊεν καί τί το σέβας αντοϊς διερωτώμενοι. Iust. (I. 
VI), 1. — τις, τήν κλήσιν και το σέβας διηρωτατο. Pant. (27. VII), 13. 
Ср. еще Dul. (15. VI), 4; Leont, (18. VI), 3; Blach. (2. VII), 4; Procl. 
(12. VII), 2; Mar. (17. VII), 3. 
Отвѣты мучениковъ на требованія правителей отречься отъ Христа 
или принести жертву языческимъ богамъ редактируются въ разныхъ жи- 
тіяхъ весьма сходнымъ образомъ, какъ видно изъ слѣдующихъ примѣровъ: 
μη γένοιτο μοι, Χρίστε σώτερ, άρνήσασθαί σέ ποτέ. Luc. (3. VI), 3. Cf. 
Alex. (10. \ I ), 8. — ονκ αν ποτέ τ>)ν πίστιν ημών άρνηϋ-είημεν. Mau. (17. 
VI), 4. — ούτε μην τον εμόν Χριστόν δλως άρνήσομαι. Iren. (26. III), 2. — ονκ 
άρνήσομαι τον Χριστόν μον, μη γένοιτο. Nest. (27. II), 4; Iren. (26. III), 4; 
Ion. (28. III), 6; Zos. (20. VI), 4; Hadr. (26. VIII ), 7. — μη μοι γένοιτο τον 
εμόν άρνήσασθαί Θεόν και δεσπότην. Mar. (17. VII), 10. — ονκ άρνήσομαι 
τούτο, μή γένοιτο. lui. (30. VII), 4. — και ον παρά τούτο... τόν εμόν άρνησαί- 
μην Χριστόν. Ibid. — μή μοι γένοιτο χριστιανόν όντα μιαροφαγήσαί ποτέ. Hyac. 
(3. VII), 3. — μή μοι γένοιτο, Χριστέ βασιλεύ, ϊν’ έγι'ο . . . Ουσίαν είδώλοις 
προσοίσο). Procl. (12. VII), 2. — ονκ άποστήσομαι τού Χριστού μον, μή γέ- 
νοιτο. Men. (16. III), 5; Stepli. (9. VIII ), 8. — ονκ άποστήσομαι τού πλά- 
σαντός με Χριστού πώποτε. Sab. (11. III), 3. Cf. Eus. (5. VIII), 5. — μή 
σοι εϊη καλώς, ϊνα εγώ . . . Ουσίαν προσοίσο) δαίμοσι. Bass. (20 . VIII), 5. — 
μή σοι εϊη καλώς, ϊνα εγώ θύσω τοϊς άσεβέσι Οι-οϊς. lui. (21. A I), 4. 
Для вящаго усиленія отказа со стороны мучениковъ нерѣдко вводится 
пожеланіе, чтобы такого поступка (отреченія отъ Христа и т. п.) не уви- 
дѣло солнце, не узрѣла земля и т. п. 
μή ϊδοι τούτο ήλιος, μή ενωτίσαιτο γή. Sab. (11. III), 3. — μή ϊδοι 
τούτο ήλιος, μή Όεάσαιτο γή. Eust. (28. Λ II), 2: Strat. (17. \ III), 3; Hadr. 
(26. VIII), 5. — μή ϊδοις τούτο, ήλιε κτλ. Nie. (9. VI), 1. — όπερ ό ήλιος 
ούκ ϊδοι ποτέ. Dul. 1 15. Λ I), 5. — ονκ ϊδοι ημάς ό ήλιος, ονκ ϊδοι νύς τούτο 
ποιοΰντας ποτέ. Mart. Nie. (10. VII), 3. — ήλιος ούκ ϊδοι με τούτο δια- 
πρατ τομένην. Cer. (15. VII), 6. · — ονκ αν ϊδοι τούτο ήλιος ούτε άνθρώπινος 
οφθαλμός. Stepli. (9. A III), 8. 
Языческіе боги въ отвѣтахъ мучениковъ обыкновенно характеризу- 
ются, какъ «нечистые бѣсы» или «идолы нѣмые и безчувственные», «со- 
зданія рукъ человѣческихъ», «мерзости» и т. п. 
ξοάνοις δλως άναισϋ'ήτοις (ον) λατρενσαιμεν. Paul. (4. III), 19. — δαι- 
μόνια και ξόανα κωφά και αναίσθητα. Hadr. (26. \ III), 3. — είδωλα κωφά 
καϊ άναίσθητα. Acac. (31. III), 2 bis: Man. (17. Λ I), 8: Proc. (8. A II), 
15; Mar. (17. VII), 4: Eus. (5. VIII), 3; Hadr. (26. VIII), 9.— δαί- 
μονες... χειρών άνθ'ρωπίνων έργα κωφά καί ά-τα. Codr. (10. ΠΙ), 1. — 
