ВИЗАНТІЙСКАЯ ЦАРСКАЯ МИНЕЯ. 
83 
оі )κ άρα λίθοι καί ξύλα και χειρός άνθρωπίνης έργα. Phil. (27. III), 2. — 
λίθοι γάυ είσι και ξύλα και έργα χειρός άνθρωπίνης. Laur. (10. A III), 4. — 
έργα χειρών άνθρώπων άναίσθητα και κωφά. Mart. Nie. (10. VII), 2. — 
λίθους όντας καί ξύλα καί χειρός άνΰρωπίνης τεχνάσματα. Aeac. (31. III), 
4. — λίθοι καί ξύλα κωφά καί αναίσθητα. Chers. (7. III), 5. — μη λίθοις 
άψύχοις, έργα χειρών άνθρώπων, κωφοΐς καί τυφλοΐς θυσίας εθέλειν προσά- 
γειν. Dues. (15. II), 7. — λίθοι είσίν άλαλοι, κωφοί καί αναίσθητοι. Aem. 
(18. VII), 5. — κωφά ξόανα. Paul. (4. III), 5; Tlieod. (7. VI), 5; Myr. 
(21. VIII), 3; Iren. (23. Λ III), 3. — τοΐς θεοΐς σου, βδελύγμασι καί δαίμοσιν 
ούσι. Sab. (11. III), 2. — ου θύσομεν τοΐς βδελύγμασι. Ath. (16. V II ), 6. — 
δαίμονες ακάθαρτοι καί βδελυκτοί. Eleuth. (4. VIII), 5.- — - βδελυκτά καί άκά- 
θαρτα είδωλα. Pion. (15. III), 3. — βδελυκτοί θεοί. Hyac. (3. VII), 3. — 
βδελυκτά ξόανα. Ag. (5. II), 3. 4. 
θεοί κίβδηλοι. Τΐι. (17. II), 4; Paul. (4. III), 7; Iren. (26. III), 3. — - 
κίβδηλα είδωλα. Plioc. (23. All), 1. — δαίμονες απατηλοί. Agr. (23. AI), 5; 
Agatli. (22. VIII), 2. 
Ни одинъ разумный (νουν εχων) человѣкъ не можетъ воздавать почи- 
таніе или приносить жертвы такимъ богамъ или предпочитать тлѣнную 
жизнь вѣчной (эта мысль нерѣдко выражается въ Формѣ риторическаго во- 
проса). 
τις νουν εχων άνθρωπος ... τά ποιήματα προσκυνεϊν άνάσχοιτο. Abr. 
(3. II), 1. — ου νουν εχοντος ά — που ούδε φρένας εστί τδ κτλ. Blas. (11. 
И), 5 . - — τις νουν εχων άπολιπονν Θεόν ζώντα βδελύγμασι προσκυνεϊν άνέ- 
ξεται. ibid. 8. — τις άνθρώπων νουν εχων ολίγων ημερών ζωήν προτιμήσει 
τής μακράς εκείνης. Ou. (15. II), 5. — ούδείς νουν εχων άμφιβάλοι κτλ. 
40 inart. (9. III), 7. — πάντως τον Θεόν νουν εχων ά. εϊποι. Ιοη. (28. III), 3.- — - 
πώς θεούς τις νουν εχων ά. εϊποι. Acac. (31. III), 4. — τις νουν εχων ά. 
καταλιπεΐν εθελήσοιε τούτο το γλυκύτατου φώς. Inst. (1. AI), 4. — ούδείς 
νουν εχων ά. λίθοις άνέξοιτο καί ξύλοις . . . σέβας άπονεΐμαί ποτέ. Quint. 
(6. VII), 3 . — τις γάρ νουν εχων άνθρωπος τά χείρονα τών κρειττόνων αίρή- 
σεται κτλ. Lust. (28. A ll), 2. — τις νουν εχων ά. τό σκότος άνθαιρήσεται τού 
φωτός. Bass. (20. VIII), 4. 
Предоставляя себя вполнѣ во власть правителя или судьи, мученики 
обыкновенно говорятъ ему, что оиъ можетъ дѣлать съ ними все, что ему 
заблагоразсудится или что находится въ его власти, выражая это предо- 
ставленіе разными варіаціями одной и той же Формулы: « ποιεΐν (или πράτ- 
τειν ) τό παριστάμενον» или другими подобными. 
ποιεί τό σοί παριστάμενον. Proc. ( 8. VII), 21; Alan. (17. АП), 8; 
lui. (21. VI), 5; (add. τάχος) Febr. (25. VI), 9. — ποιεί, ώς βούλη, τό σοί 
παριστάμενον. Luc. (3. Μ), 23. — ποιεί ?.οιπόν τό σ. π. Tlieod. (5. VII), 4; 
Зап. Ист.-Фи.т. О гд. 3 
