и 
15. В. ЛАТЫШЕВЪ. 
Mart, Nie. (10. VII), 2; Athen. (16. VII), 6; Phot, (12. VIII), 7. — st. λ. 
бтѴ εμοί τη Χριστού δούλη το a. л. Christ. (24. 7), 5. — л. έ φ ’ ήμϊν το о. л. 
Codr. (10. III), 1. — τί μη лоіщ το а. л. Масс. (1. VIII), 8. — το лад^а- 
μενον τη εξουσία σου лоіві et sim. End. (1. III), 12; Paul. (4. III), 10; 
Agr. (23. VI), 5. — лоіві τοίνυν το σοϊ παριστάμενον. Call. (22. III), 4; 
Phil. (27. III), 4; Luc. (3. VI), 7; Tlieod. (7. VI), 2; Alex. (10. VI), 8; 
Leont, (18. VI), 7; llyac. (3. VII), 5; Procl. (12. VII), 2, 7; Cer. (15. 
λ II), 6; Lust. (28. А Π), 2; Flor. (18. VIII), 4. — лоіві τοίνυν, ώς лоока- 
βόντες ε'^ομεν, το σ. л. Mart. Nie. (10. VII), 3. — лоіві τοιγαροϋν το σ. л. 
Phil. (27. III), 7; Tlieod. (7. VI), 5; Christ. (24. VII), 11; Bass. (20. 
VIII), 3 . — лоіві τοιγαοοϋν τίι τοϊς βασιλικοϊς όόγμασι лао^сіу^ѵоѵ. Strat, 
(17. VIII), 3 . · — лоіві τοιγαροϋν а βούλει καί лρäττε το σ. л. Eutr. (3. 
III ), 4. — лдаі τε Хоілоѵ το σ. л. Man. (17. VII ), 7.· — τελέσεις το σ. л. 
Theoph. (12. III), 4.· — Хоілоѵ ο βούλει лoίει. Abr. (3. II), 1. Cf. Max. (19. 
II), 5; Alex. (10. λ I), 6.· — лоіві τοιγαροϋν ο βούλει. Pap. (4. II), 3; Cou. 
(8. III), 12; Iren. (23. λ III), 3. — лоіві τοίνυν о βούλει. 1003 mart. (6. 
II) , 3; Luc. (3. \ I), 9; Nie. (9. \ I), 2; Myr. (14. VII), 3 . — лоіві τοίνυν 
ώς βούλει. Aquil. (13. VI), 4. — лоіві τοίνυν о ϋέλεις. Iust. (1. VI), 4. — 
το лдооѵаѵѵо/івѵоѵ лоіві. Abr. (3. II), 1. — олвѵооѵ о βούλει лоівіѵ. Blas. 
(11. И), 7. — τί μη το δοκοϋν σοι лoιεΐς. Nest. (27. II), 3. — ο βούλει лоіві 
καί εφ ’ ήμϊν. Eutr. (3. III), 6. — лоіві το κελενσ&έν σοι Хоілоѵ. Codr. (10. 
III) , 4. — лйѵ εϊ τι καί βούλει лоіві. Flor. (18. А III), 5. — лаѵ εϊ τι αν 
η βονλομένω σοι. . . лоіві. Ireu. (23. VIII), 3. 
Въ описаніяхъ истязаній, которымъ подвергаются мученики, при 
всемъ ихъ разнообразіи также нерѣдко встрѣчаются сходныя или дословно 
повторяющіяся выраженія. Относящихся сюда примѣровъ можно было бы 
набрать очень много; ради краткости мы ограничимся приведеніемъ вы- 
раженіи, относящихся къ пролитію крови мучениковъ, обагрявшей мѣста 
ихъ терзаній. 
των αιμάτων την γην φοινισσόντων. Tryph. (1. II), 15. — αίμα την 
γην εφοίνισσε, φεϋ, κτλ. Ones. (15. II), 8.- — αίμα ψοινίσσον алаѵ το έδαφος. 
Sab. (11. III), 3. — των αιμάτων φοινιξάντων, φεϋ, го ύлoκείμεvov έδαφος. 
Dor. (6. VI), 4. — αϊμασιν αυτών ην ίδεϊν . . . το έδαφος δλον καταρρανϋέν. 
Man. (17. А [), 6. — το έ. влХудсоОу του αίματος, /os. (20. VI), 4. — ην 
ίδεϊν αιμάτων αυτής . . . лвлХу ρ ω μένον το ѵл -οκείμενον έ. Agr. (23. А I), 6. — 
τού αίματος το ѵло-ѵоѵ φοινίσσοντος έ. καί лoτaμoϋ καταρρέοντος δίκην. 
Febr. (25. AI), 7. — αιμάτων ρύακες. . . τδ ѵло-ѵоѵ εφοίνισσον έ. I'heod. 
(5. All), 5. — αϊμασι τδ έ. τοις εκείνου φοινίσσεται. Proc. (8. All), 20. — 
ώς лвдй.щѵаодуѵаі τω αΐματι τούτων τδ έ. Pap. (4. II), 4; Mart. Nie. 
(10. А II), G; Strat. (17. A III), 4. — τω αΐματι τδ έ. φοινισσόμενον. Procl. 
