ВИЗАНТІЙСКАЯ ЦАРСКАЯ МИНЕЯ. 
35 
(12. VII), 4. — τδ ѵло-ѵоѵ ε. έπληροϋνο τοΐς αίμασι. Eust. (28. Vil), 3. — 
ώς [αίματος] ηεπληρώο&αι το ε. Eupl. (11. VIII), 5. — τοϋ καταρρέον- 
τος αίματος το ѵло-ѵоѵ ε. φοινίοσοντος. Call. (29. VII), 4. — την γην τοϋ 
αίματος лεлληρώσΰaι. Bass. (20. VIII), 2. — αίματος η γη ηληροϋται. Anth. 
(24. VIII), 5. — ώς αίματος лληρoyдήvaι το ε. ЛЬг. (3. II), 2; Max. (19. II), 
5; cf. Flor. (18. VIII), 4. — ώστε αίμασι τούτον διαβαφήναι το ѵло-ѵоѵ ε. 
Codr. (10. III), 4 . — ώστε την ύΜοκειμένην γην εμβαφήναι τφ τούτον αίματι. 
Myr. (21. VIII), 3. 
Во время своихъ страданій или во время пребыванія въ темницѣ муче- 
ники нерѣдко слышатъ гласъ свыше, ободряющій и подкрѣпляющій ихъ къ 
перенесенію дальнѣйшихъ мученій. И въ этомъ случаѣ повторяются одни и 
тѣ же или близко сходныя выраженія. 
άνδρίζον, Αεόντιε, εγώ γάρ είμι μετά σου. Leont. (18. VI), 10. — ισχνέ 
καί άνδρίζον, Πoλύκaρлε, μετά σον γάρ είμι. Polyc. (23. II), 4. — άνδρίζον 
καί ισχνέ. Eud. (1. III), 11; Nie. (9. VI), 4. — Οάρρει, КаІЛюлм, άνδρίζον 
καί ισχνέ. Call. (22. III), 7. — Αάρσει, Θεόδωρε, μετά σου γάρ είμι. Th. Str. 
(8. II), 6; cf. Th. Tir. (17. II), 7; Max. (19. Il), 7; Nest. (27. II), 2; Zos. 
(20. VI), 4; Eupl. (13. VIII), 5. — μη φοβοϋ, Κρονίδη, μετά σον γάρ είμι. 
Phil. (27. III), 9; cf. Athen. (16. VII), 7. 
Послѣ разнородныхъ мученій правитель, соблюдая но внѣшности Форму 
правильнаго суда, выноситъ мученикамъ смертный приговоръ, въ большин- 
ствѣ случаевъ одинъ и тотъ же, — усѣченіе головы мечемъ. Выраженія, 
употребляемыя въ житіяхъ относительно этихъ приговоровъ, часто одина- 
ковы или близко сходны между собою, какъ видно изъ слѣдующаго далеко 
неполнаго собрашя примѣровъ: 
τής άηοφάσεως ούτως έζενεχΰείσης. Eutr. (3. III), 8. — εξηνέχΰη κατ’ 
αυτόν ή йло^іаоід. Pion. (15. III), 8.· — εί καί. . . την τελενταίαν ά-σιν εζε- 
νέγκης. Men. (16. III), 5. — την κατ’ αυτών ά-σιν το τάχος εκφέρει. Man. 
(17. VI), 10. — διδόναι κατά τίνος την ά-σιν. Tryph. (1. II), 16; Niceph. 
(9. II), 6 ( τοιαύτην ); Blas. (11. II), 9; Polyc. (23. II), 5 (τοιαύτη); Eutr. 
(3. III), 7; Paul. (4. III), 10 (τελευταία); Sah. (11. III), 5; Iust. (1. VI), 4; 
Luc. (3. VI), 6, 11; Cer. (15. VII), 7; Blas. (11. II), 7 et Codr. (10. III), 5 
(τήν διά ζίφονς); Nie. (9. VI), 3 (cum inf. ζίφει τμηϋ'ήναι τάς αυτών κεφα- 
λάς ) ; Aquil. (13. VI), 6 (cum inf. ζίφει τήν κεφαλήν έκκοηήναι) ; Myr. (21. 
VIII), 7; Agatli. (22. VIII), 5. 
Если казнь описывается болѣе или менѣе пространно, то нерѣдко вво- 
дится та подробность, что по прибытіи на мѣсто казни (о τόлoς τής τελειώ- 
σεως, см. Tryph. (1. II), 17; Abr. (3. II), 3; Nie. (9. II), 9 и мн. др.), му- 
ченики обращаются къ палачамъ съ просьбою дать имъ время помолиться, 
причемъ палачи обыкновенно исполняютъ эту просьбу. 
з 
