ВИЗАНТІЙСКАЯ ЦАРСКАЯ МИНЕЯ. 
87 
διετίϋουν. Phil. (27. III), G. — αίδέσθητι τούς διά Χριστόν άθλους. Nie. (9. 
II), 11. — άλείφειν πρός τούς αγώνας. Th. Τ. (17. II), 5; Ion. (28. III), 2; 
Myr. (14. VII), 1; Diom. (16. VII), 3. — ά. πρός τό μα ρτύριον. Nie. (9. VI), 1 ; 
Christ. (24. VU), G; Hadr. (26. VIII), 1; cf. νπαλείφων προς τό μ. Dor. (6. 
VI) , 2. — τά διά Χριστόν ανδραγαθήματα και τά σκάμματα. Dul. (15. VI), 7; 
Hadr. (26. VIII), 17. — διερεθίζοντες προς τά σκάμματα. 10 mart. (5. VI), 
2. — καλώς ό τον μαρτυρίου δρόμος αύτφ άνυσθήσεται. Th. (8. II), 4. — τον 
μαρτυρικόν άνύσαντες δρόμον. Antli. (24. VIII), 5. — των ασκητικών εϊχετο 
δρόμων. Theoph. (12. III), 7 . — συνοϋσαι τούτη κατά τον τον μαρτυρίου δρό- 
μον. Agr. (23. VI), 8. — ώς αν μου τελειώσω τον δρόμον. Tlieod. (7. VI), 4. — - 
τέκνον καλώς τον άσκητικόν δρόμον δραμόν. Febr. (25. Λ I), 3. — τό τής ησυ- 
χίας και τών άγώνων στάδιον. Ιο. (30. III), 3. — τό τής μαρτυρίας στ άόιον. 
End. (1 . IIP), 1 1 .- — τό τον μαρτυρίου στάδιον. Arcli. (2 1 . II), 1 ; Men. (1 6. III), 
6; Aquil. (13. VI), 1. — τό μαρτυρικόν σ. Con. (8. III), 2; Strat. (17. VIII), 
6. — τελεΐν: καλώς τον αγώνα τελέσαντες. 1003 mart. (6. II), 1. — τον δρόμον 
τετέλεκας, τήν πίστιν τετήρηκας. Th. (8. II), 15; Myr. (21. VIII), 5. — τον 
άσκητικόν δρόμον τελών. Aux. (14. II), 23. — τον τού μαρτυρίου τετελέκασι 
δρόμον. Phot. (20. III), 3.- — τον μαρτυρικόν τετελεκότος άγώνα. Myr. (14. 
VII) , 2. — τον μαρτυρικόν τελέσασα δρόμον, ibid. 5. — τον υπέρ Χριστού τε- 
λέσαντες καλώς άγώνα. Flor. (18. Λ III), 1 . — τον δρόμον τον μαρτυρίου τε- 
λέσαι. Bass. (20. ДТП), 5. — τον διά Χριστόν άγώνα τετέλεκε. Agath. (22. 
VIII) , 2. 
6. Міровоззрѣніе автора. Отношеніе къ святымъ, къ ересямъ и язычеству. 
Обращаясь къ другимъ признакамъ принадлежности текстовъ одному 
автору, прежде всего отмѣтимъ ярко проявляющуюся во всѣхъ текстахъ 
одинаковость міровоззрѣнія автора. Вездѣ мы видимъ одинаково глубокую, 
непоколебимую, чистую вѣру, искреннюю преданность православію, нена- 
висть къ язычеству и ересямъ 1 ). Соотвѣтственно этому императоры и цари 
язычники, гонители христіанства, характеризуются постоянно, какъ δυασε- 
βεΐς, δεινοί, παράνομοι, κατάρατοι π τ. д., и на одну доску съ ними ставятся 
приверженцы ересей (аріанства, иконоборства), тогда какъ благочестивые 
православные императоры всячески восхваляются. Приведеніе всѣхъ примѣ- 
1) Для характеристики отношенія къ еретикамъ ср. Aux. (14. II), 12: Ευτυχής ήν ύ л α- 
ράφρων και οί τά του σαπροΰ καί λήρου Νεστορίου φρονοϋντες, ών οίδα μ,ή άγνοεΐν υμάς 
τά ληρήματα. — Leon. (20. Π), 3: αίρέοεων το σαθρόν έόίωκεν [ό Λέων] ώς άν ισχυρόν καί 
κακόδοξον. Ср. также: Eust. (22. II), 3; Taras. (2 δ. II), 2 sqq.; Porph. (2G. 1Γ), 18; Hyp. (5. III), 
8; Nie. (13. IIT), 3 sqq.; Nie. (2. VI), 4; Metr. (4. III), 2, 3; Paul. (8. VI), 1 sqq.; Eus. (22. 
VI), 3, 6. 
