ВИЗАНТІЙСКАЯ ЦАРСКАЯ МИНЕЯ. 
В 9 
Такія же оговорки встрѣчаются и при упоминаніяхъ о посвященіи не- 
достойныхъ лицъ въ санъ епископа и т. и., напр., Ευσέβιον τον άσεβή, τον 
Νικομήδειας, ώς ούκ ώφελε, πρόεδρον. Eust. (22. VII), 3. 
Имена святыхъ сопровождаются разными эпитетами, выражающими 
почтеніе или восхваленіе (αοίδιμος, θαυμάσιος, θαυμαστός, κλεινός, μέγας, 
πανθανμαστος π особенно часто καλός), или просто замѣняются такими при- 
лагательными съ членомъ (о καλός, о μέγας), тогда какъ имена мучителей 
или вообще враговъ христіанства сопровождаются или замѣняются эпите- 
тами бранными или презрительными ( ασεβής , δυσσεβής, δεινός, κατάρατος, 
πονηρός, σκαιός и τ. π.). Нерѣдко при первомъ появленіи въ разсказѣ ка- 
кого-нибудь мучителя или врага христіанства дается краткая характери- 
стика его. Эти характеристики обыкновенно содержатъ въ себѣ очень мало 
индивидуальныхъ чертъ, являются чисто шаблонными и потому очень близко 
(иногда почти дословно) сходны между собою. Не приводя примѣровъ ука- 
занныхъ эпитетовъ, такъ какъ ихъ можно въ изобиліи найдти въ ка- 
ждомъ житіи, ограничимся выпискою нѣсколькихъ характеристикъ мучи- 
телей. 
άνήρ οντος δεινός καί άπηνης καί θηρίονν αυτών άγριώτερος. Arch. (21. 
II), 2 . — πανούργος τις άνήρ καί άπηνης καί φίλος τον σατανά. Eud. (1. III), 
1 5 . — λοιμός άνήρ καί κακών εύρετής. Eiltr. (3. III), 2. — δεινού καί άπη- 
νούς άνϋρώπον καί ολως τώ άντικειμένω κεχαρισμένον. 40 märt. (9. III), 1. — 
πονηρός ά. καί περίεργος. Pion. (13. III), 4. — δεινός ά. καί λοιμός καί πάσης 
μεστός άσεβείας. Iust. (1. VI), 1. — δεινόν ανδρα καί σκολιόν καί πάσης άσε- 
βείας μεστόν. Metr. (4. VI), 2 .- — · δεινός ά. καί τά άλλα περίεργος. 10 inart. 
(δ. VI), 2. — ά. δεινός καί περίεργος. Aquil. (13. VI), 3. — άνδρί λοιμώ καί 
τά πάντα σκαιφ. Leont. (18. VI), 2. - — -ά. λοιμός καί άπηνης καί τών πώποτε 
μνημονευόμενων εν κακίαις ο χαλεπότατος. lui. (21. VI), 1. — ά. σκαιός καί 
την Άρειανών αίρεσιν πνέων. Eus. (22. VI), 4 . — λοιμούς ανδρας καί απη- 
νείς καί τής κακίας εφευρετάς. Cosm. (1. VII), 6. — σκαιός ά. καί τά πάντα 
δεινός. Quint. (6. Λ II), G; cf. Phoc. (23. Λ Hj, 1. — άνδρί σκολιώ καί την 
γνώμην άπηνεστάτφ. Pl'OC. (8. Α II), 9 ,- — σκαιός τις άνήρ καί φιλόπλουτος 
καί τών άλλοτρίων δεινώς εραστής. lui. (30. VII), 2. — δεινόν ανδρα καί 
λοιμόν καί πάσης κακονργίας μεστόν. Procl. (12. VII), 1. — σκαιόν ανδρα καί 
απηνή καί πάσης μανίας έμπλεο) καί παραφοράς. Cer. (15. A ll), 2. — άνήρ 
σκολιός καί κακότροπος. Clir. (24. VII), 9. — ο σκολιός καί δεινότατος αρχών. 
Call. (29. АП), δ . — δεινός ά. ότι καί υπερήφανος. Man. (1. VIII), 3. — 
δεινός ά. καί μεστός άσεβείας. Bass. (20. A III), 1. — αρχοντος πανούργου καί 
σκολιού καί τάλλα δεινού. Cer. (15. A ll), 3. 
Изъ такихъ характеристикъ заслуживаютъ особой отмѣтки: 
а) названіе мучителей «орудіемъ діавола»: το του δαίμωνος εργαστήριο ѵ. 
