византійская царская минея. 
41 
Θεόδίορος, το Θεού δώρον. Th. T. (17. II), 13. — ô Θεόδοτος ή Χρίστου δόσις. 
Max. (19. 11), 5. — Αέο)ν ήν φερωνύμως. Leo Cat. (20. Il), 3. — τον Ευστά- 
θιον, τδ ευσταθές καί περίδοξον φρόνημα. Eust. (22. II), 1. — Ευσέβιον τον 
ασεβή. ihid. 3. — τδ του Χριστού φντδν δ καλδς Πολύκαρπος. Polyc. (23. 
II), 1 . — 'Ανδρονίκου φημί καί Αθανασίας των φερωνύμω ς οϋτω κληθέντων. 
Andr. (2. III), 1. — ή όντως Αθανασία, ihid. 5. — Νικηφόρος δ την κατ’ 
εναντίων νίκην φερωνύμως άράμενος. Nicepli. (13. III), 2. — ό Πολεμούν πο- 
λέμιος ών. Ріоц. (15. III), 4. — Ε νφημιανός . . . ούκ εκ μόνου τού είναι κα- 
λδς περιώνυμος. Alex. (17. III), 1. — τά κατά τδν χρυσοϊς ως είπεϊν έστεμ- 
μένον τοΐς μαρτυρικούς άνθεσι Χρύσανθον. Chrys. (19. III), 1. — τδ χρνσοϋν 
καί τερπνδν άνθος δ Χρύσανθος, ihid. 3 . — ή περικαλλής φημι καί φωτεπώ- 
νυμος Φωτεινή. Phot. (20. III), 2. — καλλίνικε μάρτυς καί φωτεινή Φωτεινή. 
ibid. 9. — ή ευσεβής ήν Εύσεβία. Troph. (21. III), 6.· — ό καλδς Θεόδωρος, 
οϋτω γάρ ώνόμαστο φερωνύμως. Nicepli. (2. VI), 1. — οϋτος ( Αέων ) δ θηρώ- 
νυμος καί τής άληθείας εχθρός, ibid. 4. — φερώνυμε Νικηφόρε, ibid. 6. — - 
ό καλδς Δωρόθεος, τδ τού Θεού κάλλιστον δώρον. Dor. (6. VI), 2. — Θεύτε- 
κνος οϋτος ήν, τδ τού δαίμονος τέκνον. Theod. (7. VI), 1. — Θεόδοτον, τδν 
Θεού δόσιν φεροννύμως καί κληθέντα καί γεγόνοτα. ibid. — ή Θεού δόσις ό 
καλδς Θεόδοτος. ibid. 2. — Δούλάς δον?ως δ καλδς τού Χριστού. Dula (15. 
AI), 1 . — εύνοιαν πολλήν εις ημάς κεκτη μένος, επεί καί Ευνοϊκός ώνομάξετο. 
Man. (17. A I), 1. — τί οϋν δ τής εύσεβείας επώνυμος (seil. Ευσέβιος). Euseb. 
(22. A I), 3. — ή τής αγαθής νίκης επώνυμος Άγαθονίκη. Agr. (23. AM), 8. — 
κατά Ευτυχούς αρχιμανδρίτου γεγονότος τού δυστυχούς. Anat. (7. VII), 2. — 
Προκόπιος κληθήση φερωνύμως. Proc. (8. V II), 12. — ή μυρεπώννμος Μύ- 
ρο’) πη. Myr. (14. A ll), 1. — Φιλήμαχος επώνυμο) ς δνομα τούτη). Athen. (16. 
A II), 1. — τήν χριστεπώνυμου καί μεγάλην Χριστίναν. Christ. (24. VII), 1. — 
Εύβούλη τήν εις Χριστόν εύβούλως άσπαζομένη πίστιν. Pant. (27. VII), 1. — 
Ευδόκιμου τού κατά Θεόν φερωνύμο)ς εύδοκιμήσαντος. Elld. (31. AMI), 1. — 
Ελευθέριος ελεύθερον κτησάμενος νουν ελεύθερα τή γλώττη . . . λέγει. Eleuth. 
(4. VIII), 5. — ό επωνύμως Πιστός κληθείς. Bass. (20. VIII), 3. — Εύτόλμιος 
δ πάντολμος. Agath. (22. АМН), 1. — τον τής ειρήνης επώνυμου ... Ειρηναίον. 
Iren. (23. АМН), 1 . — 4 5 Ανθούσα ρόδον έξ άκανθων φυεϊσα καί καλλιέλαιον 
εξ άγριελαίου. Antli. (24. VIII), 1 . — τδ καλόν άνθος τής παρθενίας ή 5 Αν- 
θούσα . ibid. 3. — τή γή τδ άνθινδν παραδίδωσι σώμα εκείνο τής Άνθούσης. 
ibid. 8. 
Направленная ко вреду доблестныхъ подвижниковъ Христовой вѣры 
дѣятельность мучителей или вообще враговъ христіанства обыкновенно объ- 
ясняется внушеніями и кознями діавола. Ср., напр., выраженія: υποβολή 
τον δαίμονος. Theod. Str. (8. II), 15; ταΐς τού σοφιστοϋ τής κακίας ύποβο- 
λαΐς. Polyc. (23. Π), 5; ταΐς νποβολαίς τού παρεδρεύοντας αύτώ σατανά. 
