ВИЗАНТІЙСКАЯ ЦАРСКАЯ МИНЕЯ. 
43 
(τέις άρετάς) αΐδεϊσϋαι πάντως καί πολέμιος οΐόε. Agap. (18. II), 2. — 
οϊδεν αρετήν αιδεϊοϋαι και πολέμιος. Metr. (4. VI), 2. — οΐόε γάρ άνόρός άρε- 
τήν σαφώς αιδεϊοϋαι και πολέμιος. Enseb. (22. VI), 3. — οϊδεν άνόρός άρετήν 
αιδεϊοϋαι και πολέμιος. Ioan. (29. VIII), 2. — αρετή δυσωπέΐν οΐδε και τους 
παντάπασιν άλλοτρίους. ibid. 
Весьма нерѣдки въ разныхъ житіяхъ случаи сходнаго обозначенія ду- 
шевнаго настроенія автора при описаніи важнѣйшихъ событій изъ жизни 
святыхъ или его живого интереса къ этимъ событіямъ. Для такихъ обозна- 
ченій служатъ вставляемыя въ разсказъ вводныя слова или цѣлыя выраже- 
нія. Выражается то удивленіе и благоговѣніе автора предъ Промысломъ 
или всемогуществомъ Божіимъ, то его ужасъ, негодованіе, соболѣзнованіе 
и т. под. чувства. Для выраженія благоговѣнія служатъ или риторическіе 
вопросы, обращенные къ Іисусу Христу съ звательнымъ падежомъ «Христе 
мой», «Христе царю» или «Господи», или восклицанія, выражаемыя посред- 
ствомъ междометія & съ родительнымъ падежомъ и съ тѣмъ же обраще- 
ніемъ. Примѣры: 
τις σου, Χριστέ μον, την ίσχύν μη θαυμάσει. Char. (10. II), 3. — ώς 
μεγάλα σου τέι έργα, κύριε, ibid.3. Cf. μεγάλα τέι έργα σου, κύριε, ΐοη. (16. 
VIII), 3. — μεγάλα σου, κύριε, τέι ϋανμάσια. Theoph. (12. III), 9; Eupl. 
(11. VII), 5. Cf. μεγάλα σου, Χριστέ, τέι ϋαύμασια. Tycli. (16. VI), 4. — 
τις σου, Χριστέ μου, μη ϋανμάσει τέι μεγαλεία. Маг. (12. II), 11. — τις σου, 
Χριστέ μου, μη ϋανμάσει την δύναμιν. Aux. (14. Il), 15; Porpli. (26. Il), 
8. — τις μη ϋανμάσει, Χρίστε μου, την υπέρ λόγον Ισχύν σου. Agap. (18. II), 
53. — τις σου, Χριστέ μον, μη δοξάσει την άγαϋότητα. Eud. (1. III), 9. — 
τις μη ϋανμάσει σου, Χριστέ μου, την άξιύμνητον δύναμιν. Con. (8. III), 4. — 
τις σου, Χριστέ μου, μη ϋανμάσει την νπεράπειρον δύναμιν. Men. (16. III). 4. — 
μεγάλη σου, Χριστέ βασιλεύ, ή παντοδύναμος χειρ. Phot. (20. III), 6. — ώς 
μεγάλα, κύριε, και ϋανμαστά σου τέι έργα κτλ. Ιοη. (28. III), 7. — τις άναγγε- 
λεϊ σου τέι ϋανμάσια, κύριε. Leont. (18. VI), 3. — τις λαλήσει τέις δυναστείας 
σου, κύριε, και τέι ϋανμάσια διηγήσεται. Zos. (20. VI), 5. — τις ού ϋανμάσει, 
Χριστέ μου, το νπερβάλλον της δυνάμεώς σου και τής κρίσεως. Euph. (11. 
VII), 3 . — τις ούκ εκπλαγείη την άνέκφραστόν σου δυναστείαν, Χριστέ βασι- 
λεύ. Steph. (2. VIII), 5. 
ώ των ϋανμά,των σου, Χριστέ, των καινών. Char. (10. II), 12.· — ώ 
Θεού κριμάτων. Mar. (12. II), 10. — ώ τών εμών κακών και τών άδηλων τον 
Θεού κριμάτων. Theod. (17. II), 12. — ώ τών άπορρήτων σου, Χριστέ μου, 
κριμάτων. Agap. (18. II), 9. — ώ τών ξένων σου ϋαυμάτων, Χριστέ βασιλεύ. 
ibid. 15. — - ώ της άπειρον σου δυναστείας, Χριστέ βασιλεύ, ibid. 25.· — ώ 
τών άπορρήτων σου κριμάτων, Χριστέ άναξ. ibid. 39.- — -ώ τής μεγάλης σου 
δυναστείας, Χριστέ βασιλεύ. Leon. (20. II), 16; Christ. (24. VII), 7. — ιό, 
