44 
Б. В. ЛАТЫШЕВЪ. 
Χριστέ, των σών μεγαλείων. Samps. (27. ѴГ), 11. — ώ των άκαταλήπτων σου 
κριμάτων, Χρίστε βασιλεύ. Steph. (2. VIII), 3. — ώ των παραδόξων σου τε- 
ράτων, Χριστέ βασιλεύ. Strat. (17. VIII), 4. — ώ των μεγάλων σου ϋαν μα- 
σιών, Χριστέ βασιλεύ. Call. (30. VIII), 5 . — от σου, Χριστέ μου, τά κρί- 
ματα. Маг. (28. II), 3. — οΐα τά τού Θεού κρίματα. Is. (3. VIII), 7; Pliot. 
(12. VIII), δ. 
Субъективныя чувства, волновавшія автора при описаніи особо важ- 
ныхъ (преимущественно страшныхъ) событій изъ жизни святыхъ, выра- 
жаются или посредствомъ того же междометія ώ съ родительнымъ паде- 
жомъ, или посредствомъ восклицаній οϊμοι, το παράδοξον, φευ п т. и. При- 
мѣры : 
со καινού πράγματος. Parti). (7. II), 11. — ώ καινού θαύματος, ibid. 
18. — ώ της ιμιών άνοιας, ώ της παραφοράς. Tlieod. (8. II), 10. — ώ χει- 
ρών μιαρών, ώ ψυχής ώμοτάτης και αναίσχυντου, ibid. 15. — ώ ψυχής 
άφ ιλανθ ρώπου καί άνημέρου. Nie. (9. II), 8. · — - ώ τών εμών κακών, ώ 
τού χαλεπού της μνησικακίας πάθους, ibid. 10. — ώ τού παραδόξου θαύ- 
ματος. Aux. (14. II), 8. — ώ τού 'θαύματος, ibid. 5, 13; Iou. (16. 1 III), 
2. — ώ της ένονσης αύτω χάριτος. Aux. (14. II), 26. — со τών εμώιν κα- 
κών καί τοτν άδηλων τού Θεού κριμάτων. Tlieod. Tir. (17. II), 12. — со 
της άπάτης. Leon. (20. II), 10. — со της μανίας. Dom. (24. III), 3; Mart. 
Nie. (10. VII), 8.- — со θρασείας χειρός. Inv. cap. (24. II), 7. — ώ μακαρίας 
σαρκδς εκείνης. Euaug. (2 δ. III), 3. — ώ μακαρίων χειρών, ώ κλέμματος 
άψογου. Blacli. (2. VII), 9. — ώ βασιλικής μεγαλοδωρίας. Ιο. (29. VIII), δ. 
Выраженія съ вводнымъ το παράδοξον: 
(τείχος) άποτρέπον το πυρ, το π-ξον, καί κτλ. Ag. (δ. II), 9. — γυναίκα, 
το π-ξον, δράόσι τον νομιζόμενον μοναχόν. Mar. (12. II), 11. — ό λύκος. . . 
φύλαξ τού μαρτυρικού καθίστατο σώματος, το π-ξον. Chers. (7. III). 9. — 
τά χείλη κινών, το π-ξον. ibid. 16.- — καί το π-ξον. Steph. (2. VIII), 7. — 
τά δεσμά τούτον, το π-ξον, τοΐς όδούσι διέκοψε. Му г. (21. VIII), 6. — С]), 
вводное τδ ξένον. Petr. (29. VI), 3. — πράγμα θαυμάσιον. Theoph. (12. III), 10. 
Выраженія съ вводнымъ οϊμοι: 
μηδέν τοιούτων εις νούν ό ίερεύς, οϊμοι, λαβών. Nie. (9. II), 3. — κατ' 
αυτής εκκλησίας, οϊμοι, γενέσθαι Χριστού. Leon. (20. II), 14. — κατατομήν, 
οϊμοι, τής θείας ψύσεως δογματίζοντας. Eust. (22. Il), 3. — δαιμόνων, οϊμοι, 
γεγενημένον κατάβρωμα. Nest. (27. II), 4. — τέμνει τά τούτων, οϊμοι, μόρια. 
Phot. (20. III), 8. Cp. τδ τού προφήτου, ούαί, παρά φαύλου τιθέμενος. lui. 
(30. VII), 2. 
Выраженія съ вводнымъ φε-ύ встрѣчаются настолько часто (чуть ли не 
въ каждомъ житіи), что мы не видимъ необходимости указывать здѣсь всѣ 
примѣры π ограничимся двумя-тремя образчиками. 
