ВИЗАНТІЙСКАЯ ЦАРСКАЯ МИНЕЯ. 
45 
είτα τέμνεται, φεύ, τον μαστόν άπηνώς. Ag. (5. II), 6. — ένα των κα- 
τεχόντων άπιστων αν ομολογεί, φεν, εαυτόν. Nie. (9. II), 10. — αίμα τούτον 
την γην εφοίνισσε, φευ, καί οστά σννετρίβετο. Oucs. (15. II), 8 . — τά σκέλη 
τούτον, φεν, άνηλεώς συντριβήναι. ibkl. — διό. τό του θεόν κακώς δαίμονας, 
φεν, άνταλλάξασθαι. Dom. (24. III), 1. 
Приступал къ изложенію какого-нибудь особенно замѣчательнаго Факта 
въ житіи чествуемаго святого (въ особенности при описаніи мученій), авторъ 
любитъ обращать особое вниманіе слушателей или читателей на послѣдующій 
разсказъ посредствомъ повелительныхъ Формъ глаголовъ оойѵ, σκοπεΐν, βλέ- 
πειν, προσέχειν и др. (причемъ imper, боа и σκοπεί обычно сопровождаются 
этическими дательными μοι). Примѣры: 
ό'ρα δέ μοι καί τον εύαγγελιστού την άκρίβειαν. Осс. (2. II), 3. — ό'ρα 
κακίας υπερβολήν. Tlieod. (8. II), 14. — ορα μοι γενναίας ψυχής άκαταγώνι- 
στον φρόνημα. Mar. (12. II), 8.· — άλλ ’ ορα μοι τής τον Χρίστου κηδεμονίας 
τό θαύμα. Theocl. (17. II), 13 . — καί ορα μοι ταπεινοφροσύνης υπερβολήν. 
Aux. (14. II), 19. — καί ορα μοι του αγίου τήν σύνεσιν. Agap. (18. II), 6. — - 
ό'ρα γάρ μοι τής κακίας αυτόν καί τον δεινού τρόπου τό μέγεθος. Eilst. (22. 
II), 5. — καί ορα μοι τού δικαίου Μαρουθά τό συμπαθές καί τό μέτριον. Mar. 
(28. II), 11.- — άλλ ’ ό'ρα μοι τού πονηρού τάς ένέδρας. Eud. (1. III), 6.- — 
άλλ’ ορα μοι των θεομάχων τό δύστροποι 1 . Hyp. (5. III), 12 . — καί ορα μοι 
τής αυτών κακίας τήν υπερβολήν. Barth. (11. VI), 10 . — καί ορα μοι τών 
βαρβάρων τό δύστροπου. 42 mart. (6. III), 2. — καί ορα μοι τού Θεού τά πα- 
ράδοξα. Phot. (20. III), 7. Cf. Pant. (27. VII), 2. — καί ορα μοι τών άσεβών 
τήν τής κακίας υπερβολήν. Marc. (29. III), 4. — καί ορα μοι τήν τού πολε- 
μάρχου τούτον Φήστον κακόνοιαν. Alex. (10. VI), 2. — ό'ρα μοι τό θαυμά- 
σιου. Sym. (21. VII), 15. — ό'ρα όπως. . . περιδεής γίνεται καί κατάφοβος. 
Іоан. (29. VIII), 6.— καί ορα μοι ξένον τινά μαρτυρίου τρόπον καί ύπερ- 
έκπληκτον. Diom. (16. VIII), 5. — ό'ρα τής οικονομίας τό χαριέστατον. 
Blach. (2. VII), 3. — ό'ρα καί τήν τού κακού προσθήκην. Іоан. (29. VIII), 5. 
άλλά μοι σκ,όπει τού Θεού τά παράδοξα. Char. (10. II), 10. — σύ δέ μοι 
σκόπει καί τά εξής. Ones. (15. II), 3 . — άλλά σκόπει μοι τών τού Θεού κρι- 
μάτων τά βάθη. Mar. (28. II), 2.· — καί σκοπείτε ώς χαλεπήν. 10 mart. (5. 
VI), 2; Pani. (8. VI), 5. — σκόπει δέ μοι, πώς κτλ. Barth. (11. VI), 11. — 
άλλά μοι βλέπε καί τού Θεού τό παράδοξον. Hyp. (5. III), 12 .· — προσεκτέον 
τώ διηγήματα Таг. (25. II), 8. — καί όπως, προσεκτέον επιμελώς. Mar. (28. 
II), 1. — καί προσεκτέον, όπως. Eud. (1. III), 2. — -προσέχειν επιμελώς δεϊ 
τοϊς ρηθησομένοις. Audr. (2. III), 9. 
Для той же цѣли, т. е. для привлеченія вниманія читателей или слу- 
шателей къ интересному пункту разсказа, употребляется нерѣдко и другой 
пріемъ, именно риторическіе вопросы (по большей части краткіе), предпо- 
