ВИЗАНТІЙСКАЯ ЦАРСКАЯ МИНЕЯ. 
47 
άνόρών ευλαβών εκεΐσε συνηϋροισμένων κτλ. Aux. (14. II), 28. — ήν ί. άγαλ- 
λίασιν ξένην uvà και παράδοξον. Eust. (22. II), 7. — ήν I. ϋλην συμφοροϋν- 
τας άπαντας. Polyc. (23. II), 5. — ήν ί. οάρκας καταπιπτούσας εν γή κτλ. 
Sab. (11. III), 3. Cf. Mar. (17. VII), 5 . — ήν ί. αυτήν άσκήσεως σύμβολα 
προδεικνϋσαν θερμώς. Eud. (1. III), 4. — τυφλούς ήν ί. βλέποντας κτλ. 
Theopli. (12. III), 18. — ήν ί. τούς μεν αυτών ελευϋερον μένους. Alex. (17. 
III), 5. — ήν όράν τά πρόσωπα των άγιων ήλιου δίκην εκλάμποντα. Tropli. 
(21. III), 3. — -ήν ί. πλεομένην ήπειρον άνδρών κτλ. Dom. (24. III), 2. — 
ήν ί. αυτούς σκιρτώντας, χορεύοντας, αδ όντας επινίκια. Eupll. (11. VII), 4. — 
ήν ί. τή γή ταύτας εμπιπτούσας. Procl. (12. VII), 4. — ήν ί. συντριβήν οστών 
αρμονιών. Myr. (14. VII), 4. ήν ί. πάσαν αυτήν αρετήν μετιοϋσαν κτλ. 
Eupr. (25. Λ II), 4. — ήν ί. ξένον τι και παράδοξον. Pant. (27. VII), 12. — 
ήν ί. εκκλησίαν Χρίστον, ώς ιστόν επ’ όρους. Eupl. (11. VIII), 1. — σπονγιάν 
ήν ί. εκείνο το θειον έκμακτρον ταϊς νόσοις γινόμενον. Im. (10. VIII), 3. — 
ήν ί. τό παράδοξον τότε. Myr. (21. VIII), 4. 
7. Пословицы, поговорки, сравненія, лаконизмы и пр. 
Изъ стилистическихъ явленій, свидѣтельствующихъ объ единствѣ лите- 
ратурныхъ пріемовъ въ разныхъ житіяхъ, отмѣтимъ оживленіе разсказа 
житейскими пословицами и поговорками , вводимыми обыкновенно посред- 
ствомъ выраженія τό τον λόγου , но иногда вставляемыми въ текстъ разсказа 
и безъ этого вводнаго выраженія. Примѣры: 
παρά κωφώ ίίδειν εφαίνοντο. Nicepli. (9. II), 4. Cf. παρά κωφοΐς ίίδειν 
εφαίνετο. Pamph. (16. II), 6. — ίίδειν προς κωφόν καί νεκρφ πρός οϋς διαλέ- 
•/eathu.Ioan. (29. VIII), 3. — (τούς γονείς εβλεπεν) αΐματι κλαίοντ ας, τό τον 
λόγου. Partli. (7. II), 11. — δ δ ή λέγεται πάντα λίϋον κινήσας. Parth. (7. 
Η), 5. — Νικηφόρος πάντα, λίϋον εκίνει τήν φιλίαν ανακαλούμενος. Nicepli. 
(9. II), 6 . — πάντα λίϋον εκίνει μή τού γάμον τό παράπαν άποτνχεϊν. Mar. 
(28. II), 3. — πάντα λίϋον κινεί, τό τοϋ λόγου. Paul. (8. VI), 1. — Ίονλια- 
νοϋ . . . πάντα ?άϋον, τό τον λόγου, κινήσαντος. Eus. (22. VI), 4; cf. Blach. 
(2. VII), 5; Procl. (12. VII), 2; Eleuth. (4. VIII), 1. — πάντα κάλων, 
τό τοϋ λόγον, κεκινηκώς. Leo Cat. (20. II), 5. — κλείσας τά ώτα, ώς άσπίς 
πρός επάσματα. Pion. (15. III), 4. — τούτο δή τό τοϋ λόγου, άγαϋή ϋά- 
λασσα τό ϋήραμα ήν. Partli. (7. II), 15. — άλλα ψάμμον αν τις ϋαλάσσης 
[π ρότερον] άριϋ μήσαιτο πάντως, ή τά τούτου τερατουργήματα. Agap. (18. 
II), 17. — π ρότερον κοτύλη πέλαγος έξαντλήσοι ή ψάμμον άριϋμήσοι ϋαλάσ- 
σης. Metr. (4. VI), 6 .- — · γίνεται πτηνόν, τό τοϋ λόγου, πρός τών μαϋημά- 
των κατάληψιν. Clirys. (19. III), 2. — ό Αίϋίοψ ούκ ελευκαίνετο καί ό καρ- 
κίνος όρϋά βαδίζειν ούκ ήδει. Leo Cat. (20. II), 14. Cf. άλλ ' ό καρκίνος όρϋά 
