G8 
В. В. ЛАТЫШЕВЪ. 
и т. и., a иногда просто взамѣнъ того существительнаго, которое стоитъ 
при немъ въ родительномъ надежѣ. 
о< τά Ελλήνων πρεσβενοντες. Porph. (26. II), 8. — τοϊς tà ' Ελλήνων 
φρονουσι. ibid . 20. — τά Ελλήνων καί τι μουντές και σέβοντες. Ag. (5. 
II), 9. — τά των πενήτων, φεϋ, ενοσφίζετο. Parth. (7. II), 16. — τά των 
πενήτων διά σπονδής γενέσθοι σοι. ib. 18 . — τά χριστιανών εκύνμως άρτι 
πρεσβεύ οντες. Th. Τ. (17. II), 12. — τά των χριστιανών άνθονντα και ϋάλ- 
λοντα και προς πληθυσμόν ανιόντα, ibid. — τά Άρείον φρονούντας, τά Άρει ου 
πνέοντας, τά Άρείον ζώντας καί τρεφόμενους. Eust.(22. II), 3. — τοϊς ένδεέσι 
τά αυτής άπαντα καλώς διεσκόρπισε. Eud. (1. III), 6. — τά τής μητρδς άκ.ριβώς 
άληϋεύειν εγνώκει. Aiidr. (2. III), 3. — παρίστησι τά τούτου πλατύτερου ή παρ’ 
αυτόν συγγραφεϊσα βίβλος. Іоап. (30. III), 1 . — πάντας τούς όσοι τά ' Ελλήνων 
π ρεσβεύονσιν. Luc. (3. V I), 1. — τά χριστιανών εφρόνει, τά χρ-νών ήσπάζετο, 
τά χρ-νών ανξειν διά σπουδής ετίθετο. Metr. (4. VI), 2 . — παρά τά>ν τά 
Άρείον φρονονντων παραλυμαίνεσι-θαι. id. 3. — άπόλωλε τά τών θεών, κατα- 
πεφρόνηται τά τών βασιλέων. Leont. (18. V I), 5 . — έκδήλως επρέσβενε τά 
χριστιανών, /os. (20. VI), 1. — έκθύμτος τά χριστιανών σεβόμενος, id. 2. — 
ώς εΐη τά χριστιανών πρεσβενων καί διαπτύων τά τών ' Ελλήνων . lui. (21. 
VI), 2. — ό τά χριστιανών έκτόπως πρεσβενων. ibid. 3. — τά Άρείον φρο- 
νούν εκτόπως. Euseb. (22. VI), 6. — ώς εΐη τά αυτών διαπτύονσα. Agr. (23. 
VI) , 3 . — τά Άρείον νοσεϊν. Blacli. (2. VII), 1. — τά 'Ελλήνων σέβουσα. 
Proc. (8. V II), 1. — τά χριστιανών μετ ιόντα. Procl. (12. VII), 2 . — πάντας 
όσοι τά τούτων φρονοϋντές είσι. Cer. (15. VII), 1. — τού τά Σενήρου δοξά- 
ζοντος. Sym. (21. VII), 12. — πρεσβενων τά ' Ελλήνων εις ακρον. Pant. (27. 
VII) , 1.- — ώς εΐη τά. χριστιανών </ ρονιάν καί Θεόν τον εσταυρωμένου δ μολο- 
χών. Andr. (19. V III), 4. 
ούκ εις συμφέρον σοι τά τής απευθείας προβήσεται. Abr. (3.11), 1. — ο ϋπω 
πέρας είχε τά τής ευχής, καί. . . Parth. (7. II), 18. — ηνξανε τά τής έχθρας. 
Niceph. (9. II), 6. — τά τής νμετέρας πλάνης εξουθενούμεν. ibid. — ετοι- 
μασθήναι τά τών -θυσιών διορίζεται. Char. (10. II), 9. — τά τής μνήμης τελεί- 
ται τής έμής. id. 12.- — εΐχον πενήτων χείρες τά τής εκείνων ουσίας. Mar. 
(12. II), 4. — καλώς έχει σοι τά τής καύσεως. Mart. (13. II), 7. — τέ/.ος 
είχε τά τής ωδής. Aux. (14. II), 25. — τά τής βουλής το πέρας έλάμβανεν. 
Th. Τ. (17. II), 12. — οία τά τής ημών άσθενείας. Agap. (18. Il), 31. — 
ώς αν. . . τά τής αίρέσεως π αρεισδύση καί κρατυνϋή διά τών οικείων. Eust. 
(22. II), 5. — σώζε τά τής τιμής. Inv. cap. (24. Il), 4. — .τρός τά τής εξόδου 
τής /αστούς άπήγεν δ ταπειν δίφρων. Таг. (25. II), 7. — τά τών αισθήσεων 
προσαφήρητο. ibid. 11. — τά τής επιλαχούσης κτήσεως τώ Πορφυρίσω λαβών. 
Porph. (26. II), 2. — τί σοι βούλεται τά τού βίου. Eud. (1. III), 3. — ήνίκα 
τά τής είδωλολατρείας εκράτει σφοδρότεροι', id. 11.- — - τά τής εις Χριστόν 
