70 
В. В. ЛАТЫШЕВЪ. 
λιπώς. Alex. (17. III), 8. — πάντα τά èx παιδός αύτοϋ. ib. 10. — αϋριον 
γνώσομαι τά κατ’ αυτούς άκριβώς. ΡΜ1. (27. III), 8. — πάντα τά κατ ’ αυτούς 
γνωρισάντοον. Ιοη. (28. III), 3 . — τφ Δεκίφ τά περί τούτου γνωρίζει. Acac. 
(31. III), 5 .- — πένησι χορηγούσα τά προς την χρείαν, ώς δύναμις. Luc. (3. 
VI), 7. — ήγοντο την επί θάνατον. Nie. (9. VI), 3. — ποιητήν ουρανού τέ 
φημι καί γης καί των εν αντοϊς. Dula (15. VI), 1. — τά μηδέν προς σε κάθη 
διερεννών. Man. (17. VI), 4. — καί ταϋτα μεν εις τοσούτον τά περί τού 
Πέτρου. Petr. (29. VI), 7. — την επί Καισαρείαν άνάγεσθαι. Proc. (8. VII), 
10 . — πάσης γαλήνης της υπό ^Ρωμαίους άπολανούσης. Illach. (2. VII), 1. — 
γνωρίσαντες οί τής τάξεως τά περί τής μάρτνρος. Christ. (24. VII), 9. — τά 
περί Λομέτιον γνωρίζουσι. Dom. (7. VIII), 8. — πάντα γνωρίζει τά κατ’ αυτόν. 
Anclr. (19. VIII), 6. — γνωρίσας τά κατ’ αυτούς. Bass. (20. VIII), 2. — 
τοϊς πενομένοις επ αρκέσαντες δαψιλώς τά προς χρείαν. Deip. (31. VIII), 4. 
Весьма часто ставится членъ въ среднемъ родѣ единств, числа съ 
именемъ прилаг. или причастіемъ (обыкновенно съ слѣдующимъ род. над. 
сущ-наго) взамѣнъ сущ-наго того же корня или значенія (наир., то δριμύ = 
ή όρι μύτης, το δασύ = το δάσος и τ. π.). 
а) Прилагательныя : 
ουχ αίρεται σου το δριμύ των κολάσεων. Trypli. (1. II), 15. — τφ άνελ- 
πίστω τής βοής. 1003 märt. (6. II), 2. — τφ δασεΐ τής ύλης κεκοπιακώς ήν. 
Th. Str. (8, II), 3 . — το τής βασάνου σφοδρόν. Niceph. (9. II), G . — тф τα- 
πεινφ τής θέας επικαμπτόμενος. ici. 8. — ό βασιλεύς έςεπλάγη τφ παραδόζω 
τού πράγματος. Char. (10. II), 6. — ϊν* εντεύθεν υμών γνωσθή τό σαθρόν. 
id. 9 . — το ισχνόν πάνυ καί λεπτόν τής φωνής. Mar. (12. II), 5. — οϊδας τό 
πολυμήχανου τού πονηρού. Mart. (13. II). 8 . — тф τής κόμης δασεΐ καί τφ 
τραχεΐ τής περιβολής. Aux. (14. II), G. — τφ άπλάστφ τού ήθους καί τφ τα- 
πεινφ σεμνννόμενος. Agap. (18. II), 12. — τό τού τόπου δύσβατου άπεϊργεν 
αυτόν τής προϋέσεως. id. 15.· — το δε ταπεινόν τού, δικαίου, τό δε ήμε- 
ροί’, τό δε πράον τις αν παραστήσειε λόγος, id. 42. — τό ευτελές αυτού 
καί απέριττου θεασάμενος. ibid. — τό σκληρόν εκείνων μαλάξας. ibid. — 
αιρέσεων τό σαθρόν. Leon. Cat. (20. Il), 3. · — · 'Ελλήνων τό μυθώδες διήλεγ- 
χεν ώς απατηλόν καί κίβδηλου, ibid. — ουδέ τό δούλου αυτό μή παρεΐναι 
πάντως ήνέσχετο. Lust. (22. II), 7. — έχει μετά τού θαύματος πολύ καί 
τό χάριεν. Polyc. (23. II), 5. — τό μέτριου τε καί άτυφον. Aux. (24. II), 
3. — тф πράο ) τού λόγου καί ταπεινά). Таг. (25. II), 2. — τό γλυκύ τής 
ορθοδόξου πίστεως. id. 3. — τό τής αίρέσεως αλμυρόν, ibid. 7. — τό εμόν 
άνεξίκακον εις τοσούτόν σε μακρηγορίας εξενεχθήναι πεποίηκε. Nest. (27. 
II), 5 . — τής άπειρου σοφίας τό εύμήχανον. Mar. (28. II), 2. — ορα μοι 
τού δικαίου Μα ρουθά τό συμπαθές καί τό μέτριου, id. 10. — άφεϋήναι 
τοϊς μάγο ις τό παράλογον τού τολμήματος, ibid. — ψνχής τφ δυσειδεϊ λίαν 
