ВИЗАНТІЙСКАЯ ЦАРСКАЯ МИНЕЯ. 
71 
οίκτρά. Eud. (1. .111), 2. — τό τού προτέρου βίου λεΐον καί ομαλόν, ibid. 6. — 
ό ιηπόρουν τφ παραόόξφ τον πράγματος, ibid. 7. — προεώρα τφ διορατικώ της 
'ψυχής τά κατά' τον Ανδρόνικον. Andr. (2. III), 7. — τφ κατά την οδόν φι- 
λήσυχοι σου. ibid. 10 . — των το περίδοξον εχόννων και διαφανές. Hyp. (δ. 
III), 1.- ήγάπα το ταπεινόν λίαν. ibid. 3.· — - μετεποίησε προς το ταπεινόν 
καί τό ενσπλαγνον. ibid. 4. — κατ επλάγησαν τφ παράδοξοι του πράγματος. 
Con. (8. III), 4. — εθανμασεν ο όχλος τφ παράδοξοι του πράγματος, ibid. 5. — 
τό σταϋηρόν της αυτών γνώμης καί άμετάτρεπτον. Codr. (10. III), δ . — τό 
ασθενές υμών καί σαθρόν τον νούς. Sal). (11. III), δ . — τό του κόσμον μά- 
ταιου καί άστατου. Theopli. (12. III), 3. — τφ ύπερβάλλοντι της αρετής καί τφ 
ταπεινώ της καταστολής, ibid. 7. — ώς ίσως μαλαχθείη τό σκληρόν του λέοντος. 
ibid . 17. — τό άμετάθετον τού μάρτυρος καταμαθών. Call. (22. III), 8.· — - τό 
πανούργου αυτού σοφώς εξεκάλυπτον. Dom. (24. III), 1. — τό δυσπειθές έκκλί- 
νασα Ζαχαρίου. Euang. (2δ. III), 4. — τά άκόλουθα της ό,ποκρίσεως άφείς. Iren. 
(26. 111), 4 . — έχει μετά των άλλων καλών καί πολύ τό ώφέλιμον. Phil. (27. III), 
1 ; Ιο. (30. III), 1 . — τό λαμπρόν της στολής. Phil. (27. III), 7. — τούτων μεν τό 
πράου, τούτων δε τό ήσυχου. Іоан. (30. III), 2. — τό νέον τής ηλικίας καί τό τής 
ώρας τερπνόν. Luc. (3. VI), 7. — τό ορθόδοξον κρατύνει καί θεοφιλούς συντηρεί . 
Metroph. (4. λ I), 1. — πεπώρωται τό διανοητικόν υμών. Tlieod. (7. VI), δ. — 
τό τής μεταλήψεως κατά μικρόν λαμβάνοντας τέλεον. Tycli. (16. А I), 4. — 
ούδαμώς τάίς άπειλαϊς τό στερρόν τού μάρτυρος κατεχαύνου. Zos. (20. VI), 
7. — διατάγματα βασιλικά ταύτη συντηρούντο τό άκατάπληκτον. lui. (21. VI), 
8. — τό τής παρρησίας αυτού πολύ καί τό γενναίου τής ψυχής καί άνδρεΐον. 
Euseb. (22. VI), 2.- — τηρήσας τό ορθόδοξον άπαράθραυστον. ibid. 4. — τό 
άφοβου εντεύθεν είχον καί άνεπίβονλον. Agr. (23. VI), 9.- — τό τής γνώμης 
στερρόν. Petr. (29. VI), 2. — διά τό εύπαρρησίαστον αυτού μαχαίρα πικρώς 
σφαγιάζεται. 12. ар. (30. VI), 3. — ιατρικής επιστήμης τφ συμπαθεί τής 
ψυχής επεμέλοντο. Cosm. (1. Λ II), 2. — τοσούτον ήν αύτοΐς τό συμπαθές καί 
τό μέτριου, ibid. — δρα τής οικονομίας τό χαριέστατον. Blach. (2. VII), 3. — 
τό νέον τής ηλικίας παρρη σι άζε σθα ί σε πεποίηκεν καί άλαζονεύεσθαι. Hyac. 
(3. V II), 4· — τό φλογώδες τής ημέρας εκκλίνων. Proc. (8. VII), 3.— τό 
άσθενές τής σαρκός έπιρρώσαι. ibid. 16.· — μανθάνει τό γενναίου τού μάρ- 
τυρος. ibid. 21. — κρατύνων αυτών τό στερρόν τής ψυχής. Mart. Nie. (10. 
VII), 4. — τό παράδοξον θεωμένη τού πράγματος. Euph. (11. VII), 4. — 
τφ παράδοξοι τού πράγματος ή πίστις ηύξάνετο. ibid. — καί δρα μοι τό 
τοϋ μάρτυρος Ισιδώρου συμπαθές. Myr. (14. VII), 4. — οΰτός έστιν ο τό 
ανόσιου εις θεούς πεπραχο'ις. Aem. (18. VII), δ. — πώις αυτής παραστή- 
σαιμι τό θ’ερμύν. Mar. Magd. (22. VII), 2. — τό τής αγάπης διάπυρου. 
Eupr. (2Ö. VII), 8. — τή τάσει τό σφοδρόν τών οδυνών επιτείνουν αυτοί. 
Call. (29. VII), 4. — τφ μειλίχιοι τής φύσεως. Eud. (31. VII), 3. — 
