72 
В. В. ЛАТЫШЕВЪ. 
τό θορυβώδες τον άστεος. Eleuth. (4. Λ III), 3. — το τής δίκης αμφίβολον. 
Eus. (5. VIII), 2. — το στενόν τής διάνοιας ημών έφευρεϊν ισχυσε. Traust. 
(G. VIII), 1. — θαυμάσας το καθαρόν Δομετίον. Dom. (7. VIII), 5. — 
είχε το συμπαθές υπέρ απαντας. Myr. (8. VIII), 2. — τφ όζει τής φοράς 
εϊργοντος αυτόν τής εις το πρόσω διαβάσεως. ibid. 6. — τό λειπόμενον τής 
ζωής όσίως και θεοφιλώς διαννσας. ibid. — έκπλαγείς έπί τφ παραδόξφ τον 
πράγματος. Steph. (9. λ III), 4. — οΐδα τό τον βασιλέως φιλάργνρον. Laur. 
(10. VIII), 2. — (Απόλλων) πολλοϊς άπω?.είας αίτιος τω λοξφ των χρησμών 
γενόμενος. Phot. (12. Λ Ι II), 2. — τις οντω τον άκομψου βίον, τις τό άφιλό- 
τιμον, τις τό ταπεινόν και λίαν έπιεικές ώς οντος ήγάπησε. Max. (13. VIII), 
3. — στηρίζων δι 5 αυτών τό ορθόδοξον, ibid. 5. — τφ σννεχεΐ τού ελέους, τφ 
τε τής γλώσσης ή δει καί τφ ταπεινώ τού φρονήματος. Marc. (14. Λ III), 1. — 
τό συγγενές όσον ήν καί τό γειτονοϋν εκαλείτο. Ass. (15. VIII), 3. — τό τού 
βίον κάνθαρόν καί τό προς απαντας συμπαθές. Diomed. (IG. VIII), 1. — τφ 
προθνμιρ τής ψυχής καί γενναίο ). ibid. 6. — τό αΐδέσιμον του άνδρός εκ τ αν- 
τί γς καταμαθών. ibid. 7. — τό προς Χριστόν εκθειάζουν τής άγάπης διάπυρου. 
Strat. (17. VIII), 1. — τό θαρραλέου αυτών καί αήττητου εκπληττόμενος. 
ibid. — τό στερρόν εκείνη τής ψυχής αμετάθετου έχουσα. Bass. (20. VIII), 
6.— τό τής γνώμης άνήμερον. Myr. (21. VIII), 1. — τό ισχυρόν τής δυ- 
νάμεως τού Χρίστον, ibid. 7. — τό σαθρόν τών ειδώλων. Agath. (22. VIII), 
5. — τό στερρόν ίδιον τών αγίων καί προς τάς κολάσεις γενναίου. Hadr. (26. 
VIII), 2 . — πρός τό φαιδρότερου έαυτήν διαμείψασα. ibid. 4. — όσα δ ή καί 
ο ία τό τής γυναικείας φύσεως δισθενές οίδε λέγειν άχθόμενον. Poem. (27. 
VIII), 4. — τό απέριττου καί άνεπιδεές τών ανθρώπων αύτφ προσμαρτυρού- 
σαν. Іоап. (29. VIII), 1. — ϊνα τό φιλύσεμνον ής ήγάγετο γαμέτης δήλον γέ- 
νηται. ibid. 4. — φρενών ένδεια τό υπήκοον απ αν έξεβιάζετο. Call. (30. 
VIII), 2. 
б) Прпчастія. 
τό νπερβάλλον τής ταπεινώσεως ένδεικνν μένος. Agap. (18. II), 3. — 
τφ περιόντι τής άρετής. Таг. (25. II), 1. Cf. Marc. (29. III), 2; Theod. (19. 
\ II), 2; Is. (3. \ 111), 1 .- — έστι δέ πο/.υ τό διεστραμμένου τής τοιαντης αίρέ- 
σεως. Porph. (2 G. II), 18. — a χολ ή καί διασκέψει δόντος τό βονλευόμενον. 
Mar. (28. II), 4.^ — rô τεχνασθέν μηδαμώς ό έη άσκοπος άγνοήσας. ibid. 9. — 
ψυχρόν ώς ϋδοιρ αντοΐς τό π αφλάζον τής πίσσης έγένετο . Paul. (4. III), 3. — 
τώ ύπερβάλλοντι τής άρετής καί τώ ταπεινώ τής καταστολής. Theopli. (12. 
III), 7. — τό ταύτης ("sc. τής θαλάσσης) άγριαϊνον διά τίνος τών μαθητών 
καταστέλλει . ibid. 13. — τοίς ώσί τών συναθ λονντονν ένιέναι τό ζέον του μόλυβ- 
δου προστάττει. Phot. (20. III), 7.- — · τό φλέγον του ήλιον. 10 mart. (5. 
Λ 1), 3. — τό πεπαρρησιασμένον καί γενναίου του άνδρός κατεπλάγη . Euseb. 
(22. VI), 3. — ό δικαστής μή άρκεσθείς τώ ύπερβάλλοντι του δεινού. Theod. 
