ВИЗАНТІЙСКАЯ ЦАРСКАЯ МИНЕЯ. 
7а 
(5. VII), δ. — τό πεπαρρησιασμένον αυτών εκπλαγείς εκείνος. Mart. Nie. (10. 
VII), 2. — τυ άπηγριωμένον μεταβαλών. ibid. 3. — τις ού θαυμάσει, Χριστέ 
μου, το ύπερβάλλον τής δυνάμεώς σου και τής κρϊσεως. Euph. (1 1. VII), 3. — 
εκ του περιόντος τής αρετής. Max. (13. VIII), 3. — το γειτονονν εκαλείτο. 
Ass. (15. VIII), 3. 
По отношенію къ употребленію глагольныхъ Формъ ради краткости 
ограничимся сводомъ примѣровъ только двухъ весьма распространенныхъ 
въ памятникѣ явленій. 
а) In finit! vu s съ членомъ. 
εί το σύγκληρος είναι τούτοις ού βονλει. A g. (5. II), 5. — το ΰανεΐν 
του ζήν προκεκρίκατε. 1003 mart. (6. II), 2. — (θεός) σε εις τό είναι παρή- 
γαγε. Niceph. (9. II), 11. — το κατά μάνας Θεφ σχολάζειν σφοδρά φιλών. Blas. 
(11. II), 1. - — το κολάζειν αυτούς άνεβάλλετο. Pamph. (16. II), 6. — 
το άπιστεϊν ευθύς διελύετο. Γην. cap. (24. II), 2 . — τό όράν άπέλαβε. Таг. 
(25. II), 12. — άμα τώ τής άειφώτου λαμπάδος εαυτάς έλαιο) συγχρίσασθαι 
την 'θεραπείαν ευροντο, ibid. — άμα τώ ποιήσασθαι την τ ούτων άνάγνωσιν 
εύθυμός τε γέγονε. Porph. (26. II), 10. — ώς ούδεν à λλο ζητεί ή τό στοιχεϊν 
τφ λόγο) τούτου, kl. 11. — ού σννεχώρει προσπελάσαι ταύτη τφ τον άνεμον 
επιτήδειον πνέειν. id. 14 . — τό σωϋήναι αιρετόν. Eud. (1. III), 3 . — τό φιλα- 
ρέτων βίους άνδρών ταϊς φιλοθέοις άκοαις προτιϋέναι. Andr. (2. III), 1. — 
μετά τό τον χονν άποδούναί με τή γή. ibid. 11. — τό βλέπειν εύχαϊς τοΐς 
τυφλώττ ουσιν εχαρίσατο. Paul. (4. III), 9. — τφ έλκεσθαι προσαπέκτειναν. 
Chers. (7. III), 11. — τό όμοψύχως έχειν και ομοφρόνως. 40 mart. (9. III), 
5. — τφ δοκεϊν άφανϊζειν αυτά βουλόμενοι. ibid. 13. — άμα τφ τή σοριο 
προσδραμειν. Niceph. (13. III), 8. — ουκ επιδεικτικώς τό έλεεϊν έχεις. Greg. 
(14. III), 4. — ούδε γάρ άλλως σου τό εν είναι γενήσεται. Pion. (15.111), 8. — 
εκ μή δντων εις τό είναι παρήγαγε. Men. (16. III), 5. — κάντεϋϋτν είχε τάς 
προς τό ζήν άφορμάς. Paul. (18. III), 1. — πάντα προθύμως αννών προς τό 
μή βονλεσΰαι μοιχαλίδι σννοικεΐν γοναικί. ibid. 4. — τή τραπέζι] προσήλϋον 
επί τφ φαγεΐν. ibid. 4. — τον είναι χριστιανόν άπ οσχόμενον. Clirys. (19. III), 
4. — άπαγομένοις επί τό στα νρωϋ'ήναι. Tropli. (21. III), 3. — διά τό τού 
Θεού κακώς δαίμονας, φευ, άνταλλάζασΰ·αι. Dom. (24. III), 1. — τού ζήν 
άπαλλάξο). Luc. (3. VI), 3. — τό μέγας καλεΐσϋαι πεπλοντηκεν. Metr. (4. 
^ 1 ), 2. — τό έλεεϊν καί τό σνμπαϋεϊν ενδεικννμενος. ibid. 6 . — εις τό κατα- 
χρήσασϋαι ταύτη. Alex. (10. λ I), 6. — μετά τό πηρωϋήναι τάς όψεις. Barth. 
(11. VI), 7. — α μα τφ εις φως προελϋεϊν. Tych. (16. VI), 1. — τυφλοί ς τό 
βλέπειν χαρίζεται, ibid. 4. — τό κνισοϋσϋαι τοϊς Όύμασι. Man. (17. VI), 1. — 
γνωρίσαι τόν αυτούς εις τό είναι παραγαγόντα. ibid. 2. — τών βαρυτέροον τέως 
τιμωριών άπεχό μένος ελπίδι του μεταβαλέσϋαι υμάς. ibid. 7. — ό εκ τού μή 
όντος εις τό είναι τά πάντα π αραγαγών. ibid. 10 . — κακώς τό ζήν άποΰή- 
