ВИЗАНТІЙСКАЯ ЦАРСКАЯ МИНЕЯ. 
77 
Onuphr. (12. VI), 6. — πύργον υψηλόν ou καί λίαν περικαλλή, dir. (24. 
VII), l. —άνάφαντες φθόνον ou πολύν. Call. (29. VII), 2. — τον χρόνον 
μακράν ότι καί άπερίτ μητον. lui. (30. VII), 3. — δεινός ό.νηρ ότι καί υπερή- 
φανος. Масс. (1 . VIII), 3. — ναός τερπνός ότι καί θείος. Steph. (2. VIII), 7. — 
χρόνος ότι συχνός παρειλκύσθη. Eleuth. (4. VIII), 3. — πυράν ότι μεγάλην 
άναφθήναι. Str. (17. VIII), 5. — πλήθος ότι πολύ. Iren. (23. VIII), 1 . — 
συλλέξας γνώβιν ότι πολλήν. Tit. (25. Λ III), 1.- — συν ότι πολλή τή σπουδή. 
Tit. (25. λ III), 2.· — άκμαϊον ότι καί ρωμαλέου. Hadr. (20. VIII), 7. 
στενώτατ ον ότι κελλίον. Aux. (14. II), 23. — σχισμής ότι μεγίστης γεγε- 
νημένης. Agap. (18. II), 40. — διά τιμής εΐχεν ότι πλείστης. Inv. cap. (24. 
II), 4. — εύχαΐς ότι πλείσταις εκέχρητο. Маг. (28. II), 2. — διωγμόν ότι με- 
γίστου κινήσας. Paul. (4. III), 1. — βόθρον μέγιστον καί βαθύτατου ότι. ibid. 
9. — -δράκων ότι μέγιστος. Hyp. (5. III), 8. · — εξορίαις ότι πλείσταις καθυπο- 
βάλλεται. Nie. (2. VI), 1. — τιμαίς ότι μεγίσταις αμείβεται. Tlieod. (7. VI), 
3. — πυράν ότι μεγίστην άναφθήναι. Alex. (10. VI), 9 . — π ερικαλλέστατον 
ότι κτήμα. Barth. (11. VI), 4. — ζύθος ότι μέγιστος. Leont. (18. VI), 
10. — μήκιστον ότι τήν ζωήν. ibid. 11.· — Θήρας των ερπηστικών ότι π λε ι- 
στούς εμβληθήναι. lui. (21. VI), 8. — συν αλλοις ότι πλείστοις άγίοις. Agr. 
(23. VI), 1. — σπουδήν ότι πλείστην ποιούμενος. Febr. (25. λ I), 1. — λίθον 
ότι βαρύτατου των ποδών εκδεθήναι. Procl. (1 2. VII), 5. — έση μοι δ C αίδοΰς 
ότι πλείστης. Herrn. (26. VII), 4. — μέγιστον 'ότι λίθον εκδήσας. Pant. (27. 
VII), 12. — χαράς ότι πλείστης εμφορηθέντες. Im. (16. VIII), 8. — έν ότι 
βαθντάτφ φρέατι. Flor. (18. \ III), 5. — λέβητα μέγιστον ότι καί βαθύτατου 
κομισθήναι κελεύει. Bass. (20. VIII), 5. — διωγμόν ότι μέγιστον κινησάντων. 
Iren. (23. VIII), 1. 
Иногда къ этому ότι прибавляется еще λίαν для вящаго усиленія, 
иапр. : (τιμαίς) λίαν ότι μεγίσταις. 1003 mart. (6. II), 2. — γεννήτορας έσχε 
λίαν ότι σεμνούς. Mar. (12. II), 2. — σπήλαιον οίκεΐ λίαν ότι δυσάερον. Porpli. 
(26. II). 1. — λίαν ότι ταπεινότερος τού προτέρου. Myr. (8. VIII), 5. 
Здѣсь мы закончимъ нашу первую главу, принявшую уже весьма обппір- 
пые размѣры вслѣдствіе обилія матеріала. Хотя мы использовали въ ней лишь 
незначительную часть тѣхъ данныхъ по стилистикѣ, Фразеологіи, лексикѣ п 
грамматикѣ, которыя собрали при изученіи занимающаго пасъ памятника, 
по тѣмъ не менѣе надѣемся, что и приведеннаго матеріала болѣе чѣмъ до- 
статочно для доказательства нашего основного положенія, выставленнаго 
въ началѣ главы, — что Царская минея представляетъ собою не случайно 
составленный сборникъ текстовъ, принадлежащихъ разнымъ временамъ, 
мѣстамъ и авторамъ, а цѣльный литературный памятникъ, написанный 
однимъ авторомъ въ Константинополѣ. Вопросу о томъ, кто былъ этотъ 
авторъ и когда онъ жилъ, посвящается нами слѣдующая глава. 
