византійская царская минея. 
163 
θείς ώς άληθώς πνεύματι δ πανίερος 
Μεθόδιος δεόντως άνεκοινώσατο καί 
θεοσόφως παρηγγ υήσατο τή θεοστεφεΐ 
βασιλίδι Θεοδώρα . . . 
10. ... Τούτοις τοΐς ύποθετικοΐς 
τε καί παρορμητικοϊς έτοίμως πειθαρ- 
χήσασα λόγοις ή ι θεόκλητος άνασσα 
άομενέοτατα ΰάττον έπένευσε . . . 
11. Τότε άπάρας δ Ιεράρχης τής 
πόλεο)ς συν ίερεύσι καί μονασταϊς καί 
πλήθει λαόν 1 ) καταλαμβάνει το τού 
αγίου Θεοδώρου σεμνεϊον, εν ф τό 
πλήρες χάριτος κατέκειτο λειψά νον, 
δπερ σχετικώς προς τή σορφ συν δά- 
κρνσι περιπτυςάμενος ώς εμψύχφ 
τοιάδε λέγειν προΐετο . . . 
12. Τοιαϋτα γοερώς καϋτκετεύσας 
δ ίερώτατος πατριάρχης Μεθόδιος, 
τήν τε π άννυχον ψαλμωδίαν καί μυ- 
στικήν ιερουργίαν συν τω πιστό > άπαρ- 
τίσας λαφ άπ ογυμνοΐ τής σοροϋ τό 
πανενσημον 2 ) σώμα, δλόκληρον δώ 
όλου καί ακραιφνές εν ολοις ετεσιν εν- 
νεακαίδεκα σνντηρηθέν. δπερ, γλωσ- 
σοκύμιρ υπό αυτού μετατεϋέν, χερσίν 
ιερέων φερόμενον μετά φώτων καί 
πυκνής ψαλμορδίας εις τον προς τού- 
τον εύπρεπισμένον είσενήνεκται (5ρό- 
μονα 3 ). Ή νίκα μέντοι τον πορθμόν 
διεπεραίου καί προς τήν τού άστεως 
παράλιον ήγγιζεν, δ τε ϋεοφρονρητος 
βασιλεύς Μιχαήλ δ νεδς [sic!] καί οι 
εν μεγίστους νη 'τρέχοντες άξιώμασι, 
πατρίκιοί τε καί λοιποί γεγηθότες 
ύπηντίαζον, λαμπάδας χερσί κατέχον- 
τες καί δώ εαυτόιν επωμάδιον φέρον- 
θείω πνεύματι κινηθείς τή θεοστεφει 
πρύσεισι βασ/λίσση . . . 
. . . τούτοις πειθαρχήσασα τοΐς λόγοις 
ή καλή βασιλίς τάχος επένευσε. . . 
. . . τότε πρόθυμος δ ιεράρχης συν 
όλοι τό> κλήρο) καί τω στίφει των μονα- 
χών τής πόλεως άπάρας τήν μονήν 
καταλαμβάνει τού πατριάρχου καί τω 
πανιέρω τούτου τάφο ) προσιών δάκρυσι 
θερμοΐς αυτόν ελιπάρει μή άνανεύσαι 
πρδς τήν επίδοσιν . . . 
Ταύτα πιστώς έ'ξαιτουμενος πάννν- 
χον νμνορδίαν ετέλεσεν, εΐτα τή αϋριον 
καί τήν μυστικήν ιερουργίαν τελέσας 
λαμβάνει χερσί καθαραϊς τδ πανέντι- 
μον σόιμα, σόιον δλον συντηρηθεν έν 
ολοις χρόνοις έννεακαίδεκα, καί μετα- 
τίθησιν εν έτέρα σορω, ήν ιερέων οί 
πρόκριτοι μεθ’ ύμνων καί θυμιαμάτων 
καί φώτων επωμισάμενοι τό) προευ- 
τρεπισθέντι ποθεινώς εμβάλλονσι δρό- 
μωνι. καί επεί τον αίγιαλδν κατειλή- 
φασιν, αυτός τε Μιχαήλ δ πιστότατος 
άναξ καί οί εν τέλει πάντες χαίροντες 
νπαντώσι, χερσί λαμπάδας κατέχοντες, 
καί πρδς τήν μεγάλην τέως αυτόν 
εκκλησίαν άπάγονσιν εΐτα τους είκ.ύ- 
τας ύμνους επ’ αυτό) τελέσαντες τω 
ναό) των αποστόλων κομίζουσι . . . 
1) Въ изд. Іоанну читается ναόν. 
2) leg. πανέντιμον? 
3) leg. τον προς τοϋτο εύτρεπιομένον — δρόμωνα. 
11 * 
