византійская царская минея. 
173 
всѣхъ подробностяхъ сходенъ по содержанію и, несмотря на значительную 
вообще разницу въ изложеніи, — такъ какъ онъ отличается отъ Перейров- 
скаго своею старательною литературною обработкою, — въ немъ встрѣ- 
чаются иногда Фразы, близко или даже почти дословно сходныя съ соотвѣт- 
ствующими мѣстами въ текстѣ, изданномъ Перейрою. 
Сопоставимъ en regard нѣсколько примѣровъ. 
Царская минея. 
6. .. . δναρ έφίσταται τφ παρα- 
μένοντι τφ ναφ ή πανύμνητος Παρ- 
θένος καί Θεοτόκος, « Είσάγαγέ » λέ- 
γονσα « τον άνθρωπον τον Θεόν προς 
τά εντός τού ναόν' καί γάρ άξιος ό 
τοιούτος και τής ουρανών έστι βασι- 
λείας, ότιπερ ιός όομή μύρων ή προσ- 
ευχή αυτού προς Θεόν άνέβη καί εν 
αντφ το πνεύμα το άγιον άναπέπαν- 
ται » . . . 
. . . ανθις ή παντάνασσα τφ 
άνθρώπφ (ραίνεται, « Ό πτωχός γάρ 
έστι» λέγουσα, «ό πτωχός οντος ό 
προσκαθήμενος τή θύρα τού ναού, 
αυτός οντος ό άνθρωπός έστι τού 
Θεού», τότε τής χειρός αυτού λαβόμε- 
νος εκείνος ένδον είσήγαγε τού ναού. 
8. . . . « ποίησον δή μετά τού πέ- 
νητος έλεος και προς τον σόν οίκον 
είσάγαγέ με, ξένον όντα καί άπολιν, 
καί των τής σής τραπέζης μοι μετα- 
δίδου ψιχίων, ϊν ’ εύλογήσαι σου τούς 
χρόνους Θεός καί την βασιλείαν σοι 
δωη των ουρανών ». 
11. ... «Μη τί γε, κύριέ μου», 
φησίν, «ούτός εστιν δ ζητούμενος, 
οντος δ άνθρωπος τον Θεού, φ εξυ- 
πηρετεϊν προστέταγμαι; μέγιστα γάρ 
είδαν αυτόν εγώ κατορθούντα καλά» ... 
. . . «καί τών παίδων δέ τινας 
θλίβοντας αυτόν έβλεπαν ποτέ μεν 
Текстъ Перейры. 
4. .. . καί ιδού ή είκών τής Θεο- 
τόκου είπεν προς τον προσμονάριον 
Είσάγαγέ τον άνθρωπον τού Θεού, 
ότι άξιός εστιν τής βασιλείας τών ουρα- 
νών ώς οσμή ευωδίας ή προσευχή 
αυτού καί ώς διάδημα βασιλέως ούτως 
διαναπαύεται τό πνεύμα το άγιον επ’ 
αυτόν. . . 
Καί άπεκάλυψεν αύτφ, ότι δ πτω- 
χός δ καθήμενος πρός τήν θνραν εκεί- 
νος εστιν δ άνθρωπος τού Θεού. 
5. Καί επελάβετο τής χειρός αυτού 
καί είσήγαγεν αυτόν εις τόν ναόν. 
(ο) ... ποίησον εντολήν εις εμέ 
τόν πτωχόν καί πένητα καί δέξαι με 
εις τόν οΐκόν σου, καί εκ τών ψιχίων 
τών πιπτόντων εκ τής τραπέζης σου 
μετά τών οικιακών σου παίδων έμπλη- 
σθήσομαι, καί δ Θεός δ άγιος ευλο- 
γήσει τούς χρόνους σου καί δόη [sic] 
σοι τήν βασιλείαν τών ουρανών. . . 
8. .. . Κύριέ μου, μη ούτός εστιν 
δ άνθρωπος τού Θεού δ πτωχός, ον 
δέδωκάς μοι; μεγάλα γάρ καί παν ά- 
ριστα αυτού έργα εθεώρησα. . . 
. . . άλλα καί τινες τών παίδων 
έθλιβον αυτόν καί επείραζον αυτός δέ 
