194 
В. В. ЛАТЫШЕВЪ. 
Болландистъ Конрадъ Я ннингъ, собравшій свѣдѣнія о св. Митрошанѣ 
въ AS. Jun. I, стр. 384 — 395, въ качествѣ главныхъ источниковъ его 
біографіи указываетъ: 1) синаксарное житіе и 2) особое сказаніе одѣяніяхъ 
Никейскаго вселенскаго собора (Τα πραχθέντα εν Νίκαια παρά τής σννόδον 
επί καθαιρέσει Άρείου κτλ.), изданное КомбеФисомъ въ Novum auctarium 
bibliothecae patrum Graecorum, t. 2, col. 574 — 592. Содержаніе этого 
сказанія почти дословно передано у Фотія Bibi. cod. 256 (ed. Bekker, p. 
469 — 474; Migne, PG. 104, col. 105 — 120), подъ заглавіемъ: Πολιτεία 
των άγιων πατέρων Μητροφάνους καί Αλεξάνδρου, εν ή καί ο βίος Κωνσταν- 
τίνον του μεγάλου βασιλέως), только безъ заключительнаго славословія ] ). 
Съ этимъ сказаніемъ оказывается почти тожественнымъ житіе, изданное 
Мануиломъ Гедеономъ въ s 'Εκκλησιαστική Αλήθεια, г г. IV (εν Κ/πόλει 1884) 
и въ 5 Ανέκδοτα Βυζαντινά , стр. 25 — 30. Однако въ этомъ сказаніи вовсе 
пѣтъ полной біографіи св. Мнтроъана, а только разсказъ о посѣщеніи его 
императоромъ Константиномъ съ отцами Никейскаго собора по окончаніи 
сего собора, на которомъ Митрофанъ не могъ присутствовать по старости 
и болѣзни, и о рекомендаціи имъ преемника себѣ въ лицѣ отсутствовавшаго 
тогда пресвитера Александра, бывшаго представителемъ его на соборѣ. 
Разсказъ объ этомъ событіи у Фотія (PG. 1 04, col. 1 1 3) по Фактическому 
содержанію вполнѣ согласенъ съ разсказомъ въ житіи ДМ. (гл. 2 — 4). Въ 
самомъ изложеніи пѣгъ близкаго сходства, но тѣмъ не менѣе встрѣчается 
нѣсколько Фразъ почти тожественныхъ въ обоихъ текстахъ * 2 ). Во всякомъ 
случаѣ не подлежитъ сомнѣнію, что автора, ДМ. пользовался сказаніемъ о 
дѣяніяхъ Никейскаго собора, хотя и нельзя рѣшить навѣрное, въ подлин- 
никѣ ли, или въ пересказѣ Фотія. 
1) Другія свидѣтельства церковныхъ писателен о св. Митрофанѣ вкратцѣ указываетъ 
арх. СІергій, ПМВ2. II, 2, 208. 
2) Именно въ разсказѣ о послѣдней лит; 
изъ слѣдующаго сопоставленія: 
Фотій. 
Ταντα и. τετ, καί ώσπερ άναξωπυρήσας 
τφ Πνεύματι κάτεισι συν τοΐς έπισκόποις 
εις τΐ/ν έκκλ.ησία ν καί μετά την τον Ευαγ- 
γελίου άνάγνωοιν ολίγα προσομιλήσας τφ 
πλήΟει καί συνταξάμενος άνακηρύ ττει καί 
μ il παρόντα τον πρεσβύτερον Αλέξανδρον 
άρχιερέα καί τον θρόνον διάδοχον. Καί ό 
λαός μιφι φωνή συν αυτό) βααιλ.εί επί π λείους 
< >οας έβόα τό Άξιος. Είτα τό ώμοφόριον 
τή άγια έναποτίΟησι τραπέζι }, έ ντειλάμενος 
αντί;) φνλάττεσΟαι τφ διαδόχοχ ήξειν δ’ 
αυτόν προεΐπεν ουκ εις μακράν, μετά δ’ 
ίβδόμην ί/μέραν τής αύτοΰ πρός Χριστόν 
άναλύσεώς. 
рргіп, совершенной Митрофаномъ, какъ видно 
Царская минея. 
Тата εφη καί ώσπερ άναρρωσϋείς την 
εκκλησίαν συν τοΐς ίπ ισκόποις κατέ/.αβεν 
ήν δέ ή κυρία τής έβδομάδος. καί μετε'ι την 
τον Ευαγγελίου άνάγνωοιν τφ λαφ την συ- 
νήθη διδασκαλίαν ώμίλησε καί ώσπερ εις 
άποδημίαν στελ./.όμενος σννετάττετο πάσι 
[приводятся собственныя слова], ταντα τοϋ 
Μητροφάνους εΐ πόντος άπας ό κλήρος συν 
τφ πλήΟει τό «"Αξιος» έπεβόησα ν. είτα τό 
ωμοφόριο ν ό πατρι άρχης άποδυαάμενος τή 
ιερά τραπέξη προσαποτίϋεται, φυλάττεσΟατ 
τούτο κελεύσας τω Άλεξάνδρφ καί προλέγει 
μετέι ίβδόμην τής αύτοΰ τελευτής ήμέραν 
επάνελθε Αν τό ν Αλέξανδρον. 
