ВИЗАНТІЙСКАЯ ЦАРСКАЯ МИНЕЯ. 
227 
или близко сходныя Фразы *), наконецъ весьма сходна заключительная 
молитва, хотя и безъ упоминанія о царѣ. Всѣ эти черты сходства такъ бро- 
саются въ глаза, что мы очень склонны приписать эту обработку житія 
св. Анатолія тому же автору, которымъ составлена Царская минея. Пред- 
видимъ возраженіе: зачѣмъ было автору дважды писать житіе одного и 
того же святого? Причину можно представить себѣ весьма просто: простран- 
ное сказаніе могло быть составлено для произнесенія въ церкви въ видѣ 
проповѣди, а краткое — для чтенія въ обычное время при богослуженіи, 
соотвѣтственно той сжатости, которою вообще отличаются житія, составлен- 
ныя для Царской минеи. При этомъ нужно замѣтить, что авторъ, при своемъ 
стремленіи къ сжатости, совершенно выпустилъ въ сокращенномъ житіи 
нѣкоторые эпизоды, вошедшіе въ пространное житіе (описаніе чуда св. Евфн- 
мііі, ниспосланіе дождя по молитвамъ св. Анатолія при засухѣ, эпизодъ съ 
Даніиломъ столпникомъ и др.), и изложилъ это житіе, хотя согласно съ про- 
страннымъ въ Фактическомъ отношеніи, но совершенно иными выраженіями. 
Если пространное житіе принадлежитъ нашему автору или, по крайней 
мѣрѣ, современно ему, то, конечно, оно не .могло послужить для сокращен- 
наго источникомъ въ собственномъ смыслѣ, но оба они были основаны на 
какомъ-либо болѣе древнемъ источникѣ; таковой, однако, до пасъ не сохра- 
1) Изъ множества примѣровъ, которые можно было бы привести въ подтвержденіе 
сказаннаго, ограничимся нѣсколькими болѣе выдающимися. Гл. 1 нач. ’Άνατολίου τήν ήλιοι > 
δίκην λάμψαααν πολιτείαν у.аі τους ύπερ εύοεβείας άγώνας διεξιέναι βονλόμενος. — ibid. 
Θιιττον γάρ αν τις ψάμμον θαλασσών καί άστέρων χώρον [leg. χορόν], ή των τούτον θαυμά- 
των καί άγώνων το πλήθος έξαριθμήσαιτο. οντος τοίννν ό λαμπρός. . . . πατρίδα μεν εσχε 
την Αλεξάνδρειαν. . . . γεννήτορας δε των γένει καί τρόποις επισήμων τε καί λαμπρών. . . . 
Οδτοι τόν άνδρα προενέγκαντες εις φύσιν [leg. φως?] τφ τής Αλεξάνδρου τον θρόνον ίθύ- 
νοντι εκ πρώτης ηλικίας φέροντες έγχειρίζουοιν. — Гл. 2. εν άπαλή καί νεαζούαη τή ηλικία 
πρεσβντικήν ένδεικνύμ ενός σύνεαιν. — Гл. 3. τφ θείψ κλήρφ παρά τον θείου Κυρίλλου 
ίγκαταλέγεται, ώς άν τάς θείας βίβλους τφ λαφ ύπαναγινώσκοι καί σννετίζοι τάς άκοάς. 
ου πολύς ό χρόνος, καί τής τών διακόνων άξιονται πρός αυτού τάξεως. — δθεν καί 
βαοιλεϋοι γίνεται γνώριμος καί διαβόητος άπασιν ού διά τό ύπερβόιλλον μόνον τής αρε- 
τής, άλλά καί διά τό τής διανοίας όξύτατον άμα καί , άοφαλέοτατον. — Гл. 4. 'Γάτε δή, τότε 
ονκ ελαττον καί ό άξιάγαστος ουτος δ ιήϋληοεν Άνατόλιος . — Φλαβιανοϋ του λαμπρού τής 
άληθείας κήρυκος δεξαμένου τόν θρόνον τής βασιλίδας τών πόλεων, αϋθίς τε τόν οικείο ν 
κόσμον τής εκκλησίας έπιλαβύυσης. — Ούκ ήνεγκε τούτην όράν εν εχουσαν ό τοίς καλοΐς άεΐ 
βα ακαίνων ό διάβολος , — Гл. 6. Τούτην οΰν την λιμήν [leg. λύμην] ό κλεινός όρων Φλαβια- 
νύς. — [Διόσκορος] τής Αλεξάνδρειάς τόν θρόνον ού καλιάς έγκ εχείριστο μετά την τού θεοπε- 
οίου Κυρίλλου πρός Θεόν ίκδήμησιν. — Гл. 8. Εί Άνατόλιος,... τής Κωνσταντίνον λάβη 
τους οϊακας.—καί όπως, ό λόγος δηλώσει. — Гл. 9. Καί την εκκλησίαν εν ταράχφ καί ατάισει 
έοεσθαι ϋφορώμενος, εί τούτον ολως μη δέξοιτο, τί ποιεί; ώς λίαν σοφόν καί εϋούνετον. . . 
ό άτυχέστατος Εύτνχής εκείνος (ώ τού θαύματος) λαύρφ [leg. λάβρφ] πνρετφ σνσχεθείς. . . 
την άθλιον αυτού ψυχήν άπέρρηξε. — Гл. 11. τφ άνα θέματι καθυπέβαλε συν άμα τφ διδα- 
σκάλφ Εύτνχεΐ κτλ . — Гл. 12. Τό γλυκύ πικρόν, κατά την παροιμίαν, καί τό φώς σκότος 
εποίουν . — Гл. 15. [Θαύμα] οίον ούτε οφθαλμός πιο ποτέ ειδεν, ούτε ούς ήκουοεν, ούτε άν νους 
επενόησεν. — Гл. 16. καί ήν ίδείν. Количество такихъ примѣровъ можно бы значительно увели- 
чить, но и приведенныхъ, думаемъ, достаточно. 
15 * 
