234 
В. В. ЛАТЫШЕ ВЪ. 
Въ житіи св. Анатолія ) разсказывается, что именно этотъ патріархъ, 
въ виду упорства приверженцевъ Діоскора н Евтихія, подалъ совѣтъ предо- 
ставить рѣшеніе самому Богу черезъ св. Евфіімію. Въ уста патріарха вла- 
гается длинная рѣчь, заключительная часть которой и затѣмъ самое чудо 
изложены слѣдующимъ образомъ 1 2 ): 
(Сар. 13). «Έκκαλυπτέον καί τούτον αυτών τον δόλον και την επίνοιαν 
καί μι) τοΐς ξώσι καί άπελθούσι μόνον, αλλά καί τοϊς ήδη τελειωθεΐσιν υπέρ 
Χρίστον μάρτνσιν επιτρέπειν την κρίσιν οντω γάρ αν αναντίρρητος πάσι 
γένοιτο ή αλήθεια, γραφήτω τοίνυν τό τε ήμέτερον δόγμα καί των 3 ) ταύτα 
λογοποιουντων καί άμφω τής θήκης εντός τής πολλής εν μάρτνσιν Ευφημίας 
άποτεθήτω 4 ), καί δήλον ώς ο τώ Θεώ ευάρεστου, εκείνο δ ή καί ή μάρτυς ήμϊν 
γνωριεΐ’ γνωριεΐ δε άτε γινώσκουσα τούτον, όσος ή όσον εστίν εφικτόν, προς 
δε γινωσκομένη καί πάντα πάντως δυναμένη παρ' αυτόν λαμβάνειν καί έπιτε- 
λεΐν τα δόξαντα ». — (1 4 ) Ταντα του μεγάλου είπόντος τό πλήθος άνθνπέφ ε- 
ριν επιπνοία 5 ) θεία ταντα είρήσθαι. δόξαν ονν οντω καί τοΐς μέρεσιν εκατέ- 
ροις, γράφονσιν ευθύς τό οικείο ν δόγμα δνσί τύμοις έκάτεροι καί την λάρνακα 
δ/ανοίξαντες τι θέασιι> αυτούς επάνω τού ιερού λειψάνου τής μάρτνρος, είτα 
τον λίθον έπιθέντες καί τούτον κλεισί καί σφραγΐσιν εκατέρων των μερών 
κατααφαλισάμενοι συν τε τώ βασιλεΐ καί άρχιερεΐ εξήλθον τού ναού, μετά 
ταύτα. παννύχοις ψαλμψδίαις τε καί γοννκλισίαις τον Θεόν άμα καί την μάρ- 
τυρα παρεκάλουν, ώστε άπό τίνος άριδήλον θεοσημείας την μεν αλήθειαν 
έγκριθήναι καί διαλάμψαι, τό δε ψεύδος έλεγχθεν β ) εκ μέσου γενέσθαι. μεϋ’ 
ημέρας δε τρεις οϊ τε τού ορθού λόγου καί οι άντίδοξοι συν άμα τώ βασιλεΐ 
καί άρχιερεΐ πρός την μάρτυρα ήλθον καί τ αυτήν 7 ) συν οίμωγαΐς καί δάκρνσι 
καί δεήσεσι την θήκην άνοίξ αντες (τής πολλής σου περί ημών κηδεμονίας, ώ 
δέσποτα ·) ενρον τον μεν τόμον τών δυσσεβών πρός 8 ) τοΐς ποσίν αυτής κείμε- 
νον, ώς άπωσμένον καί παρεωραμένον, τον δε ορθοδόξων καί ευσεβών τή 
δεξιά χειρί άσφαλ ώς κρατούμενον, ώς άτεχνώς φίλον αυτή καί εγκεκριμένου . — 
(Ιο) Τό μεν ονν θαύμα τούτο καί οι ον ούτε οφθαλμός πώποτε είδεν, ούτε 
ούς ήκονσεν, ούτε άν νούς επενόησεν °), εμέ θαμβεΐ μεν καί τούτο (πώς γάρ 
ον;), σώμα νεκρόν καί πολλοί ς ετεσι τψ λίθφ κρυπτόμενον μη μόνον πρός 
όπερ έθέλοι ξών 19 ) καί κινούμενου, άλλα, καί ορθοτομούν την αλήθειαν, θαμβεΐ 
δε ή τού πατρός πρόρρησις καί προόρασις, καί τό τούτων πλέον, ή πίστις τε 
καί ή χάρις μεν πιστεύοντας, ώς όπερ άν αίτήσοιτο καί γενήσετα ι, ή δε καί 
1) AS. Jul. Г, ρ. 663. О времени написанія этого житія см. выше стр. 226. 
2) Въ нѣсколькихъ мѣстахъ мы вносимъ въ цитируемый текстъ необходимыя, по 
нашему мнѣнію, поправки, отмѣчая въ подстрочныхъ примѣчаніяхъ чтенія, данныя въ 
Acta SS. Кромѣ того, мы нерѣдко намѣняемъ пунктуацію безъ особыхъ оговорокъ. 
3) ап то т(7)ѵ? 4) άποτιϋήτω ed. 5) t. ті а min cd. 6) έ/.εχΟέν cd. 
7) an ναύτης? 8) я où cd. 9) ΐπινόησεν ed. 10) ξον ed. 
