54 
η. ß. ЛАТЫ III EM.. 
Къ стр. 1 6. 
Строка 10. Нѣсколько ііі)іімѣ.і)оит. сущ. ή/ιήγνοις пъ примѣненіи кт. 
моііаіноствующіімт. указываетъ Иик. Ж. 10. 
Оі’рокаІО. Необходимость вставки род. надеіка послѣ едва ли 
нужно доказывать. Но, конечно, вмѣсто нредложеіпіаі’о нами trig τρ.λευτης 
могло бытт. здѣсь и чт'О-ішбудь другое, панр., μέχοι ΐΐαντος τον βίου, вст'ііѣ- 
чающееся вт. 27 , 32 , или fiéyjji θανάτου (V. 4'heoph. ed. Kurtz, 8,15 ii ?.o) 
H T. H. 
(Игрока 21. Ыог)іпі.д — Мы оставили чтеніе pu., не будучи 
увѣрены ВТ. томъ, что ото описка іюренисчнка, а, не Форма, употребленная 
автором!.. 
Къ стр. 1 7. 
Строка ІУСЛЛ. О священныхъ одеждахт. Ларона см. Исх. гл. 28. 
Cj). Ник. 7К. 35. 
Строки 24 — 29. Ср. очень близкій, по сокраіценный нереска.зъ вь 
знитомѣ iTi'artç γάρ τφ μακαοίοί ёяі τοσοϋτον ηυ?ΰαΟ η, ώστε πάλιν εύμαρώς 
άπαντα κτάσϋηι οτε καί βούλοι,το ών εκών εαυτόν ôuï θεόν άπεγύμνοιαεν 
ελπίς όε ταυτην εκράτυνε μάλιστα, /у καΐ τό μη εχειν ώς εχειν λογίζεσΟαι πεί- 
σασα καΐ διόόναι τούτον τοΐς ενδεεσι παρασκενάσασα’ άγάπη δε τάς δυο ταν- 
τας των άρετ< 7 >ν τό κειρά/Μίον ετελείου τε και άλντεος σννέσιριγγεν η τε πρός 
θεόν όμον και τόν πλησίον. 
Къ стр. 1 8. 
Строки 1 — 21. Данная въ § 26 характеішстика преподобнаго повто- 
рена въ энит. 7’ очень близко къ оригиналу, но короче и яснѣе. Считаемт. 
нужным'!, для сравненія выписать ее .здѣсь цѣликомъ: Γέγονε δε μακρόθυμος 
οΐα (ρρόη'ΐμος, επειδή πολυν εν φρονήσει τόν μεγαλόφυχον Σολομών άπεψή- 
νατο. και τούτο δε εξ αγάπης αυτφ κατωρθώθη, τό^) νπομένειν γενναίως τόν 
παροξύνοντα. ^Απλούς δε και ταπεινός καί ελεήμχσν κατέστη, ανδρεία τε καί 
σεοιρροσννη, ιρρονήσει τε καί δικαιοσύνη περκρρουρούμενος. Τόν τής νηστείας δε: 
θεμέλιον επί τοσούτον προϋπεστήρισεν ^), όσον μή τυραννεΐσϋαι ταύτη πλέον ή 
προσήκε τό σώμα ποτέ, αλλά ποιεΐσθαι κάκείνου λόγον καί /с/у εάν είς τό παν- 
τελές άπρονόητον ήδει γάρ ό σοιρός ώς δΤ αυτού κατορθούται τά δεσποτικά 
πασιν εντάλματα. Τούτοις ήκολούθει τό πέρας των άγαθών, ή διάκρισις’ καί 
περιεκέκοπτο ϋ'υμός παντάπασιν ό άλινγιστος' πρός μόνον γάρ τόν δημιουργόν 
τής κακίας ήφίει τό κέντρου τού θυμικού τής ψυχής. Ούτως ο /ιέγας δΤ όλων 
υπήρχε σώζων τό κατ’ είκιννα τού κτίσαντος. 
1) τφ СОІІ., cm. Gcdeoii. 2) Sic cod., .тооГ'лёок/о^/ч Г/ ^/ί с Gcdeoii. 
