ІІРИМТіЧЛІІІЛ. 
(!'і'і)(жа. 17. О <ι·οι»Μ’ίι άφίρ.ιν см. .іішіі. !КІ():і. (!р. J)i(‘t. 220. 
(Ѵі'рока. 24. ІІі>('длага,('М0(' нами чпчііо ^ξάοχ{·ιΐ' τώμ vittiüàaiov, і:а- 
ϋίΟΊ'οι, одітсі'и(чіік) иозмозкікх', іакі. накч. при чпчііи щапуп^тауч ікчіоііітіо, 
откуда, могі. όι.ι aamiclvn, эгогі. род. иадояа.. Оптика ιιοι»οιιιΐι·4ΐικ:ι jkm і;о 
могла иоаіиікііу гь вслѣдствіе смѣпіепіи tl ci. О, .ча когорымч. естосівеішо 
послѣдовала диттогра<і>Ьі слога TCON. Ді)угіа жиічл ііреіюдобиаі'о модчіач»- 
зкдаіоі'ч., что оігь іп’ралъ на VII вселенском!. собоі)ѣ видную ролі.. См. 
Похвалу Оеодора нротаснкрнта '): . . .μπτά νών αλλ(ον, μάλλον (5’ ѵттііо τοος 
(Ιλ/.ονς πννρλ)ΐ?Λθ')·ώς «g άντί καί μόΐ'ος <Ιι>τΙ Κολλών κατά тѵ/д игог-:- 
αιώτιόος ΐΐαοαταξάμι^ ΐ'ος (/άλαγγος ταύτην ^.τρ4(/ατο κτί··. — Λιι. (de ΙίοΟΓ, II, 
10,5); . , . 01 ) πα{>ε?.ογίοαντο, (VJ.’ έπέτρεψαν ηοος τι)ν τον δόγματος διμωμ 
γοοίαΐ’. — ΙΙπκΗΨ. (de Boor II, 21 ,?): . . .έξ αύτοΰ μάλλον ί) των (Шиоѵ δοεφά- 
μενοι τψ' ώ(ρέ?.ειαΐ' ενΟνμΐας άΛασης άνεπίπ/.αντο. ■ — Эн атома /’.■ у παοΓμ' 
και () θείος οντος avi'jo, τοΐς τον όοϋον λό)γον νιτεομαγοναι. πατράαι τ<\ μεγιατα 
ανί'αιρόμενος. 
Къ стр. 1 9. 
Сч'рокн 21 — 25. Необходимо, предполагать .здѣсь вч. четы])ехь м ѣ- 
счахч, пропуски, во-нервыхч. вслѣдствіе безсвязности рѣчи (иан])., вч. стр. 20 
гово[)іггся обч. ОДНОМ!, супостатѣ — άντίπαλος πλάττεται, а вч. 21 узке о 
нѣсколькихъ — «ЯЯод аЯЯф εγκελεύοντες, далѣе зке вч. стр. 2П-й не видно, 
откуда могутъ зависѣть неон))ед. наклоненія νπαλεΐψαι и μετριώσαι), а глав- 
ным!. образомъ потому, что вч. энитомѣ А (МЛ. I, стр. 224, гл. 7) разска.зч. 
обч. атомч. нападеніи бѣсовъ гораздо полнѣе и яснѣе. Выписываемъ этогч. 
разсказъ цѣликомъ: Э?ф’оГд φΟονήσας τώ άγίφ των δαιμύνοη' ο αρχοιν εΐΐΐτί- 
θεται, τοντω κοιμο)μένφ ηοτε ννκτος μετ' αυτών και κακώς αντώ διατίθεται, 
εΐτα καί τίνος τών лоѵууіЪѵ ηνενμάτων τον τμς χειρος τον μεγάλου δάκτυλον 
ενδο.κόντος (τοΰοντον yào εβρνξεν επ’ αντώ τους όδόντας), όδύνιις οντος 
ροθετο και βοής επλήρου τδ μοναατήριον. αυναχθέντων ονν τών άδελι/ (~>ν δ 
μέγας επεδείκνυ τον δάκτυλον τάς επεμβο?Λς τών όδόντων εμφαίνοντα. όν 
άγιάαματι διαβρέξαντες οϋτοι και το πολύ νης οδύνης κονφίοαντες ΰγιά πε- 
ποιήκασι, τιον δηγμάτοιν επί πολλάϊς ταϊς ήμέραις εμ(ραινομένων. — 'β'ΐ> 'άΐ\η'ΐ\Γ 
1 »азска:гь короче π блнзке кч. оізигнналу, но граммаччіческн н^завнленч.: Коі- 
μοιμένο) γάρ ποτέ τώ μεγάλη) μέσων νυκτιΤιν επιστάς μετά πλήθους δαιμύνοη’ 
έπιτάττειν τοντοις εδόκει τής του άνδρδς χειρος (Ьраа-Ѳаг και παρευθυ δάκτυ- 
/ЛУѴ ένα τής θατέρας χειρος δηγμώ πιέααντες οί άλάστορες τδν τής κακίας τε 
Ιον τοντω έγχμρέμψαντες άπηλλάγησαν, όδιτντων τόποις καί ιϋ.γους υπερβολή 
τι)ν αηιών κακουργίαν ένσημηνάμενοι' επί τοντο) σννελθόντοη’ τιον άδελιρΊον 
1) Krumbacher, Dithyr. G12,iv. sqq. 
