DER ZOOGENDE DIERESf. 6 3 
verwarren : zoo dra de Indiaan ziet dat hij vast zit, hooii't 
hij toeloopen , eer hij zig los kan maaken , en werpt hem 
een kleed over het lijf ; is het een wijfjen ,datjongen heeft, 
dan vangt men de jongen dikwijls mede> wijl die in het 
eerst de moeder niet verlaaten. Om fommige loorten te 
vangen, zet men op de plaats , daar zij zig onthouden, 
branJewijn, waarvan men eerst wat drinkt. De Aapen 
koomen dan ook van dien drank proeven , worden dron- 
ken en vallen in fiaap, wanneer men hen gemaklijk mees- 
ter kan worden. 
Het gedrag, dat de Aapen houden omtrent die van 
hunne makkers, die gevangen zijn, is wonderlijk. Als men 
eenen Aap aan eene ketting legt opeene plaats daar andere 
bij hem koomen kunnen, zullen zij eerst hun beft doen 
om hem los te maaken ; maar gelukt dat niet en koomt hij 
naderhand los, na enigen tijd gevangen geweest te zijn, 
zoo zullen zij hem niet toelaaten zig weder bij den troep 
te voegen , maar hen alle met elkanderen aanvallen en 
wegjaagen. 
Men fchiet de Aapen ook wel met fnaphaanen en als 
zij zien dat men op hen aanlegt, weeten zij heel wel ng- 
ter de dikke takken te fchuilen. Schiet men naar hen met 
pijlen , dan weeten zij die te ontduiken en zijn zoo behen- 
dig dat zij de pijlen fomtijds in de vlugt grijpen , even of 
het een fpel ware. Raakt men hen, als zij in de hoornen 
zitten, dan blijven zij dikwijls in de takken liggen of hou- 
den zig vast, al zijn zij zwaar gekwetst; waarom de jagers 
hen in het aangezigt tragten te raaken , want dan voelen 
zij naar de wond en laaten dus hunne handen los en val- 
len 
