Des zoo (jende dieren. 67 
een ftuk vleesch in een pot over liet vuur tc kopten ge- 
hangen. Aizoo hij te lang uitbleef, was het vleesch droog 
gekookt en vervolgens het vuur uitgegaan. Een valk, die 
op den fchoorfteen zat, waagde het nedertevallen en 
voerde het vleesch weg, zonder dat de Aap gaauw genoeg 
rvas om hem te krijgen. Doch wat heeft de Aap te doen? 
Hij kruipt in den pot en gaat tnet zijne kaalebLlien omhoog 
liggen , denklijk op hoop dat de valk weder zou koomen 
en hem voor een ftuk .vleesch aanzien. Dit gebeurde ook ; 
de valk viel weder neder en, zoo dra hij zijne klaauwen in 
den Aap wilde flaan, draaide deeze zig feb iel ijk om, greep 
den valk bij den hals, doodde hem en ftak hem in den pot; 
den meester t’huis koomende fprong de Aap van blijdfehap, 
als of hij hem ben'gten wilde wat hij gedaan hadt. Zoo dit 
waar is, is dit een van de fchranderfte Aapen geweest, 
doch aan zulke klugtjens kan men met reden twijfelen. 
Een ander Reiziger verhaalt dat een priester in de 
West-lndie een klein Aapjen hadt.dat zeer tam was en hem 
overal volgde; wanneer nu de priester in de kerk ging 
prediken, moest men het opfluiten. Op een zondag egter 
was het Aapjen weg en in de kerk geflopen, daar het zig 
verborgen hieldt tot de priester begon te prediken ; toen 
ging het op den rand van het verhemelte zitten , en ziende 
zijnen meester gebaarden maaken , bootfte hij die na mee 
allerhande grimatfen en postuuren , zoo dat de gebeele ge- 
meente aan het lagchen geraakte , waarop de priester, niet 
weetende waarom ’er gelagchen wierdt, haar begon te be- 
rispen, dat zij zoo weinig eerbiedigheid in de kerk ver- 
toonde j doch boe heviger hij zulks deedt, hce heviger 
E 2 • ' ook 
