NATUURLIJKE HISTORIE 
74 
fliep niet gaarne in haar hok , zeekerlijk uit vrees vsm 
daarin opgefloten te zullen worden. Als zij zig te ruft 
begaf, febikte zij bet hooi, waarop zij gewoonlijk zat, 
fchudde het op en bragt meer hooi bij een, daar zij mei; 
haar hoofd op ging leggen , leide zig meest op de zijde 
reder en dekte zig met een kleed ( want zij was zeer 
kouwelijk) warm toe. Somtijds nam zij een doek, fpreidde 
dien glad op den grond uit, nam wat hooi en leide dat 
in het midden van den doek , trok de vier punten van 
den doek over het hooi heen, nam het voorzigtig op, bragt 
het op baar bed en ging’er met het hoofd op liggen , ter- 
wijl zij haare deken over haar lijf trok. Als zij koud was, 
hong zij zigzelve een dekkleed om , fomtijds over liet hoofd 
en fomtijds om den hals en om het lijf. Zij hadc eens ge- 
zien dat men het flootjen van haare ketting met een fleu- 
teltjen hadt geopend en weder gefloten; zij zogt een ftuk- 
jen hout op, ftak het in het fleuteigat, draaide het om en 
weder om, en zag dan of het llotjen open ginge. Haar water 
op den grond gemaakt hebbende nam zij fomtijds een doek 
en veegde het zeer fchoon op; dikwijls veegde zij ook 
jnet een bezemtjen de laerfen af van de Heeren, die haar 
kwamen bezien; ook maakte zij zeer handig de gespen van 
de fchoenen los; zij kon ook alleknoopen, hoe vast ook 
gelegd, met de handen , of, als zij te vast waren , met de 
tanden los maaken; doch om knoopen te leggen fcheen zij 
geen begrip genoeg te hebben. 
Zij maakte nooit geluid dan als zij alleen was , en het 
zweemde dan in het eerst naar dat van eenen jongen 
hond, die jankt, en vervolgens wierd het grof en fchor 
als 
