a 
inleiding. 
aarden en alle ftoffen, die men in den grond begraaven 
vindt; — eene uitgeftrekte weetenfchap voorwaar! 
Want hoe veele in getal zijn niet de dieren, die onder 
den grond , op den grond , in de lugt en in het water 
Ieeven, hoe veele zijn ’er niet, die zoo klein zijn, dat 
men dezelve zonder vergrootglazen niet zien kan , en 
egter zoo talrijk in verfchillende foorten , ja misfchien 
talrijker dan de groote dieren. Hoe menigvuldig zijn de 
gewas fen , die, in de aarde en in het water, in het wild 
onder malkanderen groeijen en van welke wij die, wel- 
ke zig gemak lijk in groote menigte voortplanten , zoo 
dat zij den mensch hinderlijk zijn , door die planten , 
welke hij tot zijn voedzel zaait, te benadeelen , onkruid 
noemen. Hoe menigvuldig en hoe vermengd zijn de 
floffen, die onder de oppervlakte in den korst der aar- 
de , dat is in de bergen en gronden , verholen liggen. 
Deeze voortbrengzelen zijn zoo menigvuldig in hunne 
foorten, dat het niet alleen niet mogelijk is dat een mensch 
die alle zou kunnen kennen en befchrijven, maar het is 
zelfs niet denklijk dat de menfcben, hoe lang de waereld 
ook ftaan moge, ooit alle zullen ontdekt, ik Iaat flaan 
befchreven hebben , waarom ’er ook altijd voor ieder, 
die naarftig, geduldig en oplettend genoeg is om daar- 
naar te zoeken , een ruim veld open blijft om nieuwe 
voorwerpen tc vinden , of nieuwe eigenfchappen te ont- 
dekken van voorwerpen, welke de menfchen reeds ken- 
nen. Doch dan dient men eerst te weeten wat reeds be- 
kend is, voor eerst, om geene vergeeffche moeite te 
doen en niet voor nieuw uitteventen hetgeen andere reeds 
Wiï- 
