der zoogenee DIEREN. ioi 
TOÏke om onze huizen vliegen, in gaten en reeten en on- 
der de pannen van de daken. Des avonds , bij het fche- 
mer licht, beginnen zij rond te vliegen om hun aas te 
zoeken. Haar vliegen fchijnt haar niet gemaklijk te vallen 
en zij vliegen zoo ongedwongen niet als de vogelen; het 
flaan van haare vlerken gaat niet zoo geregeld; zij 
vliegen niet hoog en kunnen haare vlugt niet gemaklijk 
veifuellen, of vertraagen ; ook vliegen zij fchuinsch 
en met kronkelingen en bogten; zij kunnen bezwaar- 
lijk van den grond opvliegen. Zij vangen egter in de vlugt 
de infeften, als nagtvlinders, muggen cn vliegen op, die 
zij geheel inflikken ; zij eeten ook gaerne het fpek , dat in 
de fchoorfteenen of elders hangt, als zij ’er bij kunnen 
koomen, en vleesch, gekookt of raauw, versch of be- 
dorven; ook eeten zij kaarsfen, en in het algemeen al wat 
vet is, zeer gaerne, als zij het vinden kunnen,- dit is, 
namelijk, het voedzel van onze inlandfche; maar daar 
zijn ’er in de Indiegn, die hoenderen, katten, honden 
en zelfs klein vee verflinden; ook vindt men ’er in Afrika, 
en zelfs van de grootfte foorten , die flcgts van vrugten 
en gewaffen leeven. 
De \ ledermuizen hebben eene verwonderlijke eigen- 
fchap, die, namelijk, dat zij in de landen, daar het des 
winters koud wordt , door de koude bevangen en als ver- 
doofd , of flaapende worden , in welken ftaat zij den 
gantfchen winter, zonder zig te beweegen, zonder te ee- 
ten ofte drinken, doorbrengen ; fommige foorten bedekken 
zig dan met haare vlerken als met een mante! , haaken zig 
Eet haare agterfte pooten vast aan het gewelf van de bo- 
G 3 len. 
