102 NATUURLIJKE HISTORIE 
5en, daar zij in verkeeren.en blijven dus, met den kop 
naar beneden, den geheelen winter, hangen; andere gaan 
tegens de muuren zitten , of kruipen in gaten en fpleeten, en 
altoos zitten zij verfcheiden bij elkanderen. Zoo dra de 
warmte zig begint te doen gevoelen , worden zij weder 
wakker, beginnen te vliegen, te eeten, in kort, zij be- 
ginnen dan weder te Ieeven. Deeze eigenfchap bezitten 
de Vledermuizen niet alleen; zij hebben die gemeen met 
enige andere viervoetige dieren, als met de Eeeren, Das- 
fen , Egels , Mollen , die ons naderhand voorkoomen 
zullen. 
Men vindt bijna in alle landen Vledermuizen , maar 
niet overal dezelfde foorten ; in ons land zijn twee foor- 
£en gemeen, van welke de eene zeer lange ocren heeft; 
deeze zijn klein en weinig gedugt; maar in andere wae- 
jelddeelen vindt men ’er zoo veele en van zoo verflin- 
denden aart , dat zij als cene plaag voor de landen 
aangemerkt kunnen worden. Een Reiziger verhaalt 
dat er op de Slaavenkust eene groote menigte van 
zeer groote Vleermuizen is, die zig over dag in deboo- 
men verfcbuilen ; zij zijn zoo groot, zegt hij, als Eend- 
vogelen of jonge Hoenderen , en daar zoo menigvuldig in 
getal, dat zij, bij het ondergaan van de zon, de !ugt als 
verduisteren, als zij met benden vliegen. Des morgens, 
bij het aanbreeken van den dag, maaken zij zig vast in 
de toppen van groote boomen en hangen daar bij elkande- 
ren als eene tros kokosnooten. Als men dan op die bos- 
fen van Vleêrmuizen fchiet, is het zeer vermaaklijk om 
is zien hoe zij door elkanderen rollen en in welke be- 
lem* 
