120 
natuurlijke historie 
Mieren te vangen. Zij fleeken ook hunne tong In honig 
of in andere lijmige vogten, als zij ’erbij kunnen koo- 
men; als men hunkruimeltjens brood, of kleine ftukjens 
gehakt vleeseh voorwerpt , kunnen zij die zeer fchielijk 
oplikken. Zij kunnen het langen tijdzonder eeten uithou- 
den; zij ilaapen gemeenlijk bij den dag en beweegenzig 
des nagts; zij loopen niet hard, zoo dat men hen gemak- 
lijk kan krijgen. Men kan deeze dieren gemaklijk tam maa- 
ken en opvoeden. Hun vleeseh wordt door de Wilden 
gegeeten, maar is zeer flegt van fmaak. Dit diertjen is 
zeer gezogt om zijne vagt, dat als bont gebruikt wordt. 
Het wordt nergens dan in de warmfte ftreeken van 
Zuid Amerika gevonden. 
DE GROOTE RUIGE MIEREN-EETER , DE VIERVINGERIGE 
MIERE N-EETEK. 
(PI. IV. Fig. 4.) 
Deeze Mieren-eeter wordt de groote genaamd, omdat 
hij de grootfle was toen men nog geene andere kon; 
thans zou hij de grootfle niet meer wezen , omdat de 
foort.die wij na deeze befchrijven zuilen en die men na- 
derhand eerst recht heeft leeren kennen, nog grooter is 
dan deeze. Hij is omtrent zoo groot als een groote hond, 
fchoon hij veel Iaager op zijne pooten is; hij heeft een en 
kleinen kop, maar zeer langen fnoec,en eene tong, die 
meer dan een half el lang is, die hij in zijnen bek op- 
rolt, als hij haar geheel intrekt; de oogen klein en 
zwart, de ooien rond , korte pooten, de voorfte met 
vier 
