ï22 NATUURLIJKE HISTORIE 
ven, zoo dat een enkel neft hun verfcheiden duizenden 
van deeze groote mieren oplevert. 
Deeze dieren zijn vrijfterk en kunnenzig zelfs tegens 
groote honden en fterke verfcheurende dieren verdedi- 
gen; wordteen van dezelve aangetaft , dan gaat het op 
zijne agterfle pooten flaan en verweert zig dus met de 
nagelen van zijne voorde pooten, met welke het zwaare 
wonden kan maaken ; vervolgens gaat het op zijnen rug 
liggen en verweert zig dan zoo wel met zijne agterfle 
als met zijne voorde pooten; dan is het bijna onverwin- 
nelijk en vegt hardnekkig! ijk tot het laatfte toe; zelfs als 
het zijnen vijand gedood heeft, iaat het niet los voor lan- 
gen tijd daarna ; het kan het lang uithouden , omdat het zeer 
veel befchut wordt door zijn dik hair, door zijnen dikken 
huid en omdat liet vrij ongevoelig is en een zeer taai le- 
ven heeft. Het doodt de honden , die het aantasten , dik- 
wijls, waarom zij ook weigeren op dit dier te jaagen. 
De groote Mieren-eeter krijgt maar een jong te gelijk, 
dat hij in holle gaten van boomen.die bij den grond zijn, 
gaat werpen. Als het wijfjen jongen heeft, is het zeer 
gevaarlijk, zelfs voor de menfchen. De gemeene lieden 
ceten hetvleesch van deeze dieren, dat niet lekker is, 
maar hun bonte vagt wordt zeer gezogt. 
DE AFRIKAANSCHE MIEREN-EETER, de KAAPS CHE 
MIEREN-EETER , DE MIEREs^-EETER MET LANGE 
OOREN , OF HET AARD-VARKEN. 
(PI. IV. Fig. s.) 
ermits alle de andere bekende foorten van Mieren- 
, eeters 
