DER ZOOGENDE dieren. 1 3 1 
en zij geene kans zien om te ontvlugten , omdat zij verre 
van hun hol af zijn, tragten zij zig terftond eenen weg 
in den grond te baanen, en aanftonds zijn zij met kop en 
hals en het halve lijf 'er in; men vat hen dan bij den ftaert; 
maar als men hen met denzelven 'er uit wi! trekken , doen 
zij zoo veel tegenftand dat men hun den ftaert aan (luk- 
ken trekt , eer men het lijf ’er uit fleept ; men graaft dan 
liever den grond op , terwijl men den ftaert vasthoudt, 
en dus kan men hen dan vangen; ook weeten de Indiaa- 
nen , als zij hen in dien ftand betrappen , hen met een ftok- 
jen of met het eind van hunnen boog te kittelen, waar- 
door zij hun fchild zaamentrekken , en dan kunnen zij 
dezelve uit den grond haaien. Zoo dra men hen vast 
heeft, rollen zij zig tot eenen bal te zaamen; want zij 
kunnen zig zoo krommen dat zij een bal gelijken, liggende 
met den kop en ftaert en pooten tegens den buik gefloten; 
zij zijn dan rond , even als de pisfebeddcn , als zij zig ia 
een gerold hebben ; om hen te noodzaaken zig te ontrol- 
len , legt men hen bij het vuur. Als zij in hunne diepe 
holen zitten, doet men hen daaruit koomen , door ’er rook 
in te doen gaan, of water in te laaten loopen; in die ho- 
len zitten zij den geheelen dag en koomen ’er des nagts 
uit om hunne kost te zoeken. Men jaagt die diertjensmet 
kleine hondjens; deeze onderhaaien hen wel dra en dan 
maaken zij zig, zoo dra zij in nood zijn, tot een bal j 
wanneer men hen opraapf en medeneemt. Als zij aaneene 
fteilte koomen, rollen zij zig in een en rollen of ftorten 
als een kloot naar beneden, zonder hun fchild te bree- 
ken of zig te bezeeren en ontfnappen dus den jaagers en 
I 2 den 
