T 3 2 natuurlijke historie 
den honden. Wen vangt hen ook met ftrikken , die men aan * 
den waterkant en op vogtige plaatfen fpant. Zij zijn vet 
en men zegt dat fommige foorten eetbaar en zelfs zeer 
lekker zijn; andere foorten zijn, zegt men, oneetbaar en 
fch adel ijk. De kleine foorten onthouden zig op Iaage vog- 
t.ge plaatfen, maar de grootere o P plaatfen, die hooger 
en drooger zijn. 
Deeze diertjens vermenigvuldigen zeer fterk en wor- 
den, daar zij zijn, ook in menigte gevonden. Men zegt 
dat het wijfjen elke maand vier jongen krijgt. Men vindt 
hen alleen in Zuid-Amerika en in het geheel niet in de an- 
dere waeielddeelen, zoo dat men voor de ontdekking van 
die nieuwe waereld , nog gcene kennis aan deeze diert- 
jens hadt. 
De Wilden gebruiken dc fchilden der Armadillen tot 
vei fcheiden einden enfebilderen die met verfcheiden kleu- 
ren; zij maaken ’er korfjens , doosjens en andere werkjens 
yan , die fterk en ligt zijn. 
Van de verfchillende foorten van Gordeldleren of 
Schildvarkentjens zullen wij twee befchrijven en afbeel- 
den , waartoe wij verkiezen die met zes gordels en die 
met negen gordels. 
H£T SCHIL!) VA IJKEN MET ZES PORHELS. 
(PI. IV. Fig. 7.) 
Deeze Armadil heeft omtrent de grootte van eene kaf 
bij heeft op den kop, hals en het geheele lijf een vrij hard 
freenachtig fchildj het beftaat uit verfcheiden ftukken, 
die 
