DER ZOOGENDE DIEREN. 1 43 
Biet alle fnelheid koomt aanloopen , dan wagt men tot 
hij zeer digt bij is, en fpringt dan wat ter zijde; hij 
verliest dan den geenen , dien hij vervolgt, uit het gezigt, 
en , naardien hij zig niet gemaklijk kan ontwenden , 
vindt hij hem niet ligt weder. Hoe verwoed dit dier 
worde als het getergd is kan uit het volgende geval 
blijken. Een Heer , die met twee goede vrienden buiten 
eene ftad in Indie eene wandeling te paerd deedt , ont- 
moetede in een bosch op eene moerasfige plaats eenen 
Rhinoceros, zijnde een wijfjen met haar jong; het dier 
Rondt, toen het hen zag, op en begaf zig in het bosch, 
terwijl het zijn jong, dat zig van tijd tot tijd al huppe- 
lende ophieldt, voor zig heen dreef; Een der Heeren 
hadt de onvoorzigtigbeid om den Rhinoceros agter na 
te 'volgen en haar met zijnen hartsvanger enige hakken 
te geeven , die egter niet door de huid konden doordrin- 
gen , maar flegts enige witte ilreepen op den rug en de 
billen van het dier maakten. De Rhinoceros verdroeg 
dit zeer geduldig , maar toen zij haar jong in de ftrui- 
Jten verborgen hadt , keerde zij eensklaps terug tegens 
dien Heer aan, met een afgrijslijk gebrul; zij vatte zijne 
laers , die van katoen was, en fcheurde die aan Hukken ; 
het paerd wendde zig om en zette het op de vlugt ; de 
Rhinoceros vervolgde het met alle haare magt en fineet. 
Biet een fchriklijk gedruis, boomen en alles wat haar in 
den weg was , omverre. Eindelijk kwam de Heer bij zijn 
gezelfchap en toen verliet het dier hem en taftte de an- 
dere aan, die, om zijne woede te ontvlugten, zig agter 
fwee dikke boomen verfchoolen , welke naauwlijks twee 
Voeten van elkanderen afftonden. Het was hun geluk dat 
